ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άσε, μετά τις γιορτές…

Στις φωτισμένες βιτρίνες κοντοστέκομαι ­ χρυσόσκονη και ασημόσκονη και μπάλες
γυαλιστερές, αστέρια, δέντρα με «χιόνι», Άη Βασίληδες και φάτνες, λαμπάκια που
αναβοσβήνουν στον ρυθμό μουσικής και αγγελούδια. Τόσα χρόνια και δεν συνήθισα,
δεν βαρέθηκα, άθελα χαμογελώ και αφήνομαι στη γιορτινή, ευφορική ατμόσφαιρα.
Ποιος είπε πως τα Χριστούγεννα είναι για τους μικρούς;

Καθυστερημένα στέλνω τις ευχετήριες κάρτες, αγοράζω πρόσθετα στολίδια και
κεριά, ρίχνομαι στο παιχνίδι της αγοράς δώρων, «συμβολικών για την καλή
χρονιά», έτσι λέω πάντα, μπερδεύομαι όταν προσπαθώ να θυμηθώ τι πήρα για τον
καθένα την προηγούμενη χρονιά και αγωνιώ μήπως επαναλάβω τα ίδια. Μπελάς και
μαζί χαρά. «Μην ξοδεύεσαι, παιδί μου», λέει η μητέρα μου, αλλά δεν μου πάει η
καρδιά. Θέλω να… ξοδευτώ. Δεν με νοιάζει να ξοδευτώ. Κι όχι γιατί μου
περισσεύουν αλλά γιατί έτσι, μια φορά το χρόνο μου αρέσει ν’ αδειάζει η τσέπη
μου, αν πρόκειται να δώσω χαρά σε αγαπημένους. Έτσι κι αλλιώς εγώ παίρνω χαρά
με χίλιους τρόπους, ακόμη και από ένα τηλεφώνημα φίλων ­ του Θάνου και της
Αθηνάς ­ από τη Νέα Υόρκη, από την κάρτα του Νώντα από το Σικάγο, από τα
καλιτσούνια που στέλνει φίλεμα ο Νικολιός από την Κρήτη, από το τσούγκρισμα
των ποτηριών στο σπίτι μου παραμονή Χριστουγέννων. Τι σημασία έχουν όλα τ’
άλλα; Θα ‘χω καιρό να τα σκέφτομαι και να τα λογαριάζω ­ μαζί με κάποιο
πρόσθετο… κιλό ­ μετά τις γιορτές.