Με τον φόβο του «ιού των κομπιούτερ»

Τελευταία Δευτέρα του 1999 σήμερα, και τελευταία Δευτέρα της χιλιετίας ­
ακόμη και αν αυτή περιείχε 999 κι όχι 1.000 χρόνια.

Τέτοιες ημέρες, εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοράσεις έχουν ογκώδη
αφιερώματα για τα επιτεύγματα του ανθρώπου, με εντυπωσιακά ­ ωραιοποιημένα
συνήθως ­ βιογραφικά προσωπικοτήτων που άλλαξαν τη ζωή μας.

Θα ‘πρεπε, λοιπόν, και εγώ ­ όπως κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό
του σε μια τόσο σοβαρή επέτειο ­ να κλείσω τη στήλη αυτής της διαφορετικής
χρονιάς με κάποιο ξεχωριστό σχόλιο. Αν είναι δυνατόν, μάλιστα, ακολουθώντας
την αμερικανική πετυχημένη συνταγή, το κείμενό μου θα πρέπει να θυμίζει
λίγο… Χόλιγουντ: να περιέχει σε σωστές δόσεις θετικά φορτισμένες περιγραφές,
να είναι λίγο μελό και βέβαια να έχει «χάπι εντ».

Ζώντας στην Αμερική τους τελευταίους 15 μήνες, δεν ξέρω κατά πόσο θα
καταφέρω στο τελευταίο αυτό σχόλιο της χρονιάς να ακολουθήσω τη συνταγή του
σκηνοθέτη του «Τιτανικού».

Βλέπετε τα κύρια θέματα που απασχολούν την αμερικανική κοινή γνώμη τα
τελευταία 24ωρα προς το 2000 είναι ο «ιός των κομπιούτερ» και το ενδεχόμενο
τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον αμερικανικών στόχων.

Οι Αμερικανοί συγκεντρώνουν ­ με παρότρυνση των υπηρεσιών του κράτους ­ όλα
τα απαραίτητα εφόδια για να μπορέσουν να επιβιώσουν σε περίπτωση που ο «ιός
του 2000» εξουδετερώσει τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της χώρας ­ κουβέρτες,
νερό, σπίρτα, φάρμακα, κονσέρβες, μπαταρίες, ραδιόφωνο, ξύλα για τζάκι ή
πετρέλαιο για θερμάστρες.

Συγχρόνως παρακολουθούν με τρόμο τις προπαρασκευές των Ρώσων για το Υ2Κ
γνωρίζοντας ποιες θα είναι οι συνέπειες εάν ένας ρωσικός κομπιούτερ δώσει
λάθος εντολή σε έναν πυρηνικό πύραυλο που στοχεύει την Αμερική.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι τηλεοράσεις τους βομβαρδίζουν συνεχώς
με τις προσπάθειες των αμερικανικών διωκτικών αρχών να εντοπίσουν τους
συνεργάτες του Αλγερινού ο οποίος συνελήφθη στα σύνορα με τον Καναδά να
μεταφέρει στο αυτοκίνητό του αρκετή νιτρογλυκερίνη για να ισοπεδώσει ένα
ολόκληρο κτίριο.

Στους πολιτικούς διαδρόμους της Ουάσιγκτον λένε σήμερα ότι αυτό είναι το
κόστος τού να ζεις στην πιο ανεπτυγμένη τεχνολογικά χώρα και στην ισχυρότερη
υπερδύναμη του κόσμου. Άποψη που πιθανότατα να μη συμμερίζεται ο μέσος
Αμερικανός πολίτης που ζει σε κάποια μικρή κωμόπολη της τεράστιας αυτής χώρας.
Ποιος, όμως, θα τον ρωτήσει αυτόν; Ίσως κάποιος στο τέλος του επόμενου αιώνα…