ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι καλικάντζαροι θα ξαναγυρίσουν

Έκλεισε και αυτό το δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων. Τα καλικαντζαράκια μόλις
προχθές μας αποχαιρέτησαν. Και τι δεν πάθαμε από αυτά. Γλυκό για γλυκό δεν
έμεινε. Εξαφανίστηκαν ταψιά ολόκληρα. Λαχταριστές λιχουδιές. Τίποτα δεν έμεινε
στη θέση του. Ακόμη και τα πράγματα στα ράφια των μαγαζιών μετακινήθηκαν. Τα
κουτιά και τα πακέτα πηγαινοέρχονταν. Δεν προλάβαιναν τα ζαχαροπλαστεία να
γεμίζουν τους νταβάδες τους. Πώς αλλιώς θα ικανοποιούνταν οι κοπροκάνθαροι
τούτες τις άγιες μέρες; Και στα σπίτια μας τίποτα δεν έμεινε ανέγγιχτο από την
επιδρομή τους. Όσο για τις κουζίνες μας; Αυτές κι αν δούλεψαν. Ανταποκρίθηκαν
πλήρως όχι μόνο στις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά και σε εκείνες των
καλικαντζάρων. Ξεχυθήκαμε στους δρόμους των πόλεων. Δείξαμε την πρέπουσα ανοχή
και αντοχή σε κάθε είδους δυσκολία, χρηματιστηριακή ή άλλη. Μετείχαμε με
ευχαρίστηση σε κάθε σκανδαλιά. Αγνοήσαμε τις απαγορεύσεις. Μπήκαμε και βγήκαμε
από τις καπνοδόχους και μεθύσαμε από την ατμόσφαιρα. Γίμαμε ένα με τα
ενοχλητικά δαιμόνια. Την επομένη συνειδητοποιούμε τι μας συνέβη. Κουρασμένοι
από το ξενύχτι, τη διασκέδαση, το φαγοπότι, μπαίνουμε στη γνωστή μας
καθημερινή ρότα. Στο γνώριμο πρόγραμμα. Στην κούραση της ρουτίνας. Αναζητούμε
τη γεύση του φαστφουντάδικου. Ακολουθούμε το γνωστό δρομολόγιο. Χρειαζόμαστε
μόνο λίγα εικοσιτετράωρα να συμμαζέψουμε και να καθαρίσουμε ό,τι οι
καλικάντζαροι άφησαν πίσω τους. Τα τελευταία απομεινάρια τους, τα κουφάρια των
δέντρων, καταλήγουν στο πεζοδρόμιο. Πάει κι αυτό. Και του χρόνου, να είμαστε
καλά, πάλι μαζί τους θα γλεντήσουμε ένα ολόκληρο δωδεκαήμερο. Έτοιμοι και για χειρότερα…