[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»; Ασφαλώς. «Κλαμπ των πλουσίων» η Ευρώπη;
Πιθανότατα. Είτε έτσι είτε αλλιώς όμως, είναι φανερό πως πρόκειται για ένα
«κλαμπ» που προσφέρει εξαιρετικά προνόμια στα μέλη του. Αυτή τουλάχιστον είναι
η ελληνική εμπειρία ήδη από το 1981, από τότε δηλαδή που ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής πέτυχε την ένταξη της Ελλάδας πριν από την ένταξη της Ισπανίας και
της Πορτογαλίας. Ό, τι έχει διεκδικήσει η Ελλάδα ­ με κάποια στοιχειώδη
σοβαρότητα ­ το έχει πετύχει. Επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξης ζήτησε ο
Ανδρέας Παπανδρέου; ­ επαναδιαπραγμάτευση απέσπασε και μάλιστα την επομένη της
ένταξης. Ειδικά «Μεσογειακά προγράμματα» για τη χρηματοδότηση των υπανάπτυκτων
περιοχών διεκδίκησε η κυβέρνηση; ­ Μεσογειακά προγράμματα πήρε. Ακόμα και στο
Σκοπιανό, όπου οι ελληνικές θέσεις ήταν ορισμένες φορές εξόφθαλμα παράλογες,
οι Ευρωπαίοι εταίροι ένιωθαν ότι έστω και φραστικά πρέπει να υποστηρίξουν την
Ελλάδα. Ακολούθησαν τα περίφημα «πακέτα» στήριξης, για να έρθει τώρα η
συμφωνία διεύρυνσης που, αν κριθεί σε σχέση με τους στόχους που είχαν τεθεί,
υπήρξε μια πρώτης τάξεως διπλωματική επιτυχία. Όποιος αμφιβάλλει, αρκεί να
ξαναδεί στο βίντεο τις πρώτες δηλώσεις Ετζεβίτ, τότε που κάτωχρος εξηγούσε τα
σημεία που δεν μπορεί να αποδεχθεί ­ αλλά εκούσα άκουσα αποδέχθηκε η Τουρκία.
Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις: η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από μόνη της
σε τίποτα δεν διασφαλίζει τη θετική έκβαση των ανοικτών θεμάτων Ελλάδας –
Τουρκίας. Ασφαλώς, όμως, ενισχύει διπλωματικά την ελληνική προσπάθεια να
πετύχει λύση με βάση τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου. Εξίσου σημαντική, όμως,
θα πρέπει να είναι και η… εσωτερική διάσταση της απόφασης του Ελσίνκι. Γιατί
θα πρέπει πλέον να έχει καταστήσει φανερό σε όλους ­ πλην των αθεράπευτα
φανατικών ­ ότι ο μόνος ανοικτός δρόμος για την Ελλάδα είναι ο δρόμος της
Ευρώπης. Και ότι όλη αυτή η παραφροσύνη που ζήσαμε από την εποχή του πολέμου
στη Γιουγκοσλαβία έως και την επίσκεψη Κλίντον, το μόνο που μπορεί να πετύχει
είναι να μας οδηγήσει σε επικίνδυνα αδιέξοδα. Είναι καιρός να βάλουμε τα
φαντάσματα του παρελθόντος εκεί που πραγματικά ανήκουν: στα αζήτητα της Ιστορίας.