ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ας είναι καλά η γυναικούλα μου»

Ανάμεσα στις ευχετήριες κάρτες, που ήταν περισσότερες φέτος από άλλες χρονιές
­ ένεκα εκλογών πιστεύω ­ βρήκα επάνω στο γραφείο μου ένα γράμμα ενός κυρίου
που επέλεξε αυτόν τον τρόπο να παρεισφρήσει στη στήλη. Στο μακροσκελές
σημείωμά του απέφευγε τους χαρακτηρισμούς αλλά περιελάμβανε μία λίστα θεμάτων,
για τα οποία ο ίδιος δεν έχει διαβάσει τίποτα σχετικό στη στήλη. Διηγείται μία
ιστορία ενός πατέρα, ο οποίος επί πέντε χρόνια έδινε μάχες στις δικαστικές
αίθουσες προκειμένου να πετύχει την επιμέλεια του παιδιού του. Μιλούσε για την
ασταθή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που έχει ο ίδιος και την αδυναμία του να
καλυφθεί από το ταμείο της συζύγου του.

Όσο για τα συνταξιοδοτικά ζητήματα, εκφράζει την ικανοποίησή του για την
εξίσωση ανδρών και γυναικών ως προς την ηλικία κατοχύρωσης του σχετικού
δικαιώματος, χωρίς να παραβλέπει ωστόσο πως η σύνταξη της συζύγου εάν πεθάνει
δεν χορηγείται αυτοδικαίως στο σύζυγο.

Στη συνέχεια αναφέρεται σε ένα σωρό καθημερινά μικροπράγματα που γι’ αυτόν
είναι, όπως μας βεβαιώνει, ρουτίνα. Για την ανάγκη να παραλάβει το παιδί από
το σχολείο το μεσημέρι, γιατί η σύζυγός του πριν καταλήξει στο σπίτι περνάει
από το γυμναστήριο. Για την μπουγάδα που απλώνει τουλάχιστον δύο φορές την
εβδομάδα και για τη λαϊκή που απαραιτήτως πρέπει να επισκεφθεί το Σάββατο.

Υπερηφανεύεται για τη μαγειρική του.

Ικανοποιείται γιατί αναγνωρίζονται οι ικανότητές του, αλλά διαμαρτύρεται
επειδή δεν έχει χρόνο να πάει στο γήπεδο. «Ας είναι καλά η γυναικούλα μου»,
γράφει, «που φρόντισε να συνδεθούμε με το συνδρομητικό κανάλι. Δεν έχω
παράπονο. Αρκεί να ακούγονται κι αυτά», καταλήγει.