ΜΑΤΙΕΣ Ιστορίες…

Συνταξιούχος δημοσιογράφος, με πλούσιο συγγραφικό έργο. Στα χρόνια της ακμής
του, από τους επιφανείς. Εδώ και μια 15ετία, μακριά από το επάγγελμα. Τον
συνάντησα, χθες, σε ένα απόμερο καφενείο. Έπαιζε τάβλι. Τον αγκάλιασα και τον
φίλησα. Παίξαμε και μια παρτίδα μαζί. Αργά το μεσημέρι, φεύγοντας, τον
ερώτησα: «τι θα επιθυμούσες, εκτός από το να είσαι γερός, την καινούργια
χρονιά;».

Έμεινε λίγο σκεφτικός. Ύστερα, είπε: «Θα ήθελα, ορισμένοι άνθρωποι που
γνωρίζω, του σιναφιού μας, κυρίως, ν’ ανοίξουν, επιτέλους, ένα παράθυρο μέσα
τους, για να μπει λίγος καθαρός αέρας… Να γίνουν πιο ελεύθεροι. Να
παραλύσουν το χταπόδι, που με τα πλοκάμια του τους σφίγγει την ψυχή και δεν
τους αφήνει να πουν, δημόσια ή ακόμα και ιδιωτικά, τον καλό λόγο…».

Το πρόσωπό του δεν ήταν συννεφιασμένο. Απεναντίας, τα μάτια του έμοιαζαν
γελαστά. Με έβαλε να καθήσω πάλι στην καρέκλα μου. «Θέλεις να σου πω τρεις
ιστορίες, από τις δεκάδες που έχω, για να καταλάβεις τι εννοώ;», ρώτησε. Και
πριν προλάβω να απαντήσω, ξεκίνησε: «Είχα ένα φίλο και συνάδελφο, 40 χρόνια.
Τύπωνε και βιβλία, πεζογραφήματα, πολύ καλά. Για όλα τα έργα του, θυμάμαι,
είχα γράψει ενθουσιώδη σχόλια. Τα άξιζαν, άλλωστε. Στη γυναίκα του, επίσης,
για μια τρυφερή πρωτοβουλία της, είχα αφιερώσει μια ολόκληρη σελίδα, στην
εφημερίδα που τότε εργαζόμουν. Όπως ξέρεις, έγραφα κι εγώ βιβλία. Ένα απ’
αυτά, είχε μεγάλη επιτυχία. Το έστειλα, φυσικά, στον εν λόγω φίλο και
συνάδελφο. Το διάβασε. Μόλις με συνάντησε, μου έσφιξε το χέρι συγκινημένος.
“Είναι έξοχο το μυθιστόρημά σου!”, μου τόνισε. “Σου έγραψα ένα γράμμα
συγκλονισμένος!”. Πέρασαν δεκαετίες. Το γράμμα δεν το έλαβα ποτέ! Και,
επιπλέον, ο φίλος μου δεν μου ξανάστειλε βιβλίο του! Μου έκοψε σχεδόν και την
“καλημέρα”!».

Παρήγγειλε ένα μεταλλικό νερό. Συνέχισε: «Άλλος φίλος μου, παλιός επίσης,
γνωστός κι αυτός δημοσιογράφος, για το ίδιο μυθιστόρημα, μου είπε: “Ξέρεις
κάτι; Κατά την άποψή μου το πεζογράφημά σου είναι το καλύτερο της δεκαετίας!
Και επειδή τα λόγια πετάνε και μόνο τα γραπτά μένουν, τις κουβέντες αυτές θα
σου τις γράψω στο χαρτί. Για να τις έχεις στο αρχείο σου. Θα είναι το
‘ευχαριστώ’ μου για το συγκεκριμένο έργο σου…”. Περίμενα μήνες. Οι μήνες
έγιναν χρόνια. Κείμενο, όμως, δεν πήρα…».

Δεν τον άφησα να μου διηγηθεί και την τρίτη ιστορία του. Του έπιασα το χέρι,
ζεστά, και του είπα: «Τι να τις κάνεις τις επιστολές των συναδέλφων σου; Εγώ
θα σου πω κάτι, για το μυθιστόρημά σου, που θα σε τρελάνει: η Καλλιρρόη, μια
πανέμορφη και σπουδαία κοπέλα, 25 χρόνων, τότε, μόλις διάβασε το βιβλίο σου,
πήγε στη γειτονιά, όπου υποτίθεται ότι έμενε ο βασικός ήρωας του έργου σου,
και την περπάτησε μέρες πολλές, οριζοντίως και καθέτως, που λένε. Κι αυτό,
όπως μου εξομολογήθηκε, γιατί ήθελε να ζήσει, ακόμα πιο έντονα όσα έγραφες,
για σπίτια, γωνιές, σταυροδρόμια και ερωτικές κρυψώνες…».

Τον κοίταξα στα μάτια, καθώς τον αποχαιρετούσα. Κι ήταν τα μάτια του, εκτός
από βουρκωμένα, γεμάτα ευγνωμοσύνη…