Διδακτικές ιστορίες

* ΤΟ 2000 θα είναι μεγάλη, από πλευράς διοργανώσεων (με Ολυμπιάδα και
Πρωτάθλημα Ευρώπης), αθλητική χρονιά. Το 1999 ήταν μια από εκείνες τις
σύντομες μεταβατικές περιόδους, η επόμενη μέρα ενός Μουντιάλ, όπου οι φίλαθλοι
παίρνουν μιαν ανάσα πριν ξαναετοιμαστούν για τα μεγάλα ύψη. Ο αθλητισμός
φυσικά δεν σταματά. Μέσα από τις χιλιάδες στιγμές και εκδηλώσεις της χρονιάς
που πέρασε, ακριβώς επειδή έλειψε το μεγάλο γεγονός, μπορεί, ίσως, όποιος
αγαπά την αθλητική ιδέα να αντλήσει μερικά χρήσιμα μαθήματα.

Χαβιέ Σοτομαγιόρ. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης ήταν πιο φτωχό χωρίς αυτόν

* ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ να λέμε ότι έλειψε το πολύ μεγάλο γεγονός, όταν το 1999
διεξήχθη ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και μάλιστα στο αρχαιότερο και ευγενέστερο
από όλα τα αθλήματα, το στίβο; Δυστυχώς ναι, όταν το κριτήριο δεν είναι η
συγκίνηση από τις επιδόσεις, αλλά από την καθαρότητα της προσπάθειας. Στη
διοργάνωση της Σεβίλλης, περισσότερο από τον Τζόνσον και τα δικά μας κορίτσια,
πρωταγωνίστησε η σκιά τριών μεγάλων απόντων. Ότι, Σοτομαγιόρ, Κρίστι, τρεις
αθλητές-σύμβολα, έγιναν (και βέβαια, όχι άθελά τους) τα σύμβολα της ήττας της
αθλητικής ιδέας από το σύγχρονο σταρ-σύστεμ και οι ενσαρκωτές της δυσπιστίας
μας για οτιδήποτε συνδέεται με το στίβο πρώτης γραμμής.

* ΠΩΣ ΝΑ χαρούμε πια ως φίλαθλοι τους αγώνες της απόλυτης σωματικής
απλότητας, όταν ξέρουμε ότι τα περισσότερα σώματα είναι βιοχημικά εργαστήρια
έτοιμα να εκραγούν; Χωρίς να μειώνει την επιτυχία των νικητών, η σκιά της
υποψίας περιορίζει το εύρος της νίκης τους. Ίσως αυτό ισχύει λίγο λιγότερο για
μια συλλογική αναγέννηση, όπως είναι αυτή του ελληνικού στίβου και ιδίως της
γυναικείας ομάδας (με μια ειδική αναφορά και πάλι στην Όλγα, όχι μόνο λόγω
προσωπικής αδυναμίας, αλλά και γιατί είναι πιο δύσκολο να κρατηθείς παρά να
ανέβεις στην κορυφή).

Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Η εκδίωξή του από τον Ολυμπιακό έδωσε άλλο ενδιαφέρον στο Πρωτάθλημα

* ΤΟ ΚΡΑΤΗΜΑ βέβαια στην κορυφή απαιτεί κυρίως ψυχικές αρετές, με πρώτη
τη συνέπεια. Από αυτή την άποψη, η πιο παραδειγματική ελληνική ιστορία του
1999 ήταν το άδοξο τέλος του Μπάγιεβιτς από τον Ολυμπιακό. Για ένα πείσμα ή,
ακόμα χειρότερα, για μια κίνηση εξω-αθλητικής σκοπιμότητας, η διοίκηση του επί
τρία συνεχή χρόνια πρωταθλητή πέτυχε ένα σχεδόν ακατόρθωτο τριπλό άθλο:
μετέβαλε τον Ολυμπιακό από φαβορί σε αουτσάιντερ του τίτλου, εκτόξευσε στα ύψη
το ηθικό του Παναθηναϊκού και έβαλε τον ΠΑΟΚ στο παιχνίι της κορυφής. Ο σινιόρ
Μπιγκόν είναι ο τελευταίος που φταίει, αλλά και ο τελευταίος που χαίρεται, για
τη διάλυση της εσωτερικής, τουλάχιστον, παντοδυναμίας της ομάδας του. Βέβαια
έτσι, ευτυχώς για τους φιλάθλους, το Πρωτάθλημα γίνεται πολύ πιο συναρπαστικό.

Άλεξ Φέργκιουσον. Ο αρχιτέκτονας της κορυφαίας ποδοσφαιρικής ομάδας του κόσμου

* Η ΙΔΙΑ η έννοια της συναρπαστικότητας στον αθλητισμό μπορεί να πάρει
ποικίλες μορφές. Το απέδειξε η πορεία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, της
αδιαμφισβήτητα κορυφαίας ομάδας της χρονιάς. Τον τίτλο αυτό και το πέρασμά
τους στην ιστορία οι παίκτες του ροδομάγουλου και ευλογημένου από την τύχη σερ
Άλεξ (αντί να πληρώσει για τις καθυστερημένες αλλαγές του στον τελικό του
Τσάμπιονς Λιγκ, αυτές τον έκαναν ήρωα) το οφείλουν πάνω απ’ όλα στο πείσμα
τους. Τα δύο γκολ στο τελευταίο λεπτό του τελικού με την Μπάγιερν (η οποία, σ’
εκείνο το παιχνίδι, ήταν σαφώς η καλύτερη ομάδα) μετέτρεψαν επίσης μια
μετριότατη ποιοτικά συνάντηση σε αυτό που σε καλά ελληνικά θα ονομάζαμε ολ
τάιμ κλάσικ.

* ΚΛΑΣΙΚΗ, με την έννοια της επιβεβαίωσης της απαισιοδοξίας, ήταν και η
πορεία της Εθνικής ποδοσφαίρου προς το Ευρώ 2000 (ή μάλλον τις κερκίδες του).
Η ευκαιρία ενός ομίλου που κάθε άλλο παρά από μεγαθήρια αποτελούνταν, σε μια
περίοδο που γενικώς δεν υπάρχουν πια τα φόβητρα του παρελθόντος στο ευρωπαϊκό
ποδόσφαιρο, σπαταλήθηκε λόγω ανοργανωσιάς, κακών προπονητικών και άλλων
επιλογών και αδυναμίας να βρεθεί μια ταυτότητα με βάση το υπάρχον δυναμικό
(τόσο ο Ιορντανέσκου όσο και ο Έλλην προφήτης που τον διαδέχθηκε προσπάθησαν
να χωρέσουν τους παίκτες στα προδιαγεγραμμένα καλούπια του μυαλού τους).
Μείωση, ως εξαφάνιση, ταυτότητας έπαθε και μια άλλη Εθνική μας, η πρώην
επίσημη αγαπημένη, που πήγε στη Γαλλία για κάτι παραπάνω από την τέταρτη θέση
και γύρισε με κάτι παρακάτω από την τελευταία.

* Η ΣΧΕΤΙΚΗ παρακμή του ελληνικού μπάσκετ αποτελεί μια ενδιαφέρουσα
ιστορία. Παρ’ όλο που εκπρόσωποί μας συνεχίζουν, σχεδόν μηχανικά, να φθάνουν
στο φάιναλ φορ της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής διοργάνωσης συλλόγων, τόσο το
ελληνικό πρωτάθλημα, κάποτε «καλύτερο της Ευρώπης», όσο και η Εθνική, κάποτε
καμάρι μας, ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία, από πλευράς ποιότητας και ιδίως
έλξης των φιλάθλων. Πιστεύω ότι φταίει κυρίως ένα ιδιότυπο είδος
νεοπλουτίστικης νοοτροπίας, που κάνει κάποιους να πιστεύουν ότι τα πολλά λεφτά
κάνουν τους παίκτες ή κάποιους άλλους να τιμούν το Φάνη για την προσφορά του
στον Παναθηναϊκό και να ξεχνούν τι έδωσε ο Τάκης Κορωναίος.

Στέφι Γκραφ. Γύρισε στον κόσμο… των θνητών

* ΟΤΑΝ πρωταγωνιστούν οι κάθε είδους μηχανές (ο Χάκινεν, ο Άγκασι, η
Εθνική Ιταλίας στο Ευρωμπάσκετ, ακόμα και οι Σπερς, σε άλλο επίπεδο βέβαια,
στο ΝΒΑ) οι νίκες γράφονται στ’ αθλητικά κατάστιχα, αλλά κανένας διεθνής
Φιλαθλέων δεν τις βλέπει στον ύπνο του. Αντίθετα υπάρχουν αθλητικές στιγμές
που μπορεί να μην τις είδαμε καλά καλά, αλλά που έβαλαν το λιθαράκι τους στην
ομορφιά: το πέρασμα, στο τέλος της καριέρας της, της Γκραφ στον κόσμο των
θνητών και γι’ αυτό στην αθλητική αθανασία, η νίκη στο Γύρο της Γαλλίας του
Αμερικανού ποδηλάτη που πριν από δύο χρόνια είχε νικήσει τον καρκίνο, η
επίδειξη της ελληνικής ομάδας ρυθμικής γυμναστικής στην Οζάκα, το πρώτο
Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου γυναικών (με νικήτρια, και όμως, την Αμερική και
καλύτερη παίκτρια μια Αμερικάνα με το εξωτικό όνομα Μία Χαμ).

Τζιοβάνι. Χάρισε λάμψη στο ελληνικό ποδόσφαιρο

* Η ΧΑΡΑ του παιχνιδιού (το δείχνει ξεκάθαρα το παράδειγμα της
Ζαλγκίρις, πριν προλάβουν να το πάρουν πίσω οι ίδιοι της οι άνθρωποι) είναι
τελικά ο μοναδικός τρόπος να επιτύχεις στον αθλητισμό ­ ίσως όχι πάντα το
αποτέλεσμα, αλλά την εκτίμηση των φιλάθλων. Από τα δύο, για πρώτη φορά τόσο
γνωστά, αστέρια που ήρθαν το φθινόπωρο στο ελληνικό πρωτάθλημα, ο ένας διάλεξε
να «τα ρίξει» και ο άλλος να «τα πάρει». Ο ένας κέρδισε τις καρδιές με τα
ζογκλερικά, το χαμόγελο και το χαρακτήρα του (ο Σέμος θα θυμάται, φαντάζομαι,
σε όλη του τη ζωή το μάθημα ήθους που πήρε), ο άλλος ήρθε και απήλθε βλοσυρός,
με τα κοκκαλάκια και την υπεροψία του να υπερισχύουν της γκολάρας του με τη
Ρεάλ. Με κριτήριο την απελευθέρωση των αισθήσεων, η πιο ελπιδοφόρα ιστορία της
χρονιάς ήταν η νίκη του χορευτή Τζιοβάνι επί του ρομπότ πρώην προπονητή του
Φαν Χάαλ ­ που, άθελά του, έκανε και τους Έλληνες φιλάθλους λίγο πιο
ευτυχισμένους.