ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Έκρηξη ενέργειας

Στο Παρίσι λέγονται «clubs echangistes». Οι Άγγλοι τα αποκαλούν «swingers
clubs». Τα κέντρα ομαδικού έρωτα θα ανοίξουν ασφαλώς σύντομα και στην Αθήνα.

Σεργκέι Αϊζενστάιν. «Έρωτας ιερών πουλιών». Ένα από τα «μυστικά σχέδια» του μεγάλου σκηνοθέτη

Πριν από δύο-τρία χρόνια δεν ήταν περισσότερα από δέκα σ’ ολόκληρο το Παρίσι.
Σήμερα έχουν ξεπεράσει τα πενήντα, κι άλλα διακόσια έχουν ξεφυτρώσει στην
υπόλοιπη χώρα. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, 400.000 Γάλλοι, άνδρες και
γυναίκες, επισκέπτονται ένα τέτοιο κλαμπ τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Χωρίς
να ντρέπονται. Χωρίς να καταθλίβονται. Η σύνθεση της πελατείας, άλλωστε, έχει
αλλάξει. Δεν πρόκειται πια μόνο για μεσήλικα ζευγάρια που θέλουν να δώσουν μια
νέα ώθηση στη σεξουαλική τους ζωή. Μπαρ όπως τα Le 2+2, Les Chandelles, Le
Cleopatre, Au Pluriel και Chris et Manu είναι γεμάτα με νέους ανθρώπους,
εικοσάρηδες και εικοσιπεντάρηδες, που θέλουν να επικοινωνήσουν, να
διασκεδάσουν ή απλώς να δοκιμάσουν μια καινούργια εμπειρία.

Είναι τέλος εποχής και στο Παρίσι η παρτούζα έχει γίνει της μόδας. Είναι τέλος
εποχής και το ερώτημα που αιωρείται είναι τι απέγινε ο έρωτας. Πέθανε, πήρε
των ομματιών του ή απλώς μεταμορφώθηκε;

Ο δημοσιογράφος της «Γκάρντιαν» που επισκέφθηκε ένα τέτοιο κλαμπ είναι φανερό
ότι ξαφνιάστηκε από το άνετο και χαλαρό περιβάλλον. Μερικά ζευγάρια
κουβεντιάζουν μ’ ένα ποτό στο χέρι. Άλλα, νέα και όχι τόσο νέα, ωραία και όχι
τόσο ωραία, χορεύουν στην πίστα, ανταλλάσσοντας ματιές, αγγίγματα και
χειρονομίες. Κάθε τόσο, κάποιοι αποσύρονται στα πίσω δωμάτια που είναι
σπαρμένα με καναπέδες και μαξιλάρια. Άλλοι κάνουν έρωτα, άλλοι αρκούνται στο
να κοιτάζουν. Βογγητά, ψίθυροι και βρισιές. Η μυρωδιά του ιδρώτα, των αρωμάτων
και των σωματικών υγρών είναι απερίγραπτη. Και οι κανόνες αυστηροί:
οποιοσδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, έχει δικαίωμα να αρνηθεί οποιαδήποτε πρόταση
χωρίς να δώσει εξηγήσεις.

Συμπτώματα παρακμής ή πρώτα δείγματα μιας νέας σεξουαλικότητας; Για τον γάλλο
κοινωνιολόγο Ντανιέλ Βελτσέρ-Λανγκ, είναι σαν το ζευγάρι να μετατρέπεται σε
έναν ανοιχτό χώρο όπου είναι δυνατό να ανακαλύψει κανείς όλα τα μονοπάτια της
σεξουαλικότητας. Το συλλογικό υποσυνείδητο της νεολαίας, προσθέτει ο
κοινωνικός επιστήμονας Μισέλ Μαφεσολί, έχει καταληφθεί από μια νέα απαίτηση
για υπέρβαση του μέτρου. Είναι απλώς το πνεύμα της εποχής, λέει ο Πιερ-Αρνώ
Ζονάρ, άλλοτε θαμώνας τέτοιων κέντρων που γρήγορα βαρέθηκε τη μικροαστική τους
ατμόσφαιρα και οργανώνει τώρα δικές του σουαρέ ομαδικού έρωτα. Ύστερα από τη
σεξουαλική απελευθέρωση των δεκαετιών του ’60 και του ’70 ήλθε το AIDS, που
συνέπεσε με είκοσι χρόνια συντηρητισμού, καταπίεσης, πουριτανισμού, Ρήγκαν και
Θάτσερ. Αυτό δεν μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Και το αποτέλεσμα ήταν η
έκρηξη ενέργειας που βλέπουμε σήμερα. Μιας ενέργειας που δεν περιορίζεται στο
σεξ, αλλά έχει να κάνει περισσότερο με την επαφή, το μοίρασμα, ένα είδος
απόλυτου αισθησιασμού.

Οι ιδεολογίες έσβησαν, η θρησκεία δεν είναι πειστική, το ποδόσφαιρο είναι
βρώμικο και οι εθνικισμοί ελκύουν μόνο τους ηλιθίους. Τι απέμεινε; Το σεξ σε
όλες του τις μορφές. Ο απόλυτος λυτρωτής.