[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων
πολιτικών, είναι ότι μακροπρόθεσμα η συμμετοχή της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές
διαδικασίες θα αποβεί ιδιαίτερα θετική για την Ελλάδα. Κι όμως η Ελλάδα είναι
έτοιμη να βάλει βέτο ­ αυτή μόνη απ’ όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ­
στον χαρακτηρισμό της Τουρκίας ως υπό ένταξη χώρας. Το πώς φτάσαμε στα πρόθυρα
μιας ακόμα εθνικής… επιτυχίας θα πρέπει ασφαλώς να αναζητηθεί στην
πλειοδοσία ανέξοδου πατριωτισμού, από τα κόμματα που ζητούν από την κυβέρνηση
να εκμαιεύσει εδώ και τώρα παραχωρήσεις από την Τουρκία.

Μιας πλειοδοσίας που υπονομεύει εκ προοιμίου κάθε προσπάθεια αναζήτησης
θετικής λύσης στο Ελσίνκι. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που μια μερίδα
κομματικών- κυβερνητικών στελεχών στο ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά συμβουλεύει τον
Πρωθυπουργό να ασκήσει έτσι και αλλιώς βέτο ­ ανεξαρτήτως δηλαδή ανταλλαγμάτων
­ προκειμένου να αποφύγει το πολιτικό κόστος εν όψει των εκλογών του Μαρτίου.
Πρόκειται για τα στελέχη εκείνα που έχουν αναγάγει σε λυδία λίθο των πολιτικών
τους απόψεων την πάση θυσία διατήρηση της εξουσίας. Όσο για τους υπόλοιπους,
αυτούς δηλαδή που ζητούν την ανάληψη «συγκεκριμένων δεσμεύσεων» από την πλευρά
της Τουρκίας, η επιχειρηματολογία τους παρουσιάζει ενδιαφέρον. Λένε λοιπόν πως
ναι, ασφαλώς η ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια θα ήταν θετική ­
δεν πρόκειται όμως να γίνει ποτέ κι ούτε η Τουρκία το θέλει. Αυτό που
επιδιώκει είναι να χαρακτηριστεί απλώς ως «υπό ένταξη» χώρα, προκειμένου να
απολαμβάνει των πλεονεκτημάτων που αυτό συνεπάγεται ­ κοινοτικές επιδοτήσεις ­
χωρίς όμως και τις δεσμεύσεις κυρίως στον τομέα των ατομικών δικαιωμάτων. Θα
μπορούσε κανείς να αντιτάξει μια σειρά από επιχειρήματα σε μία τέτοια άποψη.
Αλλά βέβαια σε τελευταία ανάλυση η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ζήτημα…
πίστης. Το τι πραγματικά θέλει η Τουρκία ­ και πολύ περισσότερο το τι θα
πράξει σε πέντε ή δέκα χρόνια ­ είναι τελικώς κάτι που κανείς δεν μπορεί να το
γνωρίζει. Έτσι το πραγματικό ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί είναι τι
συμφέρει την Ελλάδα: μία Τουρκία που επιδιώκει έστω και για τους τύπους να
κρατά ζωντανή την ευρωπαϊκή προοπτική ή μία Τουρκία ξεκομμένη από την Ευρώπη
που θα αναζητά ταυτότητα και ρόλο; Για τους περισσότερους πολίτες η απάντηση
θα πρέπει να είναι λίγο πολύ αυτονόητη. Δυστυχώς τα αυτονόητα ενίοτε
σπανίζουν. Μένει λοιπόν να δούμε τι θα απαντήσει και ο κ. Σημίτης.