Η γραβάτα του δασκάλου

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στον χώρο της Εκπαίδευσης, η κ. Παρασκευή
Γεωργακά, από το Κολωνάκι, διηγείται μια προσωπική ιστορία:

«Ο δάσκαλός μου στη Β’ Δημοτικού ήταν κοντός, μεσήλικας και καραφλός. Θυμάμαι
ακόμα πως δυνάμωνε τη φωνή του για να μας κάνει ­ μικρά παιδιά τότε ­ να
παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον τα όσα δίδασκε για τη γλώσσα την ελληνική, τον
τόπο και την ιστορία μας. Μια φωνή όλο ψυχή και χέρια μικρού νάνου ή αγγέλου,
που απλώνονταν να μας αγκαλιάσουν. Μικρά, φτωχά κι αμαθή παιδιά της
γειτονιάς…

Μία ημέρα ο δάσκαλος έλεγε για τους αριθμούς, πως έχουν αρχή και όχι τέλος.

Πως είναι μυριάδες κι άπειροι, κι έγραφε, κι όλο έγραφε στον πίνακα πολλά
μηδενικά. Είπε κι άλλα πολλά εκείνη την ημέρα για τη ζωή, τους ανθρώπους, το
σύμπαν, τον Θεό.

Κι εγώ, μικρό κορίτσι, πολύ εντυπωσιάστηκα, πολύ μαγεύτηκα, πολύ χάρηκα,
κοντολογίς, που οι αριθμοί σαν τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων δεν
έχουν τελειωμό, που σαν τελείωσε το μάθημα έτρεξα στον δάσκαλο και είπα: “Αχ,
δάσκαλε!

Εσύ είσαι έξυπνος, είσαι καλός κι έχεις κι ωραία γραβάτα!”. Τότε εκείνος
γέλασε και μου χάιδεψε το κεφάλι.

Είκοσι χρόνια μετά, ημέρες Χριστουγέννων σαν τις σημερινές, στη στάση του
Αγιαντώνη με πλησίασε ένας γεράκος και με ρώτησε το όνομά μου.

Ήταν ο παλιός μας δάσκαλος, ο Καλογερόπουλος. Χάρηκα που τον είδα, χάρηκε κι
αυτός και με συγκίνηση θυμηθήκαμε τα παλιά.

­ Κανένα παιδί δεν μου ξανάπε πόσο όμορφη ήταν η γραβάτα μου! είπε
χαμογελώντας.

Ο δάσκαλος, όταν τον ξανασυνάντησα είχε γεράσει πολύ. Σίγουρα η σύνταξή του θα
ήταν μικρή. Είναι γνωστό ότι το κράτος συνήθως δεν κάνει σωστά τη δουλειά
του…

Μπορεί να ένιωθε απογοητευμένος για τις όποιες επιλογές του ή την παγερή
καθημερινότητα της ζωής. Ποιος ξέρει;

Σ’ εμένα φάνηκε καλός και συμπαθητικός, όπως παλιά. Θα αναρωτιέστε γιατί σας
έγραψα γι’ αυτήν τη “μελό” ανάμνησή μου.

Ίσως γιατί είναι Χριστούγεννα και έχω βαρεθεί τους “καβγάδες”.

Ίσως γιατί τις γιορτές όλοι νοσταλγούν την παιδική τους ηλικία.

Ίσως γιατί τα παιδιά μας δεν ενδιαφέρονται, παρ’ όλες τις “καταλήψεις” τους,
για το αν είναι ωραίες ή όχι οι γραβάτες των δασκάλων τους. Μπορεί απλά γιατί
εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα χρόνια, όπως και οι αριθμοί και τα όνειρα, είναι
­ ευτυχώς ­ ακόμη μυριάδες και άπειρα! Με ευχές για Καλή Χρονιά».