[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Σάββατο 25 Μαρτίου, Κυριακή 26, που δεν θα ήταν μια οποιαδήποτε Κυριακή, αλλά
θα ήταν Κυριακή των εκλογών, αν ο Κώστας Καραμανλής δεν αποφάσιζε να ψηφίσει
υπέρ του Κ. Στεφανόπουλου. Και δεν είναι μόνον αυτό, γέμισε πονοκεφάλους τον
Κώστα Σημίτη και τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Τώρα πρέπει να βρεθεί μια άλλη
Κυριακή, σε κάποιον άλλο μήνα, που να προσφέρεται για εκλογές. Γιατί μη
νομίζετε ότι όλες οι Κυριακές προσφέρονται. Όχι. Υπάρχουν χίλιες δυο
παράμετροι που καθορίζουν την ημερομηνία των εκλογών. Αυτές θα καθορίσουν και
τη συγκεκριμένη. Και όταν ακούτε να λένε ότι ο Κ. Σημίτης θέλει οπωσδήποτε να
σταματήσει η εκλογολογία, είναι ακριβώς γι’ αυτό: δεν μπορεί να σκεφθεί ο
άνθρωπος με την ησυχία του…

Ποιος τρέχει;

Να τον αφήσουμε λοιπόν στην ησυχία του να σκεφθεί, αλλά παράλληλα καλόν είναι
να σκέπτεται τι δεν πρέπει να κάνει για να συντηρεί την εκλογολογία. Διότι
εντάξει λες, «δεν σκέπτομαι εκλογές», αλλά τι νόημα έχει να προγραμματίζεις
συσκέψεις κομματικών και κυβερνητικών στελεχών με αντικείμενο την εκλογική
προετοιμασία του κόμματος ­ ως και τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων; Και να
τρέχεις νυχτιάτικα, όπως την Τρίτη, μία ώρα πριν από τα μεσάνυχτα
συγκεκριμένα, να αναβάλλεις σύσκεψη που είχε προγραμματισθεί για το μεσημέρι
της επομένης με αντικείμενο ακριβώς το περιεχόμενο των ψηφοδελτίων;

Φαινόμενο «Ελ Νίνιο»

Η αναβολή και πώς έγινε, είναι επίσης μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Είχε
συνεδριάσει το απόγευμα της Τρίτης, επί τετράωρο το επικοινωνιακό όργανο της
κυβέρνησης και εκεί, αρκετά εκνευρισμένος, ο κ. Σημίτης ανακοίνωσε ότι πρέπει
να σταματήσει η εκλογολογία, διότι θα καταστρέψουν τη λειτουργία της
κυβέρνησης και λοιπά και λοιπά. Μετά το τέλος της σύσκεψης, συνεργάτης του
Πρωθυπουργού τηλεφώνησε σε δημοσιογράφους για να τους ανακοινώσει το κλίμα των
«μη εκλογών». ­ Μα τι μας λες τώρα, του απάντησαν εκείνοι, εδώ αύριο έχει
συγκαλέσει σύσκεψη για να καταρτίσει τα ψηφοδέλτια. «Α, ναι;» ρώτησε εκείνος,
λες και δεν το γνώριζε. Έπειτα από αυτό επικοινώνησε με τον Πρωθυπουργό,
εκείνος έδωσε εντολή να ειδοποιηθούν όσοι είχαν κληθεί να μην προσέλθουν και
από όλους κάλεσε μόνον τον Α. Τσοχατζόπουλο και τον Αλ. Παπαδόπουλο. Και
μίλησε μαζί τους για εκλογές φυσικά…

Αναμένοντας το φινάλε

Οι εκλογές, μια και το έφερε η κουβέντα, βγάζουν κυβερνήσεις και όχι οι
δημοσκοπήσεις. Αυτός που το είπε, να αγιάσει το στόμα του, αν και ουδόλως
συγκίνησε τους υπευθύνους των κομμάτων. Ενθυμείσθε την προηγούμενη φορά, εκεί
περί το τέλος Νοεμβρίου, που οι δημοσκοπήσεις έδιναν την πρωτιά στο ΠΑΣΟΚ πώς
έκαναν οι κυβερνητικοί; Σαν να είχαν κερδίσει ήδη τις εκλογές. Τώρα ήρθε η
σειρά των νεοδημοκρατών να πανηγυρίσουν και των Πασόκων να αναζητούν σωσίβιο
στους επιμέρους δείκτες ­ αυτά τα ποιος είναι καλύτερος, ποιος ικανότερος κ.ά.
­ στη λεγόμενη «παράσταση νίκης». Παράσταση, ε; Να δούμε τι φινάλε θα έχει…

Στήριξη στο ΧΑΑ

Το φινάλε θα κρίνει και την σκληρή, από κάθε άποψη, παράσταση που δίνεται
καθημερινά στο ευαγές ίδρυμα της οδού Σοφοκλέους. Παράσταση για γερά νεύρα,
διότι είναι μάλλον δύσκολο να επιδείξεις οποιαδήποτε ψυχραιμία όταν βλέπεις να
εξανεμίζονται όχι μόνον τα υποτιθέμενα κέρδη, αλλά συχνά και μεγάλο μέρος από
το κεφάλαιό σου.

Το καλό για όλους όσους ασχολούνται με το Χρηματιστήριο είναι ότι ενδιαφέρει
πρωτίστως και την κυβέρνηση η πορεία του. Διότι δύσκολα θα πάει σε εκλογές με
ένα Χρηματιστήριο που είναι κατακρημνισμένο. Θέλει ένα Χρηματιστήριο ανθηρό,
με τις τσέπες των επενδυτών, και κυρίως των μικρών επενδυτών, ζεστές.

Απάντηση με έργα

«Δεν θέλουμε να μας δώσει τη νίκη το Χρηματιστήριο, θέλουμε να μας κρίνει ο
λαός από τα έργα μας», έλεγε προ ημερών ένας από τους στενότερους συνεργάτες
του Πρωθυπουργού. Έργα, έργα, ποια έργα; Ιδού το Μετρό, απάντησε. Και όντως,
εντός των προσεχών ημερών η κυβέρνηση εγκαινιάζει με μια πραγματική φιέστα, το
Μετρό, για του λόγου το αληθές.

Ο ευτυχέστερος άνθρωπος του κόσμου εκείνη την ημέρα θα είναι ο Κώστας
Λαλιώτης, που άκουσε, και τι δεν άκουσε όλα αυτά τα χρόνια, για τα δημόσια
έργα ­ μέχρι και ότι «θα τα εγκαινιάσει ο Τσιτουρίδης» του έλεγαν!

Χωρίς διλήμματα

Να εγκαινιάσει ο Τσιτουρίδης έργο, πώς; Πρέπει να γίνει προηγουμένως κυβέρνηση
η Νέα Δημοκρατία. Και αυτό και αν δεν είναι πρόβλημα. Γιατί ο Κώστας
Καραμανλής δεν έχει απλώς να αντιμετωπίσει τον Κ. Σημίτη και το ΠΑΣΟΚ, πρέπει
να φέρει βόλτα και το «θηριοτροφείο» που εγκαταβιοί εντός ή στα πέριξ της
Ρηγίλλης. Και ίσως, η προσπάθεια αυτή να είναι δυσκολότερη εκείνη της
εκλογικής μάχης που θα δώσει με το ΠΑΣΟΚ. Να, τώρα προσπαθεί να βρει έναν
κοινό τόπο συνεννόησης αρχικά και συνεργασίας κατόπιν με τον δήμαρχο Αθηναίων
Δημ. Αβραμόπουλο. Εύκολο;

Δύσκολο! Διότι ο δήμαρχος δεν έχει καμιά διάθεση να ενταχθεί στο κόμμα, μη
έχοντας διασφαλίσει πρώτα τη νίκη της Ν.Δ. και έπειτα το δικό του μέλλον. Γι’
αυτό προσπαθεί να το τρενάρει το πράγμα, μέχρι να φθάσουμε στις εκλογές. Αν
δει ότι κερδίζει η Ν.Δ., θα πει έρχομαι να βοηθήσω. Αν δει ότι χάνει, θα
δηλώσει μένω δήμαρχος. Απλό…

Ποια Ψωροκώσταινα

Οι δείκτες της παγκόσμιας οικονομίας το καταγράφουν βέβαια ­ ότι δηλαδή η
Ελλάδα είναι μέσα στις 25 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου ­ αλλά κάθε φορά
που συνοδεύει κανείς στο εξωτερικό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον
Πρωθυπουργό και ειδικά σε χώρες που βρίσκονται οικονομικά και κοινωνικά σε
χαμηλότερο επίπεδο από εμάς, αντιλαμβάνεται ότι τα περί Ψωροκώσταινας είναι
ένας μύθος πλέον. Το είδαμε και πάλι στην Ιερουσαλήμ. Ο Κ. Στεφανόπουλος
μίλησε εξ ονόματος των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των ορθοδόξων χωρών,
εκείνος είχε τον πρώτο λόγο στις εκδηλώσεις για τα 2.000 χρόνια από τη Γέννηση
του Χριστού, εκείνος προπορευόταν παντού, οι υπόλοιποι αρχηγοί ­ ακόμη και ο
Γιέλτσιν ­ ακολουθούσαν. Μεγαλεία…

Με βοήθεια ελληνική

Το διαπιστώσαμε και στην πολύπαθη Παλαιστίνη, όπου οι Παλαιστίνιοι προσπαθούν
να στήσουν, χωρίς βοήθεια από πουθενά, ένα υποτυπώδες κράτος. Τιμές,
εξαιρετικές τιμές, επεφύλαξαν στον Κ. Στεφανόπουλο, τον πρώτο Πρόεδρο της
Ελλάδας που επισκέφθηκε την παλαιστινιακή αρχή. Και λόγοι θερμοί για τη σχέση
των δύο λαών ­ τότε και σήμερα. Μαζί με εκκλήσεις για βοήθεια. Μια που δεν
τους βοηθάει κανείς άλλος. Ούτε Άραβας ούτε Ευρωπαίος. Μας βλέπουν λίγο όπως
βλέπαμε εμείς τον θείο από την Αμερική στη δεκαετία του ’60. Και επειδή έχουμε
περάσει πρόσφατα φτώχεια, μπορούμε να καταλάβουμε…