Για τον Άρη Βελουχιώτη

Με αφορμή το άρθρο του κ. Γιώργου Μαργαρίτη στα «ΝΕΑ» για τον Άρη
Βελουχιώτη ο κ. Γιάννης Σπ. Καπράλος παρατηρεί:

«Στις 29 Φεβρουαρίου 1944 υπεγράφη η συμφωνία της Πλάκας από τους
ΕΔΕΣ-ΕΚΚΑ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ, με υποχρέωση εκ νέου να μην πολεμούν μεταξύ τους.

Τον Μάρτιο σχηματίστηκε μονόπλευρα η Κυβέρνηση του Βουνού, ΠΕΕΑ. Τον Απρίλιο
εκπρόσωποι του ΠΕΕΑ και των άλλων οργανώσεων ΕΚΚΑ-ΕΔΕΣ-ΚΚΕ μετέβησαν στο Κάιρο
για να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Στις 18 του μηνός ο Άρης επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και ύπουλα στο 5/42 του
Συνταγματάρχη Ψαρρού (ΕΚΚΑ) και έπειτα από 5ήμερη μάχη κατόρθωσε να το
διαλύσει. Όσοι αντάρτες του ΕΚΚΑ αιχμαλωτίστηκαν είχαν να διαλέξουν προσχώρηση
στον ΕΛΑΣ ή θάνατο. Ο Ψαρρός διέφυγε με αρκετούς αξιωματικούς και οπλίτες,
αλλά επροδόθη και συνελήφθη. Το τέλος γνωστό. Σφαγή, κατά διαταγή του Άρη,
παρά τις συμφωνίες».

Και ο αναγνώστης μας καταλήγει: «Αφού είχαν αποχωρήσει οι Γερμανοί από την
Ελλάδα, περί τα τέλη Νοεμβρίου, επετέθη με όλη την αντάρτικη δύναμή του στον
ΕΔΕΣ στην Ήπειρο, που είχε αποστρατεύσει μεγάλο μέρος της δύναμής του.

Έτσι, κατάφερε να “απελευθερώσει” μαζί με τον Σαράφη τα Γιάννενα, αλλά δεν
πρόλαβε να έρθει στην Αθήνα για να μετάσχει στα Δεκεμβριανά.

“Πατώντας” τη συμφωνία της Βάρκιζας και παρά τις εντολές του ΚΚΕ, οργάνωσε μια
αντάρτικη ομάδα στην Αλβανία και ξεκίνησε δικό του αντάρτικο, εισβάλλοντας τον
Ιούνιο στην Ήπειρο. Προδόθηκε όμως από “συντρόφους” του του ΚΚΕ, πιστούς στον
Ζαχαριάδη, που τον είχε αποκηρύξει, και ύστερα από μάχη εφονεύθη ή αυτοκτόνησε
κατ’ άλλους».