Διαλύουν την ιστορία

Ο Έντουαρντς μαρκάρεται από τον Γιαννούλη σε φάση από τον προχθεσινό αγώνα της Θεσσαλονίκης όπου ο Άρης έχασε με 79-72

Το να βλέπεις τον Άρη (στο μπάσκετ) στο χείλος του γκρεμού είναι κάτι που
ασφαλώς προκαλεί λύπη.

Λύπη για την ομάδα που έκανε όλους μας φίλους του μπάσκετ, για την ομάδα στην
οποία αγωνίσθηκαν δύο ιερά τέρατα του αθλήματος, ο Νίκος Γκάλης και ο
Παναγιώτης Γιαννάκης, λύπη για την ελληνική ομάδα που μας προξένησε ρίγη
συγκίνησης με τις επιτυχίες της, σε εποχές που ο ελληνικός αθλητισμός δεν
βρισκόταν στην τροχιά εκτόξευσης, όπως στη σημερινή.

Το κατάντημα (γιατί περί τέτοιου πρόκειται) του φετινού Άρη δεν έχει τελειωμό.
Οι “κιτρινόμαυροι” της Θεσσαλονίκης δεν μπορούν ούτε τον πάτο να βρουν. Και η
θλίψη δεν ταιριάζει σε ένα τέτοιο σωματείο.

Η ήττα από τον ΠΑΟΚ το Σάββατο, η έβδομη σε δέκα αγώνες πρωταθλήματος εφέτος,
δεν είναι το ζητούμενο. Όσο όλα αυτά που συνέβησαν την περασμένη εβδομάδα,
όταν η ΚΑΕ Άρης παρουσίασε εικόνα διάλυσης.

Το Σάββατο, ο Άρης έχασε από τον συμπολίτη του ΠΑΟΚ, αλλά με το κεφάλι ψηλά.
Αφού η διαφορά των επτά πόντων (79-72) δείχνει πως οι Αρειανοί προσπάθησαν.
Αυτά που διαδραματίστηκαν όμως την περασμένη Παρασκευή στο Πολυμελές
Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης μόνο θλίψη προκαλούν: Φώτης Τακιανός, Ζρνταν
Καραγεωργίου (Γιοβάνοβιτς), Γιώργος Μασλαρινός, Βασίλης Λυπηρίδης και άλλοι
(μεταξύ των οποίων και πρώην υπάλληλοι), κατέθεσαν αίτηση πτώχευσης της
εταιρείας, η οποία και εκδικάστηκε. Ζήτησαν δηλαδή τη διάλυση της ΚΑΕ,
προκειμένου να εκποιηθούν τα περιουσιακά της στοιχεία, ώστε να πληρωθούν τα
χρήματα που τους οφείλονται. Και τώρα σε αναμονή της απόφασης, που δεν
πρόκειται να τη “δούμε” πριν από δύο – τρεις μήνες.

Αυτή ήταν η μία πλευρά. Στην άλλη ήταν η διοίκηση (;) της ΚΑΕ, η οποία βρήκε
απρόσμενο συμπαραστάτη τούς παίκτες της ομάδας. Αυτοί, με τη σειρά τους, μη
φαντασθείτε ότι έκαναν αυτή την παρέμβαση για το καλό της ομάδας. Απλώς αν
διαλυθεί η ΚΑΕ, από πού θα πάρουν τα χρήματα που τους χρωστούν; Ο Σιγάλας έχει
κάνει τρεις προσφυγές προκειμένου να του επιδικασθούν τα χρήματα που του
οφείλονται και να μείνει ελεύθερος, ενώ ο Παναγιώτης Λιαδέλης ενημέρωσε (με
εξώδικο) ότι έχει συμπληρώσει το όριο προσφυγής.

Κι όλα αυτά με:

* Τη διοίκηση να τελεί υπό παραίτηση. Τη διοίκηση που την αποτελούν μέλη του
συνδέσμου φιλάθλων Σούπερ 3.

* Τον μεγαλομέτοχο της ΚΑΕ Δημήτρη Κοντομηνά να έχει απογοητευθεί.

* Τα χρέη προς το Δημόσιο να έχουν ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια δραχμές.

* Και τον κόσμο, αυτόν που πλήρωνε εισιτήριο στη μαύρη αγορά πριν από μία
10ετία, να μην πηγαίνει στο Αλεξάνδρειο. Βλέπετε, Γκάλης και Γιαννάκης δεν
υπάρχουν πια. Ούτε και “Ξανθός”. Αλλά ούτε και διακρίσεις. Η μία φάπα
διαδέχεται την άλλη και φως δεν φαίνεται στην άκρη του τούνελ.

Το πρόβλημα του Άρη είναι μεγάλο. Και, πραγματικά, δεν είναι αγωνιστικό. Ο
Σούλης Μαρκόπουλος έχει μείνει μόνος να προσπαθεί, οι ξένοι μπασκετμπολίστες
που αποκτήθηκαν δεν αποτελούν και τις καλύτερες επιλογές (καλύτεροι βέβαια από
τους περσινούς που είχαν βρεθεί όλοι ντοπαρισμένοι), ενώ οι Έλληνες παίκτες
προσπαθούν, αλλά με τι κέφι να παίξεις όταν βλέπεις πως όλοι σε έχουν
εγκαταλείψει στη μοίρα σου;

Το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει ο Άρης αποτελεί σαφώς δείγμα των καιρών
μας.

Στο μπάσκετ, η ομάδα δεν μπορεί να διακριθεί. Και να γίνει η κραταιά του
παρελθόντος, τότε που μονοπωλούσε τους τίτλους. Χρειάζεται πολλά χρήματα, που
δεν μπορούν να τα δώσουν οι χρηματοδότες της ΚΑΕ. Και ο ανταγωνισμός ΠΑΟ,
Ολυμπιακού, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Στον αντίποδα τώρα, στο ποδόσφαιρο, όποια θέση πάνω από την πέμπτη – έκτη
(εκεί όπου βρισκόταν ο Άρης μόνιμα τα τελευταία χρόνια) είναι επιτυχία.
Μοιραία λοιπόν τα λιγοστά χρήματα διοχετεύονται στην ΠΑΕ, όπου τον έλεγχο της
εταιρείας έχει (κι εκεί) ο κ. Κοντομηνάς. Και ο κόσμος είναι ευχαριστημένος,
βλέποντας την ομάδα να “βγαίνει” στο ΟΥΕΦΑ. Και φυσικά να παρουσιάζει καλύτερο
πρόσωπο, σε σχέση με αυτό του πρόσφατου παρελθόντος.

Σίγουρα, ο Άρης δεν έχασε τον κόσμο του. Οι φίλοι των “κιτρινόμαυρων”
μετακινήθηκαν από το μπάσκετ στο ποδόσφαιρο. Αφού μόνο εκεί μπορεί να γελάσει
το χειλάκι τους. Πέντε – έξι χιλιάδες πήγαιναν παλιά στο Αλεξάνδρειο, μόνιμα
κάθε Σάββατο, τόσοι (ή λίγο μικρότερος αριθμός) πηγαίνουν κάθε αγωνιστική στο
Χαριλάου τώρα.

Είναι όμως καιρός αυτοί που διαφεντεύουν τις τύχες της ΚΑΕ Άρης να αναλάβουν
τις ευθύνες τους. Να κάνουν τις κινήσεις που πρέπει, ώστε η ομάδα να
πρωταγωνιστεί. Και αν αυτό δεν μπορεί να γίνει άμεσα, τουλάχιστον ας
προσπαθήσουν να μην παρουσιάζει την εικόνα διάλυσης που παρακολουθούμε
καθημερινά.

Και αν δεν μπορούν, ας δηλώσουν ξεκάθαρα στον κόσμο “τέλος”. Υπάρχει και αυτό
στη ζωή. Ο Άρης θα βρει τον δρόμο του, έστω και αν χρειασθεί αρκετός χρόνος.
Ας μην ξεχνάμε πως όταν τελειώνει μια εποχή, αρχίζει μια άλλη.