ΜΑΤΙΕΣ Πολιτισμός

Θεοδωράκης, Ντασσέν, Δεσποτόπουλος, Καμπανέλλης, Πλασκοβίτης, Φασιανός,
Κουρουπός, Ευαγγελάτος, Σγούρος, Φωστιέρης, Ελευθερίου, Μπουτέας, Νιάρχος,
Αρμένης, Σόρογκας, Κακουλίδης, Χάλαρης, Φούντας, Νικολόπουλος, Σκουλάκης,
Σταθόπουλος: μερικοί, μόνον, από τους εκατό και πλέον ανθρώπους της τέχνης,
που πήρε το μάτι μου, την περασμένη Δευτέρα, στην πινακοθήκη Πιερίδη, όπου
μίλησε ο Κώστας Σκανδαλίδης, για την «πολιτιστική και πολιτισμική θωράκιση του
Ελληνισμού, στον κόσμο των ανοιχτών συνόρων».

Έψαξα επιμόνως, αλλά δεν είδα πουθενά την υπουργό Πολιτισμού Ελ. Παπαζώη.
Ρώτησα: «Μήπως δεν έχει προσκληθεί;». «Αστειεύεσαι; Προσκλήθηκε πρώτη πρώτη»,
ήταν η απάντηση. Σκέφτηκα: «Μεγάλους μπελάδες θα ‘χει η γυναίκα στο κεφάλι
της, για τη φιέστα του… “Μιλένιουμ”!… Με τον Θεοδωράκη, τον Ντασσέν, τον
Καμπανέλλη και τον Σκανδαλίδη θα ασχολείται;». Και έκλεισα αυτό το κεφάλαιο.

Ο Σκανδαλίδης. Τον γνωρίζω, από την εποχή που εργαζόταν στο ΥΠΠΟ, ως σύμβουλος
της Μελίνας. Τότε, τον απασχολούσε πολύ η ποίηση. (Κάτι μου λέει, πως και
σήμερα γράφει ποιήματα. Και όχι μόνο για την αγαπημένη του Μπέττυ…). Γίναμε
φίλοι. Και μείναμε φίλοι. Μας συνδέουν κοινές, δυνατές μνήμες. Μας συνδέουν τα
δημοτικά τραγούδια, τα ρεμπέτικα. Μας συνδέουν η Ρόδος και ο Ζαχαριάδης, η
Σύμη και ο Γεννηματάς, η Κως ­ η πατρίδα του. Και άλλα πολλά…

Θυμάμαι μιαν εκδήλωση στην Κω, για τη Μελίνα. Σ’ ένα υπέροχο θερινό σινεμά.
Ανέβηκε ο Κώστας στη σκηνή, για να μιλήσει, και τα μάτια της Μελίνας, που
καθόταν δίπλα μου, γέμισαν από τρυφερότητα και προσμονή. Δεν ήταν «ποτάμι» η
ομιλία. Πέντε λεπτά κράτησε. Αλλά μέσα σ’ αυτά τα πέντε λεπτά, ο Σκανδαλίδης
είπε πράγματα μιας ολόκληρης ζωής. Όμορφα πράγματα, ζεστά. Που έκαναν τη
Μελίνα να με σκουντάει κάθε τόσο και να μου ψιθυρίζει: «Πετάει η ομάδα!…».

Με εντυπωσίασαν όσα είπε ο Σκανδαλίδης ­ γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, εδώ και καιρό ­
τη Δευτέρα. Μου άρεσε το εύρος και το βάθος της σκέψης του. Ο τρόπος που
χειρίζεται τη γλώσσα και κουβεντιάζει με την ιστορία μας. Η ευαισθησία του για
τα πολιτιστικά του τόπου μας. Και η γνώση του. Μα, περισσότερο, η σύγχρονη και
βαθιά ελληνική ματιά του, για τον πολιτισμό.

Η πολιτική είναι μια σκληρή δουλειά. Μπαμπέσικη, συχνά. Και γεμάτη ενέδρες. Ο
Σκανδαλίδης είναι πολιτικός που δεν έχει ξεχάσει τον ποιητή. Στον Πιερίδη, μου
φάνηκε ώριμος και ολοκληρωμένος, μίλησε για τον πολιτισμό της καθημερινότητας,
που τόσο επίμονα, είκοσι χρόνια, τώρα, υπηρετεί αυτή η στήλη. Τόνισε: «Πρέπει
να αντισταθούμε στην καταστροφική πορεία προς τη βαρβαρότητα, καθιστώντας τον
πολιτισμό συλλογική χαρά και κοινωνική ευημερία. Τόσο απλά και αυθόρμητα όσο
το παιχνίδι και το χαμόγελο των παιδιών». Μακάρι. Γιατί η ζωή μας ­ δείτε και
τι συμβαίνει στις τηλεοπτικές οθόνες, τελευταία ­ πάει απ’ το κακό στο χειρότερο…