Τα κινητά… χωρίζουν

Πάντα πίστευα ότι τα κινητά τηλέφωνα ήταν πρόβλημα ­ ένα πολύ ενοχλητικό
πρόβλημα, αλλά ένα που δεν είχε και πολλή σχέση με εμένα την ίδια. Ο κόσμος
που εγώ γνώριζα, αποτελούνταν από ανθρώπους δύο ειδών: εκείνους που δεν
μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους όταν βρίσκονται πλάι σε κινητό τηλέφωνο και
σε εκείνους που μπορούν.

«Κινητόβιοι» άνθρωποι. Τα κινητά χωρίζουν, διχάζουν, εξαγριώνουν, αλλά πάντως… εθίζουν!

Τώρα όμως πλέον δεν υφίσταται κόσμος ή επικοινωνία δίχως το χτύπημα των
κινητών τηλεφώνων: μόνον στη Βρετανία υπάρχουν περίπου 20 εκατομμύρια κινητά
τηλέφωνα. Η συνεχής και άνευ φραγμών χρήση τους είναι ενοχλητική, και συχνά
αγενής. Αλλά, τελικά, όσες καλές προθέσεις κι αν έχει κανείς, είναι εύκολο ­
πανεύκολο ­ να γίνει κανείς «κινητόβιος». Υπάρχει θεραπεία γι’ αυτήν την…
μάστιγα;

Γιατί εγώ «έδωσα δρόμο» στον τελευταίο μου άνδρα, επειδή δεν μπορούσε να
κλείσει το κινητό του τηλέφωνο κατά τη διάρκεια του βραδινού γεύματος.

Επί χρόνια, άκουγα με μεγάλη απορία όσους μιλούσαν άσκοπα και επί ώρες στο
κινητό τους τηλέφωνο για τα χρήματα, το σεξ, την αγάπη, το ποδόσφαιρο και την
αποτρίχωση, και έμενα άναυδη με την τρέλα της όλης αυτής κατάστασης. Εγώ
φυσικά θα προτιμούσα να πεθάνω παρά να γίνω κι εγώ «κινητόβια». Το κινητό μου
ήταν απλώς ένα εργαλείο επικοινωνίας και εγώ το ήλεγχα απόλυτα.

Αλλά τότε κάτι συνέβη. Πριν από λίγους μήνες ταξίδευα με τρένο, από το Κρου με
προορισμό το Λονδίνο, όταν, ξαφνικά, το τρένο σταμάτησε λόγω βλάβης.

Μείναμε στο ίδιο σημείο για δύο ώρες. Για να περάσω την ώρα μου, πήρα τηλέφωνο
το σπίτι μου ­ να δω και τι γίνεται. Πόσο μετάνιωσα γι’ αυτό το τηλεφώνημα!

Επειδή τότε ανακάλυψα κάτι απαράδεκτο και επικίνδυνο που ένα από τα παιδιά μου
ετοιμαζόταν να κάνει εκείνο το βράδυ. Δεν κράτησα την ψυχραιμία μου. Δεν
κράτησα τη φωνή μου χαμηλή. Πάτησα τις φωνές και άρχισα να περπατάω πάνω –
κάτω, μιλώντας στο τηλέφωνο. Χρόνια καλής συμπεριφοράς κινητής τηλεφωνίας
σβήστηκαν σε μία κρίση… κινητής τρέλας. Από τότε έγινα μέρος του
προβλήματος. Τις προάλλες μάλιστα, έπιασα τον εαυτό μου να λέω σε κάποιον:
«Τώρα μπαίνω με το αυτοκίνητό μου στο δρόμο του σπιτιού σου».

Οπότε, εδώ έχουμε να κάνουμε με μία συσκευή στην οποία εύκολα εθίζεται κανείς,
και η οποία μπορεί να αποκτηθεί από σχεδόν οποιονδήποτε, και να χρησιμοποιηθεί
σχεδόν οπουδήποτε.

Υπάρχει όμως ένας ακόμα παράγοντας σε αυτήν την ιστορία, που κάνει αυτόν τον
εθισμό ακόμα πιο επικίνδυνο: το κινητό τηλέφωνο είναι ένα από αυτά τα
αντικείμενα που αντικαθρεφτίζουν την προσωπικότητά μας και τα ελαττώματά της.

Και αυτό το στοιχείο γίνεται ακόμα πιο προφανές και στην περίπτωση των
ανθρώπων που υποφέρουν από το σύνδρομο της μειωμένης δυνατότητας συγκέντρωσης
­ το λεγόμενο sass.

Γεγονός είναι φυσικά ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο για όλους μας να μην
απαντήσουμε σε κάποιο τηλέφωνο που χτυπάει.

Ο Γκάι Φίλντινγκ, ένας ψυχολόγος επικοινωνίας, ισχυρίζεται ότι αυτό δεν είναι
κάτι καθόλου τυχαίο. Η βιομηχανία τηλεπικοινωνιών έχει καταβάλει, με μεγάλη
επιμονή και επί πολύ καιρό, μεγάλη προσπάθεια να εξασφαλίσει ότι όλοι μας
υποφέρουμε από ένα σύνδρομο που ονομάζεται «τηλεφωνική υπακοή», που εννοεί ότι
μας είναι πάρα πολύ δύσκολο, έως ακατόρθωτο, να μη σηκώσουμε το τηλέφωνο όταν χτυπάει.

Οι νέοι και «μοδάτοι» πάντως είναι εντυπωσιακά εξασκημένοι στο να
χρησιμοποιούν το κινητό τηλέφωνο για να σπάνε τα νεύρα σε όλους εκτός από τους
άλλους… νέους και μοδάτους!

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι έχουν εξελίξει έναν τρόπο επικοινωνίας, σύμφωνα με
τον οποίο κανείς δεν έχει μία πρόσωπο με πρόσωπο συζήτηση με άλλον, εάν μπορεί
να το αποφύγει. Τους βλέπουμε τους νέους συγκεντρωμένους σε καφέ, σε παρέες.
Όλα τα μέλη της παρέας συνομιλούν με κάποιον άλλον, εκτός της παρέας, που δεν
βρίσκεται εκεί: όλοι μιλούν στο τηλέφωνο!

Αθεράπευτη η κινητή τρέλα

Ο ΓκάΪ Φίλντινγκ λέει ότι όλα αυτά τα προβλήματα και οι επιπλοκές ξεκινούν από
μία προβληματική βάση: «Στα 150 χρόνια που έχουν περάσει από τότε που
εφευρέθηκε το τηλέφωνο, δεν έχουμε λύσει επαρκώς το ζήτημα ποιο από τα δύο ­ ο
άνθρωπος που στέκεται μπροστά μας ή η εισερχόμενη τηλεφωνική κλήση που
διακόπτει τη συνομιλία μας ­ είναι πιο σημαντικά για μας.

Εγώ δεν ξέρω ποιο απ’ όλα αυτά ισχύει και ποιο όχι. Αλλά εγώ έχω άλλα
προβλήματα ­ και πολύ απτά μάλιστα! Τις προάλλες βρέθηκα να στέκομαι μπροστά
σε μία τεράστια προθήκη με πακέτα από κάθε λογής σπαγγέτι. Και πριν προλάβω να
σκεφθώ καν τι έκανα, είχα πάρει τηλέφωνο και ρωτούσα ποια μάρκα ήταν καλύτερη,
για να την επιλέξω! Είναι η κινητή τρέλα, και δεν είμαι καθόλου μα καθόλου
βέβαιη ότι υπάρχει θεραπεία γι’ αυτήν…