Αλλοδαποί μπλεγμένοι στα γρανάζια της γραφειοκρατίας

«Η κράτηση αλλοδαπών κρατουμένων μετά την έκτιση της ποινής τους ή την
αθώωσή τους είναι παράνομη. Καμία αρχή δεν έχει δικαίωμα να τους κρατήσει. Αν
αυτό συμβαίνει, παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Παραβιάζεται το
ελληνικό Σύνταγμα και ειδικότερα τα άρθρα 5 και 6 που αναφέρονται στα
δικαιώματα όλων εκείνων που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια. Αναφέρονται
“στην απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς
διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών
πεποιθήσεων”. Όπως επίσης, “Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας
δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε
άλλον τρόπο περιορίζεται, παρά μόνον όταν και όπως ορίζει ο νόμος”. Οι
συγκεκριμένες επιταγές του Συντάγματος αφορούν βεβαίως και τους αλλοδαπούς. Αν
λοιπόν ένας αλλοδαπός βρεθεί στις ελληνικές φυλακές, μετά την έκτιση της
ποινής του πρέπει να ακολουθήσει η διοικητική απέλαση. Αν αθωωθεί, έπειτα από
άδικη ταλαιπωρία, τότε πρέπει ή να του χορηγηθεί άδεια παραμονής και εργασίας
­ αν ενδιαφέρεται και ο ίδιος ­ ή να απελαθεί αμέσως. Και πάντως να μην
κρατηθεί ούτε μία ημέρα από καμία αρχή. Ας αφεθεί ελεύθερος, αφού παίρνει
αποφυλακιστήριο και ας μεριμνήσει ο ίδιος για τις περαιτέρω διαδικασίες. Αν
επιθυμεί να παραμείνει στην Ελλάδα, ας φροντίσει για τη χορήγηση της σχετικής
άδειας. Αν δεν το κάνει ή δεν κατορθώσει να την πάρει, να γνωρίζει ότι θα
απελαθεί. Αν πάλι επιθυμεί να φύγει, ας φύγει το συντομότερο δυνατόν. Οι
διαδικασίες που ακολουθούνται τώρα, της κράτησης των αλλοδαπών, έως ότου
εκδοθούν τα έγγραφα της απέλασης, εκτός του ότι είναι παράνομες, είναι και
χρονοβόρες. Διότι οι επαφές με τις διπλωματικές αποστολές των χωρών ή ­ όπου
δεν υπάρχουν ­ με τις χώρες όπου υπάρχει παράλληλη διαπίστευση καθυστερούν
πολύ. Στο μεταξύ διάστημα ο αλλοδαπός κρατείται παρανόμως περιμένοντας».

Πριν από δέκα χρόνια και κάτι παραπάνω, τον συνόδευαν εριμένοντας την
απέλαση… Άλλοι την περιμένουν με αγωνία, για κάποιους ισοδυναμεί με θάνατο.
Εκείνοι που έμπλεξαν τυχαία στα δίχτυα της ελληνικής Δικαιοσύνης, περνώντας
κάποια στιγμή από τη χώρα μας, βιάζονται να γυρίσουν πίσω. Στην πατρίδα τους,
όπου τους περιμένουν παιδιά, σύζυγοι, γονείς, δουλειά. Οι άλλοι είναι όσοι
ήρθαν εδώ περιμένοντας να βρουν τη γη της επαγγελίας, ασχέτως του αν τη βρήκαν
ή όχι, που αρνούνται να φύγουν. Επιδιώκουν να πάρουν μια άδεια παραμονής και
να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή.

Και οι μεν και οι δε βιώνουν την αγωνία της αναμονής στα κρατητήρια της
Διεύθυνσης Αλλοδαπών. Όπου, σύμφωνα με την άποψη έγκριτων νομικών, κρατούνται
παρανόμως. Τουλάχιστον εκείνοι που έχουν τελειώσει τις δοσοληψίες τους με τη
Δικαιοσύνη, που δεν οφείλουν τίποτε. Στους οποίους ­ σε κάποιους δηλαδή όχι σε
όλους ­ μάλλον οφείλουν κάτι οι διωκτικές αρχές της χώρας μας.

Αντί λοιπόν σε ένδειξη αναγνώρισης του λάθους να τους επιφυλάξουν μια ανάλογη
μεταχείριση, τους στοιβάζουν στα κρατητήρια έως ότου ολοκληρωθούν οι
διαδικασίες. Οι οποίες, όπως είναι γνωστόν, ποτέ δεν βιάζονται…

Με την αιτιολογία αυτή ενδέχεται να παραμείνουν επί μήνες κρατούμενοι, ενώ
κανένα έγγραφο, καμιά απόφαση δεν στοιχειοθετεί την κράτησή τους. Και τι να
τους κάνουμε, αφού δεν διαθέτουν άδεια παραμονής στην Ελλάδα; Ερωτούν οι
αρμόδιοι. Δεν είναι στο χέρι μας να τους απελάσουμε αμέσως. Προσθέτουν.

Και όμως… Λίγη ευελιξία δεν θα έβλαπτε. Τουλάχιστον για όσους δεν προκάλεσαν
την… τύχη τους. Για τους αλλοδαπούς που συνελήφθησαν αναίτια, που
προφυλακίστηκαν ή φυλακίστηκαν βάσει μιας άδικης απόφασης και που τελικά
αθωώθηκαν. Γιατί να πρέπει να πληρώσουν και άλλο; Για να ακούν Ελλάδα και να τρέχουν;

Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Τα εισιτήρια των αλλοδαπών που
απελαύνονται τα καλύπτει το ελληνικό κράτος. Για τις ανάγκες αυτές προβλέπεται
κάθε χρόνο στον κρατικό προϋπολογισμό ένα ποσό που, συνήθως, εξαντλείται πριν
από την πάροδο του έτους. Έτσι, όσοι έχουν την τύχη ή την ατυχία να πρέπει να
απελαθούν τους τελευταίους μήνες της χρονιάς, πρέπει μάλλον να περιμένουν για
το καινούργιο κονδύλι.

ΜΠΙΚΟΜΝΓΚΟ ΡΑΜΑΝΤΑΝΙ

Έγκλειστος 17μήνες στη φυλακή, ενώ η οικογένεια του αργοπεθαίνει

Αυτά είναι τα κρατητήρια αλλοδαπών της Δραπετσώνας. Για όσους δεν θέλουν να φύγουν, είναι καλά. Για τους άλλους;

Είχε ακούσει πολλά για την Ελλάδα. Ότι είναι η χώρα της διασκέδασης, των
διακοπών, της καλής ζωής. Κυρίως για τους αλλοδαπούς επισκέπτες της. Έτσι όταν
κατέπλευσε το καράβι, στο οποίο δούλευε, στην Ελευσίνα για επισκευή, ο
30χρονος τότε Τανζανός πίστεψε ότι για δύο μήνες τουλάχιστον θα περνούσε καλά.

Ήταν αρχές Μαΐου του 1994 όταν αγκυροβόλησε το πλοίο. Λίγες ημέρες αργότερα
και συγκεκριμένα στις 25 του ίδιου μήνα, ο Τανζανός ναυτικός Μπικόνγκο
Ραμαντάνι, παρέα μ’ έναν συμπατριώτη του, έβγαιναν από τον Ηλεκτρικό Σταθμό
της Καλλιθέας. Αστυνομικοί τούς θεώρησαν ύποπτους και τους υπέβαλαν σε έρευνα.
Πάνω στον δεύτερο βρέθηκαν 100 γραμμάρια ηρωίνης. Ωστόσο, συνελήφθησαν και οι δύο.

Ο 30χρονος Τανζανός απελπίστηκε. Πίσω στην πατρίδα του τον περίμεναν η γυναίκα
του και τα τρία τους παιδιά. Για χάρη τους, άλλωστε, θαλασσοδερνόταν. Οι
σπουδές που είχε κάνει στη Σχολή Λογιστών και Ελεγκτών δεν τον είχαν βοηθήσει
να βρει δουλειά. Πώς να τους έλεγε τώρα ότι βρέθηκε στη φυλακή; Και με ποιον τρόπο;

Ο Ραμαντάνι παρέμεινε προφυλακισμένος επί 17 μήνες. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1995
κάθισε στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Αθήνας. Η απόφαση
ήταν για τον ίδιο αναπάντεχη. Νόμιζε πως στο δικαστήριο θα ξεκαθαρίζονταν όλα.
Αφού, ούτως ή άλλως, τα ναρκωτικά ήταν στην τσέπη του συμπατριώτη του.

Παρ’ όλα αυτά, η ποινή ήταν εξοντωτική. Δεκαπέντε χρόνια κάθειρξης! Επειδή,
κατά την απόφαση, είχε αγοράσει και εισαγάγει στη χώρα μας την ηρωίνη που
κατείχε ο άλλος.

Απογοητευμένος ο Μπικόνγκο Ραμαντάνι επέστρεψε στη φυλακή, περιμένοντας… Στο
μεταξύ η οικογένειά του πέθαινε στην κυριολεξία από την πείνα. Πρώτη
εγκατέλειψε τα εγκόσμια η γυναίκα του και λίγο αργότερα ο πατέρας του. Τα τρία
ανήλικα παιδιά του έμειναν στους δρόμους και εκείνος, μέσα στο κελί της
φυλακής, απλώς μάθαινε τα νέα…

Στις 19 Νοεμβρίου 1999 ο Τανζανός δικάστηκε σε δεύτερο βαθμό. Αυτή τη φορά
είχε και δικηγόρο. Το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας τον έκρινε ομόφωνα αθώο,
καθώς κατά την ακροαματική διαδικασία αποδείχθηκε πως δεν είχε καμιά σχέση με
τα ναρκωτικά που κατείχε ο άλλος.

Η αθώωση, που σε οποιονδήποτε άλλο κρατούμενο θα σηματοδοτούσε την ελευθερία,
δεν προκάλεσε καμία αλλαγή στη ζωή του Τανζανού! Με ενέργειες του δικηγόρου
του Ανδρέα Αναγνωστάκη, ο οποίος παραστάθηκε ως νομικός εκπρόσωπος της
Παγκόσμιας Κίνησης Προστασίας Ατομικών Δικαιωμάτων «Η Νέμεσις», ο Ραμαντάνι
αποφυλακίστηκε έξι ημέρες μετά την αθώωσή του. Αλλά μόνον τυπικά.

Έως ότου εκδοθεί το έγγραφο με το οποίο θα του επιτραπεί η αναχώρησή του για
τη Ρώμη, με προορισμό την Τανζανία, θα παραμείνει στα κρατητήρια της
Δραπετσώνας, όπου τον μετέφερε η Διεύθυνση Αλλοδαπών που τον παρέλαβε από τη φυλακή.

Η έκδοση του… μαγικού εγγράφου απαιτεί πολύ χρόνο. Μήνες ολόκληρους. Έως
τότε, ο Τανζανός θα παραμένει κρατούμενος, καθώς δεν έχει άδεια παραμονής στη
χώρα μας για να αφεθεί ελεύθερος. Ωστόσο, όταν συνελήφθη ­ άδικα όπως
αποδείχθηκε ­ είχε νόμιμη άδεια παραμονής, η οποία βεβαίως έληξε. Μήπως η
Πολιτεία, στα πλαίσια έμπρακτης επανόρθωσης του λάθους της, θα έπρεπε να του
χορηγήσει μια προσωρινή άδεια παραμονής με προθεσμία αναχώρησης;

Γιώργος Πηλίδης

Στη δεύτερη πατρίδα του βίωσε την απειλή του διωγμού

Γιώργος Πηλίδης. Όταν οι διακρίσεις στους αγώνες πυγμαχίας ήταν το μόνο που τον απασχολούσε…

Πυγμάχος με μεγάλες διακρίσεις, μέλος της εθνικής ομάδας της Γεωργίας, ο
μηχανικός-οικονομολόγος Κακάμπερ Τσικβινίτζε πήρε τον Φεβρουάριο του 1995 τον
δρόμο για την Ελλάδα, την πατρίδα της μητέρας του.

Με το όνομα Γιώργος Πηλίδης έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους αθλητικούς
παράγοντες του τόπου και μάλιστα συμπεριελήφθη και στην εθνική μας ομάδα
πυγμαχίας. Πολύ σύντομα πήρε και την ελληνική υπηκοότητα και, ως μέλος της
Εθνικής, έλαβε μέρος σε διεθνείς αγώνες, όπου και απέσπασε μετάλλια.

Πίσω, στην Τιφλίδα, ο νεαρός αθλητής δεν είχε αφήσει μόνο την οικογένειά του.
Είχε «ξεχάσει» μια ιστορία που του σημάδεψε τη ζωή. Τον Σεπτέμβριο του 1994,
την ώρα της υπηρεσίας του ως εθνοφρουρός φύλακας της αγοράς τροφίμων, πέρασε
από εκεί τυχαία ένας παλιός του φίλος, πυγμάχος κι αυτός, με τον οποίο όμως
την περίοδο εκείνη των πολιτικών αντιθέσεων και των εμφυλιακών συγκρούσεων
βρίσκονταν σε αντίπαλα στρατόπεδα.

Οι δύο πυγμάχοι δεν άργησαν να έρθουν στα χέρια. Προηγουμένως ο Πηλίδης
παρέδωσε το όπλο που του είχε παραδώσει η κυβέρνηση για τη φύλαξη της αγοράς
στον άλλο παρευρισκόμενο φύλακα, αφού οι δύο αντίπαλοι δεν είχαν ανάγκη όπλου
για να λύσουν τις διαφορές τους. Ο… αγώνας όμως αγρίεψε πολύ και τρομαγμένος
ο θεατής-φύλακας πυροβόλησε στον αέρα για να τους αναγκάσει να χαλαρώσουν τις
λαβές. Έντρομοι οι δύο πυγμάχοι, που δεν κατάλαβαν από πού προήλθε ο
πυροβολισμός, τράπηκαν σε φυγή. Ο άλλος φύλακας όμως καταδίωξε τον αντίπαλο
του Πηλίδη, με αποτέλεσμα να τον χτυπήσει με το στόμιο του όπλου, το όπλο να
εκπυρσοκροτήσει και να τραυματιστεί θανάσιμα ο πυγμάχος.

Οι γονείς τού θύματος απέδωσαν στον Πηλίδη τον θάνατο του γιου τους και τότε
εκείνος αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα. Τριάμισι χρόνια αργότερα άρχισε η
περιπέτειά του, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Βάσει ενός εντάλματος σύλληψης, τον Ιούλιο του 1998, ο Πηλίδης συνελήφθη και
οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού. Οι αρχές της Γεωργίας ζητούσαν την έκδοσή
του προκειμένου να δικαστεί εκεί για παράνομη μεταφορά και κατοχή πυροβόλων
όπλων και για πρόκληση ταραχών. Το Συμβούλιο Εφετών Πειραιά έκανε δεκτή την
αίτηση έκδοσης.

Απελπισμένος ο Πηλίδης, από τον οποίο στο μεταξύ είχε αφαιρεθεί η ελληνική
υπηκοότητα, άρχισε απεργία πείνας. Γνώριζε καλά γιατί τον ζητούσαν οι αρχές
της Γεωργίας. Ευτυχώς, ο Αρειος Πάγος εξέτασε την υπόθεση σε βάθος και
απέρριψε την αίτηση έκδοσης του πυγμάχου.

Από τότε, τον Δεκέμβριο του 1998 ­ οπότε εκδόθηκε η απόφαση του Αρείου Πάγου ­
ανέκυψε το πρόβλημα της παράνομης παραμονής του στην Ελλάδα. Ο Γιώργος Πηλίδης
οδηγήθηκε στα κρατητήρια τών προς απέλαση αλλοδαπών, βιώνοντας καθημερινά την
αγωνία του διωγμού του από τη χώρα που αισθανόταν πλέον πατρίδα του.

Η πολύμηνη παραμονή του στα κρατητήρια της Δραπετσώνας τον διέλυσε. Ο αγώνας
του δικηγόρου του κ. Νικ. Γαλεάδη να τον κρατήσει εδώ, είναι το μόνο που του
δίνει ζωή. Η απόφαση για την απέλασή του έχει άλλωστε υπογραφεί. Εναντίον
αυτής της απόφασης και ειδικότερα εναντίον της σιωπηρής απόρριψης της
προσφυγής του από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, ο Πηλίδης προσέφυγε στο
Συμβούλιο της Επικρατείας, από το οποίο τον περασμένο Μάιο ανεστάλη η κράτησή του.

Εντός των ημερών θα κριθεί η προσφυγή του. Έως τότε ο Πηλίδης ζει ελπίζοντας
πως η πατρίδα των προγόνων του δεν θα τον στείλει στην «αγχόνη»..