3η ΚΑΡΤΑ Αντέχουν στον χρόνο

Στο κλείσιμο του 1999, η σκέψη των φίλων του ποδοσφαίρου ταξιδεύει στον
χρόνο και πάει σε μεγάλα ονόματα, τους αδελφούς Ανδριανοπουλαίους, τον Ανδρέα
Μουράτη, τον Θανάση Μπέμπη, τον Γιώργο Σιδέρη, τον Νίκο Αναστόπουλο, τον
Αντώνη Μηγιάκη, τον Νεοτάκη Λουκανίδη, τον Μίμη Δομάζο, τον Αριστείδη Καμάρα,
τον Αντώνη Αντωνιάδη, τον Κλεάνθη Μαρόπουλο, τον Τρύφωνα Τζανετή, τον Κώστα
Πούλη, τον Κώστα Νεστορίδη, τον Μίμη Παπαϊωάννου, τον Θωμά Μαύρο, τον Στάθη
Χάιτα, τον Θανάση Σαραβάκο, τον Νίκο Πεντζαρόπουλο, τον Λάμπη Κουιρουκίδη, τον
Γιώργο Κούδα, τον Αλκέτα Παναγούλια, τον Πέτρο Βουζουνεράκη, τον Στάθη
Μανταλόζη, τον Κώστα Δαβουρλή και άλλους άσους των γηπέδων.

Κάθε ποδοσφαιριστής είχε διαφορετικά προσόντα. Άλλος διακρίθηκε για την
τεχνική του, άλλος για την πονηριά του, άλλος για τη δύναμή του, άλλος για την
ταχύτητά του, άλλος για την αλτικότητά του, άλλος για τις ριψοκίνδυνες
επεμβάσεις του κάτω από τα δοκάρια.

Ο Μίμης Δομάζος, ο «στρατηγός» του Παναθηναϊκού και του ελληνικού
ποδοσφαίρου, διακρίθηκε για την άψογη τεχνική του, αλλά και το πάθος του. Ήταν
χαρακτηριστικό δείγμα αθλητή – νικητή. Πάσχιζε για το καλύτερο μ’ ένα πάθος
εκρηκτικό. Όταν πέρασαν τα χρόνια και αγωνιζόταν με τους παλαίμαχους του
Παναθηναϊκού ή την αντιπροσωπευτική ομάδα του ΠΣΑΠ για φιλανθρωπικούς σκοπούς,
ο Δομάζος πήγαινε παντού και δεν δεχόταν να γίνει «αλλαγή», έστω κι αν ήταν
τραυματισμένος. Έμπαινε στη μάχη και ήθελε να πάει στα αποδυτήρια μετά το
τελικό σφύριγμα του διαιτητή, αφού δεν είχε σταθεί ούτε δευτερόλεπτο.

Υπενθύμιζε ο Δομάζος στους νέους ότι δεν αρκεί το ταλέντο για να πάνε
μπροστά, αλλά χρειάζεται να προπονούνται σκληρά, να έχουν άριστη φυσική
κατάσταση, να μπορούν να δίνουν διέξοδο στο πάθος τους για την μπάλα. Δεν
αρκεί να θέλεις, πρέπει και να μπορείς.

Τώρα έχουμε τον Νίκο Νιόμπλια του ΟΦΗ. Τρέχει σαν έφηβος, είναι ο ηγέτης
της εκπληκτικής κρητικής ομάδας του Ευγένιου Γκέραρντ, αλλά και σκόρερ. Μπράβο Νίκο.