ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανοίγοντας τα συρτάρια

Άλλοι κοιτάζουν μπρος ­ ο κ. Γκέιτς, λόγου χάριν ­ άλλοι κοιτάζουν πίσω. Άλλοι
προϋπολογίζουν μελλοντικά κερδοφόρα σχέδια, άλλοι μετρούν απώλειες στον κόσμο
των συναισθημάτων. Τελευταίες ημέρες της χιλιετίας και του αιώνα, η συγκίνηση
διασπάται σε εκατομμύρια ετερόκλητα μόρια. Και ξαφνικά, στην απέλπιδα
προσπάθεια να κάνω αυτό που χρόνια αναβάλλω, την «εκκαθάριση» συρταριών,
βιβλίων στα μπουκωμένα ράφια, αντικειμένων που φύρδην-μίγδην έχουν ριχτεί σε
ντουλάπια, αισθάνθηκα… πάμπλουτη. Τόσα πράγματα, πολύτιμα και μοναδικά,
μαζεμένα, θησαυρός βιωμάτων και συγκινήσεων, σοδειά ανεκτίμηση μισού αιώνα.
Ένα ζευγάρι τόσο δα παπουτσάκια φορεμένα ελάχιστα, ένα δαχτυλιδάκι με πέτρα
τιρκουάζ, που όμως το θυμάμαι στο μεσαίο μου δάχτυλο νήπιο, το τετράδιο
εκθέσεων ­ «θα γίνω χημικός!», έγραφα ­ της ΣΤ’ Δημοτικού, γράμματα του πατέρα
μου με την κρυμμένη τρυφερότητα και έγνοια που με στήριζαν, ένα τραγούδι,
κάποτε της μόδας, γραμμένο από την τσαχπίνα μάνα μου, τα δοντάκια της Ζωής και
η μπούκλα της Βασιάννας, μια ανακοίνωση της ΕΦΕΕ σε χαρτί πολυγράφου της
εποχής του 1-1-4, οι προκηρύξεις της «Δημοκρατικής Άμυνας» επί χούντας, βιβλία
ρημαγμένα από υπογραμμίσεις και λαθραίες κασέτες εφημερίδων κιτρινισμένα,
αναρίθμητα θυμήματα από φίλους, η χαρά πως τίποτε δεν έχω ξεχάσει, όλα είναι
ζωντανά ώς την τελευταία τους λεπτομέρεια ­ όπως το Ημερολόγιο του «Κόσμου της
Σοφίας» που μου ‘φερε δάκρυα όταν πριν από λίγο καιρό μου το ‘δωσαν δώρο.

Ο αιώνας τελειώνει, μαζί με τη χιλιετία, και νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα έζησα,
γλυκά και πικρά, είμαι ένας άνθρωπος τυχερός, λέω, που πιστεύει στο μέλλον των συγκινήσεων.