ΜΑΤΙΕΣ Γρουσούζηδες

«Είναι μερικοί άνθρωποι που αυτές τις μέρες, της γιορτής, της χαράς,
κατεβάζουν τα μούτρα κι όλη την ώρα γκρινιάζουν, βουτηγμένοι ώς τον λαιμό στη
μιζέρια τους: “Δεν τις πάω τις γιορτές… Βαριέμαι… Δεν υπάρχει χειρότερη
περίοδος για μένα… Αισθάνομαι χάλια…”. Και άλλα τέτοια. Εγώ, αντίθετα, όχι
μόνο τις πάω τις γιορτές, αλλά περνάω και υπέροχα! Δέχομαι τους φίλους μου στο
σπίτι, τους μαγειρεύω, τρώμε, διασκεδάζουμε…».

Αυτά, περίπου, έλεγε ο Σταμάτης Φασουλής, πριν από μια εβδομάδα, στην
τηλεόραση. Και ήθελα να τον πάρω αμέσως στο τηλέφωνο και να του πω «γεια στο
στόμα σου!». Δεν το έκανα. Το γράφω, όμως. Γιατί έχω και εγώ κάποιους φίλους ­
και συγγενείς ­ απίστευτα… «γρουσούζηδες»! Τίποτα σ’ αυτή την πλάση δεν τους
αρέσει! Και τα Χριστούγεννα, ειδικά, φοράνε… πλερέζες! Τα βλέπουν να
‘ρχονται απ’ τη γωνιά του δρόμου και το βάζουν στα πόδια!

Βεβαίως, υπάρχει εκείνο το παλιό γαλλικό τραγουδάκι, του Σαρλ Τρενέ, που μου
σφύριζε, κάποτε, ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης: «Τα παιδιά βαριούνται τις Κυριακές».
Και όντως, πολλές Κυριακές είναι βαρετές. Πρώτον, γιατί είναι
επαναλαμβανόμενες. Και δεύτερον, γιατί όλα είναι κλειστά και η κίνηση
περιορίζεται. Αλλά οι γιορτές δεν είναι Κυριακές. Έρχονται μια στις τόσες. Και
η κίνηση, παντού, σπάει όλα τα χρονόμετρα. Οι γιορτές είναι μια εξαίσια
παρένθεση στη βαρετή ­ εδώ ταιριάζει η λέξη ­ καθημερινή ζωή μας.

Όλες τούτες τις μέρες τις ξοδεύω στην αγορά. Από το πρωί, ίσαμε το απόγευμα.
Περνάω από το Σύνταγμα, ανεβαίνω στο Κολωνάκι, κατεβαίνω στη Σταδίου,
ανηφορίζω την Πανεπιστημίου, χώνομαι στην Ερμού κι από κει στην Αθηνάς, στα
κρεοπωλεία και στα μανάβικα. Είναι ένα πανηγύρι! Κόσμος πάει κι έρχεται,
φλυαρεί, κοιτάζει βιτρίνες στα μαγαζιά, διαλέγει, κάνει παζάρια, ψωνίζει,
στέκεται μπρος στους λατερνατζήδες, που ξαφνικά πολλαπλασιάσθηκαν, ρίχνει
κέρματα στις κουβέρτες που απλώνουν στα πόδια τους διάφοροι αλλοδαποί
μουσικοί, δίνει και δέχεται ευχές!

Και μπατίρης να είναι κανείς, αισθάνεται ωραία μέσα σ’ αυτό το ατέλειωτο
ανθρωπομάνι, που δεν βιάζεται, δεν σπρώχνεται, δεν θυμώνει, όπως συμβαίνει τις
καθημερινές. Άλλωστε και για τους μπατίρηδες «υπάρχει οδός»: θυμάμαι εκείνα τα
χρόνια, τα δίσεκτα, με την ανεργία, τις διώξεις, την ανασφάλεια. Με κρατούσε ο
πατέρας μου από το χέρι και πηγαίναμε με τα πόδια, από την πλατεία Κυριακού,
στην Αιόλου. Δεκάδες πάγκοι, χιλιάδες παιχνίδια! Παιχνίδια, όχι για τα
πλουσιόπαιδα, αλλά για τα φτωχαδάκια. Μου αγόραζε ένα τόπι ή μια σβούρα ή δυο
μολυβένια στρατιωτάκια κι ένιωθα ευτυχισμένος. Και ευγνώμων. Και «γεμάτος»…

Τελείωσα. Μερικές λέξεις ακόμη και φεύγω. Για το γιορταστικό δρομολόγιό μου.
Όχι με αυτοκίνητο. Με τα πόδια. Γιατί μόνο με τα πόδια ζεις τη
χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Και είσαι και ένας από εκείνους που την δημιουργούν…