Πιστεύω ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εναρμονίσει απολύτως τη στάση της με
κείνη των Ευρωπαίων εταίρων μας. Να μην είναι δηλαδή αυτή που θα «βγάλει το
φίδι απ' την τρύπα» προς μεγάλη χαρά μερικών - μερικών Ευρωπαίων, που ενώ
συμμερίζονται απολύτως τον σκεπτικισμό μας, εντούτοις άλλα λένε δημόσια γιατί
έτσι πιστεύουν ότι εξυπηρετείται καλύτερα το δικό τους εθνικό συμφέρον.


Με άλλα λόγια κράτη του μεγέθους και της δύναμης μιας Γερμανίας ή μιας Γαλλίας
δεν θέλουν να ζημιωθούν από μια ενδεχόμενη ρήξη με την Τουρκία. Ίσως γιατί
εκεί δεν υπάρχουν τόσοι παλικαράδες όσοι στη μικρή και ένδοξη χώρα μας, η
οποία συστηματικά θεωρεί ύψιστο δείγμα αρετής το να βάζει η ίδια τη θηλειά στο
λαιμό της... Με αποτέλεσμα να συρρικνώνονται τα συμφέροντά μας, το κύρος μας,
η σοβαρότητά μας αλλά και τα εδάφη μας εξίσου συστηματικά, με μαθηματική
ακρίβεια θα έλεγα, από τους χειρισμούς ορισμένων πολιτικών μας, που μια ζωή
προτάσσουν το κομματικό συμφέρον του εθνικού.


Γιατί και τώρα, αν ο κ. Σημίτης τελικά οδηγηθεί συρόμενος, θα έλεγα, σε ένα
βέτο, θα το κάνει βεβαίως γιατί πιστεύει ότι διαφορετικά θα το εκμεταλλευτεί η
αντιπολίτευση ­ με πρώτη και καλύτερη την εσωκομματική ­ σε μια περίοδο
κρίσιμη όπως είναι η κάθε προεκλογική περίοδος.


Εντούτοις, τα οφέλη από την ευθυγράμμιση της χώρας μας με τους υπολοίπους
εταίρους μας, δηλαδή η αποφυγή του βέτο που μας διαχωρίζει και μας αφήνει
έκθετους όχι μόνο απέναντι στην Τουρκία αλλά και απέναντι στην Ευρώπη και στις
ΗΠΑ, είναι τόσο καθαρά και ευδιάκριτα, που απορώ πώς μπορεί να υπάρχουν σοβαρά
επιχειρήματα που να τα αμφισβητούν.


Σε ένα μονάχα θα σταθώ. Πρέπει ή όχι η Τουρκία να προχωρήσει σε χειρονομίες
«καλής θέλησης» πριν από το Ελσίνκι και τι σημαίνει αυτό; Δεν αμφισβητώ το
γεγονός ότι μια λεκτική διαβεβαίωση από μέρους της Άγκυρας σχετικά με τα
γνωστά εκκρεμή θέματα θα μας ανακούφιζε ψυχολογικά... Και θέλω να τονίζω τη
λέξη «ψυχολογικά» γιατί στην ουσία, εάν για οποιονδήποτε λόγο τα πράγματα
στραβώσουν, τίποτα δεν εμποδίζει τους Τούρκους υπευθύνους να αναιρέσουν τις
υποσχέσεις τους.


Αντιθέτως πολύ σοβαρότερες και εγκυρότερες θα είναι εγγυήσεις που θα
αποκομίσει η χώρα μας ως προς τα αυτά μείζονα εκκρεμή θέματα, εάν η Τουρκία με
την προοπτική της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεσμευτεί επισήμως να
τηρήσει ένα χρονοδιάγραμμα μέσα στο οποίο οι σχέσεις της με την Ελλάδα θα
εισέλθουν σε μια πορεία ομαλοποίησης με ευεργετικά αποτελέσματα για τις χώρες
μας και το Κυπριακό και μάλιστα υπό τον υψηλό έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.


Παράλληλα, σύμφωνα με τις πάγιες θέσεις της Κοινότητας, η Τουρκία πριν γίνει
μέλος της (και το πιο πιθανό όχι πριν από 10-15 χρόνια) θα πρέπει να
προχωρήσει σε βαθιές τομές στο χώρο του εκδημοκρατισμού και των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων, γεγονός που επίσης δεν θα πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. Κάθε
άλλο θα έλεγα, γιατί είναι για μας μέγα εθνικό όφελος να ενισχύονται θεσμικά
στα γειτονικά μας κράτη οι δυνάμεις που πιστεύουν στη δημοκρατία, την ειρήνη
και επομένως την αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των λαών.


Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία για
μια δυναμική έξοδο από τη μίζερη θέση ενός αρρωστημένου εθνικισμού που δεν μας
βγάζει πουθενά. Αντιθέτως, κάθε μέρα που περνά μάς απομονώνει ακόμα
περισσότερο από τη διεθνή κοινότητα και μας καταδικάζει σε μια μοιρολατρική
ακινησία με το φόβο μήπως ορισμένοι επαγγελματίες υπερπατριώτες μάς κολλήσουν
τη ρετσινιά του «ενδοτικού» για να μην πω του «προδότη»... Τι τους νοιάζει
αυτούς αν η εικόνα της χώρας μας συρρικνώνεται, οι φίλοι μας λιγοστεύουν και
το κυριότερο, η πατρίδα μας μένει όλο και περισσότερο μόνη και έκθετη στους
μεγάλους κινδύνους στους οποίους βασικά την εξέθεσαν τα ίδια αρρωστημένα μυαλά
των γνωστών υπερεθνικοφρόνων, των υπευθύνων για όλες τις σύγχρονες εθνικές
καταστροφές, από τη Μικρά Ασία έως την Κύπρο...

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από