ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ «Δεν ξενερώνουμε ποτέ»

Χοροπηδώντας έξω από το προαύλιο του επαρχιακού Λυκείου κραύγαζαν ρυθμικά:
«Δεν ξενερώνουμε ποτέ». Πίσω τους η πόρτα του σχολείου κλεισμένη με λουκέτο.

Μάταια προσπάθησα να ακούσω άλλο σύνθημα που να είχε σχέση με εξετάσεις,
εγχειρίδια κ.λπ. Αν πέρυσι από τις ιαχές των διαδηλώσεων αναγνώριζε κανείς πως
αρκετούς μαθητές τους αναστάτωναν οι αλλαγές στην εκπαίδευση, φέτος αυτό που
αντηχεί είναι η ανάγκη μερικών να δείξουν πως τους λείπει η δράση. Για
οτιδήποτε και οποτεδήποτε.

Δεν πρόκειται λοιπόν τόσο για διαμαρτυρία με αιχμή της κάποια αιτήματα (που
ασφαλώς υπάρχουν) όσο για ανησυχία μήπως η θέλησή τους παραλύσει ξαφνικά. Από
στιγμή σε στιγμή μπορεί να πέσει μέσα στο κρασί νερό. Γιατί άραγε; Και για
ποιο λόγο επιμένουν να μεθάνε έτσι, με το σκέτο αεράκι της φωνής τους; Πριν
από την απάντηση πρέπει να ακούσουμε τους θορυβοποιούς ως το τέλος.

Είναι φανερό ότι την περίοδο των αιτημάτων τη διαδέχτηκε γρήγορα η περίοδος
των δηλώσεων. Απεγνωσμένα και αγέρωχα παρουσιάζουν τον εαυτό τους. Είμαστε
αυτοί που βλέπετε!

Λίγη ένταση ζητάμε, κι αφού ποτέ κάτι τέτοιο δεν προβλέφτηκε στη διδακτέα ύλη,
θα το πάρουμε από μόνοι μας.

Ως προς την ουσία της επομένως, η όλη υπόθεση εκτυλίσσεται εκεί έξω, στον
απερίφρακτο χώρο. Πέρα από την πόρτα του σχολείου, στους δρόμους, στην πόλη.

Βέβαιοι πως πουθενά δεν στήνεται μια γιορτή όπου η εφηβεία θα γεύεται τις
δικές της πρωτόγονες εξάρσεις, οι νεοσσοί Κορύβαντες αρπάζουν την προσφιλή
τους αφορμή.

Γυρίζοντας την πλάτη στον μαυροπίνακα καταφέρονται εναντίον όλων, γονιών,
δασκάλων, πολιτικών. Ναι, είμαστε χειρότεροι απ’ αυτό που νομίσατε.

Πιο άγριοι εμείς, άρα πιο ανίκανοι εσείς, αφού αποτύχατε να μας πείσετε για τα
θέλγητρα του Καλού, που γεννιέται στα βιβλία κάθε μέρα και στη φάτνη κάθε
χρόνο, τέτοιες μέρες. Με τη βοήθεια ενός άλλου, άναρχου θεού, ας χαθούμε και
οι μεν και οι δε, από ένα πείσμα μοιρασμένο στα δύο.

Δεν έχουν φυσικά όλο το δίκιο με το μέρος τους οι νεαροί, ούτε και είναι όλοι
τους τόσο αυθόρμητοι. Όμως δεν μπορείς να τους το πεις παρά μόνο αποφεύγοντας
να μιλήσεις αποκλειστικά για το τι είναι δίκαιο και ορθό.

Καλύτερα να συμπληρώνονται οι παραινέσεις με προσκλήσεις. Τι θέλουν; Δράση.
Δώστε τους τότε ευκαιρίες για δραστηριότητες που δεν θα μυρίζουν αφελή
«εκτόνωση», απλό ξόδεμα ενέργειας. Γύρω από τα σχολεία απλώνεται μια πόλη που
τους ανήκει και τους περιμένει.

Η πιο εκστατική γιορτή για τη νεολαία θα ήταν εκείνη που θα τους έκανε ξανά
κατοίκους, φροντιστές και τελετάρχες. Υπάρχουν τα δέντρα του Υμηττού και της
Πεντέλης, που δίχως θαλερούς προστάτες στο πλευρό τους γερνάνε πρόωρα από το
φόβο της φωτιάς.

Υπάρχουν τα κτίρια του Θησείου και του Ψυρή, που ξανανιώνουν όταν οι θαμώνες
τους νοιάζονται εκτός από το τι θα πιουν και για το πώς θα τα φρουρήσουν, άμα
χρειαστεί. Σχεδιασμένη από την αρχή η λεγόμενη περιβαλλοντική αγωγή θα ήταν
δυνατόν να οδηγούσε σε κάτι που θα συνδύαζε τη γνώση με την περιπέτεια.

Και τότε με ύφος χαρούμενο και ταυτόχρονα σοβαρό οι νεαροί θα μπορούσαν να
κατεβάσουν τα πανό τους και να σταθούν στις πύλες των πόλεων. Αρκεί να τους το
ζητήσουμε με κάποια επισημότητα. Αρκεί να μην ξεχνάμε πως κάτω από την
καινούργια στολή τους σε στυλ μεικτό, απολλώνιο και αποστολικό, θα ρουθουνίζει
για καιρό ακόμη ένας μικρός, απρόβλεπτος Διόνυσος.

Ο Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας
Πανεπιστημίου Αθηνών.