ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αρκεί να έρθει ο Άη Βασίλης

Εποχή να ασχοληθούμε με δώρα. Με συνταγές για μαλακά μελομακάρονα, εύγευστους
κουραμπιέδες και βασιλόπιτες. Ακόμη κι εκείνοι οι προνοητικοί και
προγραμματισμένοι άνθρωποι, εκείνοι που ετοιμάζονται για τις γιορτές από το
καλοκαίρι ­ σ’ αυτήν την κατηγορία θέλω να πιστεύω πως ανήκω κι εγώ ­ κάτι
έχουν να κάνουν τις παραμονές. Κάποια γιορτή θα έχουν ξεχάσει. Κάποια επίσκεψη
δεν θα έχουν προβλέψει. Όλο και στα μαγαζιά θα στριφογυρίζουν. Τα τελευταία
στολίδια για το δέντρο. Κεριά για τη βραδιά των Χριστουγέννων και της
Πρωτοχρονιάς. Κούτες με τις παραγγελιές στον Άη Βασίλη. Παιχνίδια που
τραγουδάνε, κούκλες που μιλάνε και ηλεκτρονικά που σε τρελαίνουν. Μεγάλοι
φιόγκοι, χρυσές κορδέλες, πλουμιστές σακούλες. Τίποτα χρηστικό. Τίποτα
αναγκαίο. Για τη στιγμή. Για το άνοιγμα ενός κουτιού και την έκπληξη που
περιέχει. Και για να είναι πράγματι έκπληξη δεν χρειάζονται χρήματα.
Χρειάζεται κάτι σπουδαιότερο. Σκέψη, φαντασία, αλλά ιδιαίτερα αγάπη για τον
παραλήπτη. Πώς αλλιώς να αντέξεις τον ποδαρόδρομο. Τις ανυπολόγιστες ξοδεμένες
ώρες. Την αγωνία αν θα αρέσει.

Κι ενώ προ πολλού έχουμε πάψει να πιστεύουμε στον Άη Βασίλη, όλοι μας ­ όχι
μόνο τα παιδιά ­ ενδόμυχα τον περιμένουμε. Κάποιος δικός μας και φέτος θα
παίξει αυτόν τον ρόλο. Και δεν έχει καμία σημασία τι θα φέρει. Αρκεί να έρθει…