ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γεννάτε, γιατί χανόμαστε!

Έτσι εύκολο είναι να κάνεις σήμερα παιδιά; Η εποχή ­ κοντά μισό αιώνα πριν ­
μπέιμπι μπουμ έχει περάσει, τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με μια σχολική ποδιά κι
ένα ζευγάρι παπούτσια ­ άντε κι ένα δεύτερο, «για καλό» ­, γειτονικά χέρια
βοήθειας δεν υπάρχουν πια, άλλωστε δεν υπάρχει γειτονιά, οι δημόσιοι
βρεφονηπιακοί σταθμοί δεν φτάνουν ούτε «για ζήτω» και η φοροαπαλλαγή ­ στο
φόρο εισοδήματος ­ για δύο παιδιά ανέρχεται ετησίως στο γελοιωδέστατο ποσό των
εξήντα χιλιάδων δραχμών.

Έχουμε, λένε οι διεθνείς οργανισμοί, δραματική μείωση των γεννήσεων κι εμείς,
μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους. Τα έρημα τα στατιστικά στοιχεία μόνον αριθμούς
δίνουν.

Για τα αίτια τσιμουδιά. Μερικά χρόνια νωρίτερα καμάρωνα πως «έκανα δύο παιδιά,
εκπλήρωσα το… δημογραφικό μου χρέος». Κι επειδή το λέω, η μεγάλη μου με
κορόιδεψε, «σιγά τον άθλο» μού είπε και αντέτεινε, με το θράσος των εφήβων,
«εγώ θα κάνω περισσότερα»! Κι επειδή, όσο να ‘ναι, κάτι ξέρω από μεγάλωμα
παιδιών δε λέω, το αξίζουν, αλλά και της μανούλας σου το γάλα πρέπει να τους
δίνεις, μάζεψα το κουράγιο μου και τη ρώτησα ποιος θα της μεγαλώσει τα παιδιά
ενώ εκείνη θα κάνει καριέρα, μου απάντησε με φυσικότητα «εσύ»!

Μα το κόστος να μεγαλώνεις παιδί σήμερα, να το σπουδάζεις και μετά ν’ αγωνιάς
για την επαγγελματική αποκατάστασή του, μόνον οι γονείς το ξέρουν. Και οι
κύριοι της Ενωμένης Ευρώπης και των διεθνών οργανισμών την κοινωνική πολιτική
την έχουν κάτω – κάτω στα κιτάπια τους. Φτάσαμε αισίως στη μονοπυρηνική
οικογένεια. Και τώρα μας λένε «γεννάτε, γιατί χανόμαστε»; Μα αφού έτσι
στρώσαμε, έτσι θα κοιμηθούμε.