ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το μηδέν και το άπειρο

Έγινε κι αυτό. Μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο, περάσαμε από τον έναν αιώνα στον
άλλο, από τη μία χιλιετία στην άλλη, αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, τρέξαμε στα
τηλέφωνα να ευχηθούμε στους αγαπημένους που δεν βρίσκονταν μαζί μας, στο
κομφούζιο των στιγμών διαβήκαμε το κατώφλι. Σήμερα ο μήνας έχει 3. Πώς θα το
γράψω, αλήθεια, στις καθυστερημένες ευχετήριες κάρτες; 3.1.00!

Ένας αιώνας και μία χιλιετία αρχίζουν με δύο… μηδενικά. Σημειολογικά, το
γεγονός με ταράζει και ας ξέρω πως το μηδέν είναι κι αυτό ένας αριθμός. Απλώς,
θα έλεγα, είναι ένας αριθμός που δεν περιέχει τίποτε. Στην πιο αισιόδοξη
περίπτωση, είναι αφετηριακός. Στη χειρότερη, είναι το απόλυτο, ολοστρόγγυλο
κενό. Διαλέγω την πρώτη. Την αφετηριακή. Εκ του μηδενός όλα. Και εξ αυτού, μια
σειρά πράξεων, εξελίξεων και στασιμότητας. «Το μηδέν και το άπειρο». «Το είναι
και το μηδέν». «Μηδέν άγαν» και «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». «Μηδέν εις
το πηλίκον» και «μηδέν το μηδέν, μηδέν». Κύκλος και ανακύκλωση.

Πρωτοχρονιά, πρωτομηνιά, του σωτηρίου έτους 2000. Τρία τα μηδενικά. Πρέπει να
κάνω υπομονή και να σκέπτομαι… θετικά. «Με πολλές ευχές». Και υπογράφω.