ΠΡΟΣΩΠΑ Καλπάζοντας στο Ίντερνετ

Πάολο Μπέρρο. Ο πρώτος «τηλεφοιτητής» της Ιταλίας

Ο Πάολο Μπέρρο ανοιγοκλείνει παράθυρα από το πρωί ως το βράδυ. Κατασκευάζει
μηχανές, σχεδιάζει γέφυρες, αποκαλύπτει στους φίλους του τα μυστικά του σκι.
Όλα αυτά τα κάνει στην πόλη του, το Καστελφράνκο Βένετο της Βόρειας Ιταλίας,
αλλά και στο Λος Άντζελες, τη Νέα Υόρκη, τη Μελβούρνη. Ωστόσο ο Πάολο, 23
χρόνων, είναι παράλυτος από τους ώμους και κάτω. Δεν μπορεί να ξυστεί, ούτε
καν να σηκώσει ένα δάχτυλο, ούτε να πάει στην τουαλέτα χωρίς κάποιος να τον
βοηθήσει με τον καθετήρα. Τα ταξίδια του τα κάνει από το σαλόνι του σπιτιού
του, μπροστά στον υπολογιστή, μιλώντας σε ένα μικρόφωνο τοποθετημένο μπροστά
στα χείλη του ­ «ποντίκι δεξιά», «ποντίκι αριστερά», «πήγαινε πάνω», «πήγαινε
κάτω», «άνοιξε παράθυρο», «κλείσε παράθυρο». Και από την αναπηρική πολυθρόνα
του «καλπάζει» στον κυβερνοχώρο για να βρεθεί στο Πανεπιστήμιο του Λος
Άντζελες, στις εταιρείες που ζητούν σχέδιά του για βοηθήματα για τους
ανάπηρους, στα σπίτια των εκατοντάδων νέων φίλων του, στα βιντεοπαιγνίδια,
στην Πολυτεχνική Σχολή του Τορίνο, όπου φοιτά με το σύστημα της τηλεδιάσκεψης
­ βρίσκεται στον τρίτο χρόνο των μηχανολόγων μηχανικών και είναι ο πρώτος
«τηλεφοιτητής» της Ιταλίας.

Ο Πάολο ζει με τους γονείς του, οι οποίοι άφησαν τη δουλειά τους για να
βρίσκονται πάντα κοντά του. «Πριν ήμουν πάντα ευτυχισμένος. Σήμερα είμαι
ευτυχισμένος που δεν είμαι δυστυχής», λέει στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα». Το
«πριν» ήταν ως τις 2 Μαΐου του 1998: ως τότε ο Πάολο έκανε πρωταθλητισμό στο
σκι, είχε ύψος 1,86 μ., ήταν όλο μυς. Αλλά στις 2 Μαΐου, ένα συνηθισμένο
τροχαίο κοντά στο σπίτι του τον άφησε με δύο σπονδύλους κατεστραμμένους.

Ο Πάολο και οι γονείς του επέστρεψαν στο σπίτι τους φέτος στις 17 Μαΐου,
έπειτα από ένα χρόνο στα νοσοκομεία. Ο Πάολο μπορούσε πλέον να αναπνέει χωρίς
μηχανήματα. Και όταν τον έφεραν μπροστά σε ένα κομπιούτερ με πρόγραμμα
αναγνώρισης φωνής, κατάφερε σταδιακά και να μιλήσει. Ο Πάολο με τα νεκρά πόδια
μπορούσε πλέον να «τρέχει» στο Ίντερνετ και τα e-mail φτάνουν τώρα βροχή στη
διεύθυνσή του (grozio@hotmail.com). Μερικοί του ζητούν συμβουλές, κάποιος
έφτασε ως το σπίτι του για να τον γνωρίσει και από κοντά, ένας φοιτητής της
Βιολογίας από το Παλέρμο του αφιέρωσε το διδακτορικό του, ομοιοπαθείς
ανταλλάσσουν μαζί του τις εμπειρίες τους. «Απέκτησα πολλούς φίλους, την
ικανότητα να ακούω τους άλλους, και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου», λέει ο
Πάολο. «Ναι, μου συνέβη μια τραγωδία. Ειλικρινά όμως είμαι καλά, ακόμη κι
έτσι. Κι έπειτα, δεν έχω καιρό να μεμψιμοιρώ: με όλα αυτά που έχω να κάνω…».