ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με ισλί και καράβι

Πάλι με αναμνήσεις; Πάλι! Γιατί το παιχνίδι που μ’ αρέσει πολύ είναι να κάνω
τις αναμνήσεις παρόν και μέλλον. Να μην παίρνουν θέση σε ράφια παρελθόντος
ούτε και ν’ αραχνιάζουν σε αχρησία, αλλά να κυλούν σαν τρενάκι στις μέρες μου,
να σταθμεύουν στις στιγμές μου και σφυρίζοντας να φεύγουν προς τα εμπρός.

Κάνω και… αναπροσαρμογές. Πλουμίζω τις μνήμες με μικρές χειρονομίες και δεν
αναπαλαιώνονται απλώς, αποθησαυρίζονται σαν καινούργιες. Καινούργιο το
μικρασιάτικο ισλί; Ολοκαίνουργιο! Με τη δική του ζύμη, παρεμφερή μ’ αυτή των
μελομακάρονων, τριγωνικό, με γέμιση καρύδι και ελαφρό στιγμιαίο βούτηγμα στο
σιρόπι.

Ας είναι καλά η Έφη η καλή γειτόνισσα και η μοναδική χρυσοχέρα Βαλικούλα μου,
που ζώστηκαν τις ποδιές και με τις… ευχές μου κλείστηκαν στην κουζίνα και
μεγαλούργησαν. Στην τεράστια πιατέλα με τα ισλί που θριαμβευτικά έβγαλαν στο
καθιστικό, ανακάτεψαν το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.

Να τρώει η μάνα, να λέει μπουκωμένη «και του χρόνου τα Χριστούγεννα» και του
παιδιού… να μη δίνει.

Φέτος βρήκα και το ωραιότερο καράβι του κόσμου. Χάρτινο και πολύχρωμο,
σημαιοστολισμένο, δεν λέω από πού το πήρα, να μη γεμίσει ο κόσμος. Έτσι
ακριβώς. Όπως οι παλιές γυναίκες που δεν έδιναν τα σχέδια των κεντημάτων τους
να τα «ξεσηκώσουν» άλλες. Μόνο η Φένια με είδε να το παίρνω και πήρε ολόιδιο,
πριν σκαρφιστώ κάτι να την εμποδίσω. Ποιος θα κρατήσει το καράβι για τα
κάλαντα; Το κράτησαν, ήδη, τα κορίτσια μου.