Οι σκέψεις μιας Αλβανής στην Πρίστινα

Αφερντίνα Χατζίου, 19 ετών, Αλβανή διερμηνέας του ΟΗΕ στην Πρίστινα:

«Ήταν μια μάλλον κακή Πρωτοχρονιά. Δεν είχαμε ηλεκτρικό ούτε νερό. Τα
στεγαστικά συγκροτήματα γίνονται τρομακτικά στο σκοτάδι. Έρχονται διάφοροι
ηλίθιοι από την ύπαιθρο, λέγοντας ότι είναι του UCK και απαιτώντας
διαμερίσματα. Τους λέω να πάνε να πνιγούν, αλλά έχουν όπλα. Υπήρχε ένας Σέρβος
γείτονας που φρόντιζε το σκυλί μου στον πόλεμο. Δεν ξέρω πού πήγε. Δεν θα με
πείραζε αν οι Σέρβοι γύριζαν πίσω. Αυτοί που προσπάθησαν να μείνουν δεν έκαναν
άσχημα πράγματα. Μ’ άρεσε να ακούω σερβική μουσική, αλλά αν με ακούσει ο
πατέρας μου θα με πετάξει έξω από το σπίτι. Θέλω να γυρίσω στο Πανεπιστήμιο.
Κι έπειτα θα ήθελα να φύγω από δω. Έχω φίλους που θέλουν να ανοίξουν
επιχειρήσεις, αλλά είναι δύσκολο, ιδιαίτερα αν είσαι γυναίκα. Πρέπει να έχεις
φίλους στον UCK ή να κοιμάσαι μαζί τους. Ειλικρινά, ήταν καλύτερα όταν οι
Σέρβοι ήταν στα πράγματα. Ήξερες τουλάχιστον με ποιους είχες να κάνεις. Οι
Βρετανοί αλεξιπτωτιστές ήταν σπουδαίοι. Πραγματικά σκληροί άνδρες. Και ωραίοι.
Τους αγαπούσαμε πολύ».