30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΗΓΑΤΟΣ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΤΗΝ Α’ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Ζάκυνθο, το 1945.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Μοσκοβολιές, ήχους, χρώματα, τόπους και ανθρώπους.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Να λιγοστέψει η καθημερινή παράνοια.

ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ: Τα φύκια που πουλιούνται για μεταξωτές κορδέλες.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στο όραμα ενός πιο δίκαιου κόσμου.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Ό, τι χαίρεται ­ και χαίρεται ό,τι αγαπάει.

ΕΥΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ 2000: «… Να μας έχει ο Θεός γερούς».

Καθημερινή δοκιμασία θεωρεί το έργο του ογκολόγου ο Γεράσιμος Ρηγάτος,
διευθυντής στην Α’ Παθολογική Κλινική του Ογκολογικού Νοσοκομείου Άγιος
Σάββας. Και καθημερινή πρόκληση αυτό του συγγραφέα ­ ένα έργο που το γνωρίζει
καλά, αφού στα 54 χρόνια του έχει γράψει 43 βιβλία (τα 4 μέσα στο 1999), τα
περισσότερα από τα οποία είναι διηγήματα και ιστορικές – ιατρικές αναδρομές. Ο
ογκολόγος – συγγραφέας πιστεύει ότι η συγγραφή αποτελεί την ψυχοθεραπεία του
και δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να απαρνηθεί καμία από τις δύο ιδιότητές του.

ΕΡ.: Ιατρική και λογοτεχνία: σχέση…

ΑΠ.: Και οι δύο στηρίζονται στη γνώση του ανθρώπου και επιδιώκουν τη θεραπεία
του κακού.

ΕΡ.: Σαράντα τρία βιβλία: πηγή έμπνευσης;

ΑΠ.: Η ζωή και τα γεγονότα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

ΕΡ.: Πότε αρχίσατε να γράφετε;

ΑΠ.: Από τα παιδικά μου χρόνια· και συνεχίζω κρεσέντο.

ΕΡ.: Η αιτία;

ΑΠ.: Αν τη μάθω κάποτε, θα σας την ανακοινώσω αμέσως.

ΕΡ.: Θα συνεχίσετε;

ΑΠ.: Όσο θα δουλεύει το μυαλό, όσο θα βλέπουν τα μάτια, όσο θα μπορεί το χέρι.

ΕΡ.: Η συγγραφή είναι…

ΑΠ.: Η ψυχοθεραπεία μου· αλλά και η παρέμβασή μου στα συμβαίνοντα.

ΕΡ.: Πώς συνδυάζεται με την ογκολογία;

ΑΠ.: Όχι μόνο συνδυάζεται, αλλά η κάθε μία με κάνει καλύτερο στην άλλη.

ΕΡ.: Ογκολογία – λογοτεχνία: Ποια σάς καλύπτει περισσότερο;

ΑΠ.: Κάθε μία καλύπτει άλλο κομμάτι του εαυτού μου.

ΕΡ.: Αν έπρεπε να διαλέξετε;

ΑΠ.: Θα έπρεπε να αποδεχτώ ότι θα μείνει ένα κομμάτι του εαυτού μου ακάλυπτο.
Ή θα έπρεπε να βγω στην… παρανομία.

ΕΡ.: Τι θα σας έλειπε εάν εγκαταλείπατε τη συγγραφή;

ΑΠ.: Η ικανοποίηση της δημιουργίας, η (ψευδ)αίσθηση της συμβολής στη βελτίωση
του κόσμου, η υγιής εκτόνωση.

ΕΡ.: Και αν αφήνατε την ιατρική;

ΑΠ.: Θα μου έλειπε μια σχέση που μετρά ήδη 29 χρόνια αδιατάρακτης συμβίωσης.

ΕΡ.: Πολλά βιβλία σας είναι ιστορικές αναδρομές. Γιατί;

ΑΠ.: «Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν».

ΕΡ.: Οι ήρωες των διηγημάτων σας;

ΑΠ.: Απλοί άνθρωποι των περασμένων, εύκολων χρόνων. Αδιέξοδες φιγούρες του
δύσκολου σήμερα και του περιθωρίου.

ΕΡ.: Λιγοστά τα καθαρά ιατρικά βιβλία σας…

ΑΠ.: Συμπληρώνονται με πολύ κλινικό – θεραπευτικό έργο.

ΕΡ.: Τέσσερα βιβλία τον τελευταίο χρόνο. Πότε προλαβαίνετε;

ΑΠ.: Μέσα στο 24ωρο χωρούν πολλά πράγματα. Μάλιστα, με καλύτερη οργάνωση του
χρόνου θα χωρούσαν και περισσότερα.

ΕΡ.: Χρόνος για οικογένεια και κοινωνική ζωή;

ΑΠ.: Ευτυχώς όσο περνούν τα χρόνια η οικογένεια με χρειάζεται λιγότερο. Η
κοινωνική ζωή περιορίζεται στις ουσιαστικές σχέσεις.

ΕΡ.: Και για ιατρική επιμόρφωση;

ΑΠ.: Καθημερινή ενασχόληση, διά βίου εκπαίδευση.

ΕΡ.: Το έργο του ογκολόγου;

ΑΠ.: Καθημερινή δοκιμασία.

ΕΡ.: Και αυτό του συγγραφέα;

ΑΠ.: Καθημερινή πρόκληση.

ΕΡ.: Η σχέση σας με τους ασθενείς;

ΑΠ.: Η προϋπόθεση για την αρμονική συνεργασία που απαιτεί η ογκολογία.

ΕΡ.: Όταν «φεύγει» ένας ασθενής…

ΑΠ.: Κάθε φορά μια προσωπική (συχνά προδιαγεγραμμένη) «ήττα».

ΕΡ.: Γιατρός και φακελάκι;

ΑΠ.: Μια πραγματικότητα, ένα ακόμα σημείο των παρακμιακών μας καιρών.

ΕΡ.: Διευθυντική θέση στο ΕΣΥ σημαίνει…

ΑΠ.: Διαφορετικά πράγματα κάθε φορά, ανάλογα με τον διευθυντή, αλλά πάντα μέσα
στα δοσμένα πλαίσια και τις ατέλειες του συστήματος.

ΕΡ.: ΕΣΥ και ιδιωτικός τομέας:

ΑΠ.: Θα μπορούσαν και τα δύο να είναι καλύτερα. Θα μπορούσαν και να
λειτουργούν συμπληρωματικά, αν λειτουργούσαν σωστά.

ΕΡ.: Πόσα βιβλία έχετε διαβάσει;

ΑΠ.: Πολλές χιλιάδες ­ και συνεχίζω.

ΕΡ.: Ασχολείσθε με άλλες τέχνες;

ΑΠ.: Τις απολαμβάνω, χωρίς όμως να μετέχω δημιουργικά.

ΕΡ.: Όνειρο ζωής…

ΑΠ.: Μια ζωή όνειρο.