ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρόνια πολλά, με μαστίχα!

Τα θυμάμαι σε πράσινα, χάρτινα κουτάκια ­ έτσι νομίζω πως τα βρίσκει και
σήμερα κανείς αν τα ψάξει ­ τα «κουφέτα» της χιώτικης μαστίχας. Θυμάμαι και
κάποιες φορές που βρίσκαμε χύμα και προσέχαμε ν’ αγοράσουμε τα ακατέργαστα
κομματάκια μισά μισά, σκληρά και μαλακά, για να τ’ ανακατέψουμε μασώντας τα
και να ‘χουμε το σωστό αποτέλεσμα ­ μαστίχα και όχι τσίχλα, ούτε πολύ μαλακιά
που να κολλάει στα δόντια, ούτε πολύ σκληρή που να πιάνονται τα σαγόνια μας
στο μάσημα.

Κόντευα να ξεχάσω τη χιώτικη μαστίχα, είχα διαβάσει κάποτε με λύπη πως τα
μαστιχοχώρια της Χίου περνούσαν κρίση εξαιτίας της κρατικής αδιαφορίας και
ομολογώ, με όψιμες τύψεις, πως δεν παρακολούθησα τη συνέχεια. Πού να το
φανταζόμουν ­ και ποιος να το φανταζόταν… ­ πως η ταπεινή χιώτικη μαστίχα,
λησμονημένη ανάμεσα στην τερατώδη ποικιλία της πολύχρωμης και πολύγευστης
παγκόσμιας τσιχλοβιομηχανίας θα έπαιρνε την εκδίκησή της!

Οι Βρετανοί επιστήμονες-ερευνητές που υποστηρίζουν πως η μαστίχα της Χίου
καταπολεμά ­ και ν’ αποκαταστήσει ακόμα μπορεί ­ το έλκος του πεπτικού, μου
άναψαν το ενδιαφέρον. Τόσα βιομηχανικά φάρμακα για το έλκος και να ‘χουμε από
τη φύση γιατρικό, δίπλα μας; Δεν ξέρω αν οι έρευνες θα προχωρήσουν και θα
επαληθευθούν, μου έφεραν, όμως, στη μνήμη τους νεαρούς Ινδιάνους του Αμαζονίου
που μας έδειχναν ­ σ’ εκείνο το αλησμόνητο ταξίδι ­ δέντρα και φυτά που ήξεραν
από τους προγόνους τους για τις φαρμακευτικές ιδιότητές τους. Και για τις
ημικρανίες και για τα κατάγματα και για τους κάθε λογής τραυματισμούς και για
τον πυρετό και για τα δερματικά και…

Σκεφτόμουν τι δώρο θα κάνω φέτος στη μητέρα μου. Και, με κίνδυνο να με
αποπάρει, νομίζω πως θα της κάνω ένα κουτί χιώτικη μαστίχα με μεγάλο φιόγκο,
σαν αυτό που μου έδενε στα μαλλιά, όταν ήμουν μικρή.