ΔΡΟΜΟΙ

«Το ανδρικό…

… σώμα είναι το σπίτι μου, το πυροτέχνημά μου, η ρουφήχτρα μου». Είναι από
τις φράσεις με τα λιγότερα σεξουαλικά υπονοούμενα στα βιβλία της φεμινίστριας
Ναόμι Γουλφ, που τον τελευταίο καιρό είναι στα πρωτοσέλιδα των αμερικανικών
εφημερίδων. Δηλαδή, από τότε που έγινε γνωστό πως ο Αλ Γκορ προσέλαβε ως
σύμβουλο για την προεκλογική εκστρατεία του αυτή την όμορφη και μοντέρνα
γυναίκα, η οποία έναντι αδρής αμοιβής τον συμβουλεύει να ντύνεται πιο άνετα
και να έχει ακόμη πιο άνετο ύφος. Από την άλλη μεριά, ο εσωκομματικός
αντίπαλος του Γκορ, ο Μπιλ Μπράντλεϊ, έχει και αυτός αναθέσει την προεκλογική
εκστρατεία του σε έναν διανοούμενο που θα μπορούσε να τον φέρει σε δύσκολη
θέση, αφού πρόκειται για τον Κόρνελ Γουέστ, μαύρο, πανεπιστημιακό, κοσμήτορα
Αφροαμερικανικών Σπουδών στο Χάρβαρντ, που του αρέσει να παριστάνει τον
«γκραμσιανό σοσιαλδημοκράτη» και να βγάζει κάθε τόσο «δεκάρικους» εναντίον του
αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Το χρέος…

… των δύο συμβούλων είναι προφανές: του Γουέστ να βοηθήσει τον Μπράντλεϊ να
αποσπάσει την ψήφο των μαύρων και της Γουλφ να βοηθήσει τον Γκορ να νικήσει
την καχυποψία που δείχνουν απέναντί του οι γυναίκες ψηφοφόροι. Για να
σιγουρέψει την επιτυχία της, η Γουλφ είχε ζητήσει 15 εκατομμύρια δολάρια το
μήνα ­ περισσότερα από όσα παίρνει ο ίδιος ο Γκορ (175 εκατομμύρια το χρόνο,
σύμφωνα με το περιοδικό «Τάιμ»). Τελικά, όταν οι αμερικανικές εφημερίδες
έγραψαν για τις σκανδαλώδεις απαιτήσεις της, η Γουλφ συμβιβάστηκε με πέντε.

Γουλφ και Γουέστ…

… είναι δύο προσωπικότητες εντελώς διαφορετικές, που αντιπροσωπεύουν δύο
διαφορετικούς χώρους της αμερικανικής κουλτούρας. Εκείνη, «νέα φεμινίστρια»,
λιγότερο επιθετική από τις παλιές, μια όμορφη καστανομάλλα με αυτοπεποίθηση ­
αλλά δυστυχώς χωρίς χιούμορ, παρατηρεί η «Ρεπούμπλικα» ­ δείχνει τα τριάντα
επτά της χρόνια με χάρη, έχει σπουδάσει στο σωστό πανεπιστήμιο (Γέιλ), έχει
παντρευτεί τον σωστό σύζυγο (Ντέιβιντ Σίπλεϊ, πρώην λογογράφο του Κλίντον που
σήμερα εργάζεται στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης») και έχει γράψει τρία μπεστ
σέλερ. Εκείνος, είναι εκκεντρικός τουλάχιστον τόσο όσο είναι η Γουλφ
ναρκισίστρια. Οι εχθροί του τον κατηγορούν για ματαιοδοξία. Και ο Γουέστ
ρίχνει λάδι στη φωτιά με την ακατανίκητη τάση του να «πετάει» διάσημα ονόματα
με κάθε ευκαιρία (το νέο του βιβλίο, που επιγράφεται αυτάρεσκα «Ο αναγνώστης
του Κόρνελ Γουέστ», είναι αφιερωμένο στον Τζον Κολτρέιν, τον Φεντερίκο Γκαρσία
Λόρκα, τον Φραντς Κάφκα, τον Πολ Σέλαν, τον Τένεσι Ουίλιαμς, τον Τζάκομο
Λεοπάρντι, τον Σάμιουελ Μπέκετ, τον Τόμας Χάρντι, τον Νίκο Καζαντζάκη, τον
Τόνι Μόρισον και τον Αντόν Τσέχοφ).

Η Γουλφ…

… «γκουρού της μόδας και της γκαρνταρόμπας», κατηγορείται από τα αμερικανικά
μέσα ενημέρωσης πως έχει μετατρέψει τον αντιπρόεδρο της χώρας σε έναν
αξιοθρήνητο παλιάτσο (σαν να μην είναι δική του η ευθύνη που δέχτηκε τις
υπηρεσίες της, όσο και αν ο ίδιος προσπάθησε να το κρατήσει μυστικό).
«Ντυμένος στα πράσινα, ένας παλιάτσος τρέχει από άκρη σε άκρη στη χώρα και
καμώνεται πως είσαι εσύ», είχε γράψει για τον Γκορ η παλαίμαχη δημοσιογράφος
Σάλι Κουίν. «Μα είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για πλαστοπροσωπεία. Γι΄αυτό,
γύρνα στο σπίτι, Αλ».