[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πρώτα βλέπεις, ύστερα φτύνεις. Πρώτα απολαμβάνεις, ύστερα σταυροκοπιέσαι.
Πρώτα μπανιστήρι, ύστερα εκκλησία. Σχιζοφρένεια; Καθόλου. Απλώς υποκρισία (αν
καταλήγει και σε σχιζοφρένεια, ε, τότε τον λόγο έχει ο Φρόυντ, όχι ο Γουτεμβέργιος).

Τι θέλω να πω; Το απλούστερο των απλουστέρων. Από πού πηγάζει η δύναμη του
Μάκη, του Αντρέα, της Ρούλας, του βλίτου και των πάσης φύσεως ασώματων
κεφαλών; Μα, φυσικά, από τη θεαματικότητα. Από ποιον προκύπτει αυτή η
θεαματικότητα; Μα, φυσικά, από εσένα. Από πού πηγάζει η γοητεία της
οποιασδήποτε ­ αρσενικής ή θηλυκής ­ γλάστρας; Μα, φυσικά, από εσένα.
Κατεργάρη, κατεργάρη. Ξέρεις τι μου θυμίζεις; Περιώνυμους βουλευτές διαφόρων
κομμάτων. Πρώτοι στην αμφισβήτηση, πρώτοι και στο μαντρί. Πάντα μέσα και πάντα
εκ του ασφαλούς. Από τα ραδιόφωνα γαργαλούν τ’ αυτιά του ψηφοφόρου. «Α, όλα κι
όλα, κύριε τάδε μου. Εγώ πάντα λέω ευθαρσώς τη γνώμη μου». Όμως ενώπιον
αρχηγού στέκονται κλαρίνο…

Κάπως έτσι δεν συνέβαινε με την εξωτερική μας πολιτική; Σούζα στον Λευκό Οίκο.
Αντάρτες στην πλατεία Συντάγματος. Άλλα λέγανε έξω, άλλα μέσα. Το ψάρι από το
κεφάλι βρωμάει. Και ο «διχασμός» λόγου-πράξης από τον αρχηγό αρχίζει. Από πίσω
κι εμείς. Πολύ πίσω, τόσο πίσω μέχρι τον πάτο.

Τον φτάσαμε; Πού ‘σαι ακόμα! Δεν παριστάνω την Κασσάνδρα, αλλά το ‘χα
προβλέψει από την εποχή της παντοδυναμίας του «αείμνηστου» ­ τηλεοπτικώς ­
Νίκου Μαστοράκη. Στην αρχή απολαμβάναμε καλλιέργειες πάσης φύσεως φυτών. «Εύη
μου, πες μας πώς το κάνεις; Κανονικά, πλαγίως, από πίσω;». Και η ξανθιά
βαμμένη τρίχα με όνομα, χωρίς επώνυμο, απαντούσε… ευθαρσώς: «Έλα, Νίκο μου,
το κάνω όπως να ‘ναι». Χα χα χα, τα γελάκια. Και του Νίκου και της γλάστρας
και των θεατών. «Δεν έχουν τον Θεό τους», έλεγες κατεργάρη μου αφού πρώτα την έβρισκες.

Μεταξύ μας τώρα, τι σε απασχόλησε περισσότερο, ο Μάκης ή το Ελσίνκι; Ποιο
Ελσίνκι; Α, κατάλαβα. Να προβλέψω με μαθηματική ακρίβεια τη συνέχεια; Ε, όπου
να ‘ναι και εντός των πρώτων ετών της νέας χιλιετίας θα απολαμβάνεις
τηλεοπτικά σόου «ζωντανού κανιβαλισμού». Να προβλέψω τον διχασμό σου με την
ίδια μαθηματική ακρίβεια; Ιδιωτικώς θα ψηφίζεις Μάκη, δημοσίως Κορκολή. Και με
καθαρή συνείδηση θα κραυγάζεις: «Μα, καλά, τίποτα δεν λειτουργεί σ’ αυτόν τον
τόπο; Το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο τι κάνει;». Εσύ τι κάνεις; Σσστ, ο πολίτης κοιμάται!