ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ώρα της σοκολάτας

Είναι βράδυ, στην εφημερίδα. Ο υπολογιστής παραμένει για ώρα ανοικτός ­ η
οθόνη του όμως είναι άδεια. Ο εγκέφαλος αρνείται πεισματικά να λειτουργήσει
στο τέλος της ημέρας. Χρειάζονται έκτακτες… ενισχύσεις. Η σοκολάτα κρίνεται
είδος πρώτης ανάγκης σε κάθε δημοσιογραφικό γραφείο που… σέβεται τον εαυτό
του. Οι αμαρτωλές πλακέτες κυκλοφορούν από όροφο σε όροφο, ακόμα και μέσα
σε… φακέλους εσωτερικής αλληλογραφίας, για καμουφλάζ!

Εμπρός λοιπόν, τα ψιλά στην τσέπη και γρήγορα στο περίπτερο ή στο πιο κοντινό
ντελικατέσεν για ένα «τονωτικόν» του εγκεφάλου…

Ύστερα από χρόνια εξαντλητικών διαιτών και στερήσεων, το μόνον «άβατον» στη
δύναμη της θέλησης παρέμεινε το άτιμο το γλυκό. Θυσιάζω γι’ αυτό ολόκληρα
γεύματα, τους πιο λαχταριστούς μεζέδες. Και κοιτώ ως εξωγήινο πλάσμα τη φίλη
που δεν βάζει ποτέ γλυκό στο στόμα της ( τα κιλά της άλλωστε είναι τρανταχτή
απόδειξη για του λόγου το αληθές). Τι κι αν γράφω με τα ίδια τα χεράκια μου
για τα βλαβερά λίπη και τις άχρηστες θερμίδες… Τι κι αν δηλώσαμε όλοι
δημοσίως κορεσμένοι και λιγωμένοι από τους τόνους τα μελομακάρονα που
παρήλασαν από τον ουρανίσκο μας τις «άγιες ημέρες»… Τις ώρες της έντασης και
του άγχους ­ δηλαδή, σχεδόν… συνέχεια ­ τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα
συνεχίζουν να ανεβαίνουν στα ύψη! Όλες αυτές, βέβαια, οι αδυναμίες κρυφά από
το παιδί. Εκεί, οι οδηγίες είναι αυστηρές και η γραμμή δογματική (σοκολάτα
μόνο την Κυριακή, τούρτα μόνο στα πάρτι!), μπας και το σώσουμε έγκαιρα από την
καταδυνάστευση της ζάχαρης. Η μόνη παρηγοριά είναι ότι τo «κλαμπ» των μανιακών
της σοκολάτας και του γλυκού είναι ευρύ, με πάμπολλα μέλη. «Απεξάρτηση με ένα
χάπι από τα ναρκωτικά, το τσιγάρο και το αλκοόλ», γράφει η γαλλική «Μοντ». Και
η συνάδελφος κρυφοκοιτάει το απόκομμα της εφημερίδας και ρωτάει με ελπίδα:
«Κάποιο χάπι, μήπως, για απεξάρτηση από τα… γλυκά;».