ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δομίνικος Θεοτοκόπουλος ο Δείξας!

Όπως και να το δεις, πάλι στη δύναμη του ρίγους θα καταλήξεις.

Πήγα και ξαναπήγα στην Εθνική Πινακοθήκη, για να δω την έκθεση Γκρέκο, τη
μεγαλύτερη που έγινε ποτέ γι’ αυτόν τον παγκόσμιο καλλιτέχνη.

Ταραγμένη μπροστά στα έργα του, είχα τη βεβαιότητα πως θα συναντηθώ μ’ αυτό
που έρχεται από το βάθος του κάθε πίνακα.

Ό, τι και να πεις, έχει σημασία και η ποσότητα της ποιότητας και του μεγαλείου.

Παθαίνεις σοκ.

Με καταδιώκει ακόμα η μνήμη του σωματικού ρίγους και είναι αυτή που με κάνει
να θέλω να εμπλακώ στο αίσθημα της τέχνης.

Γι’ αυτό πηγαίνω στο θέατρο, στο σινεμά. Γι’ αυτό θέλω να ακούω μουσική και να
διαβάζω λογοτεχνία.

Ίσως έτσι διατηρείται μια χαρά ανυπεράσπιστη.

Ευαισθησίες με δόσεις αφελούς φιλότεχνου, θα πεις.

Σαν να έμαθα όμως, τόσα χρόνια παρατεταμένης ανωριμότητας, ότι κάποιες εικόνες
απευθύνονται μόνον σ’ εμένα,

ότι κάποια μυθιστορήματα γράφτηκαν για να τα διαβάσω, κάποιοι στίχοι για να με
παρηγορήσουν και μερικές ταινίες για να μου στείλουν σινιάλα επιβίωσης.

Έτσι, μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει πάθος σε μια ζορισμένη καθημερινή ζωή,
όπου ξεκλέβεις μισή ώρα για να χωθείς για τρίτη φορά στην έκθεση Γκρέκο, και
να ξέρεις μόνον εσύ τι σημασία έχει να είσαι εκεί.

Σαν να γίνεται η συγκίνησή σου συνώνυμο της αρμονίας κι έρχεται να κατοικήσει
στα μάτια σου ο κόσμος που δείχνει αυτός ο συγκλονιστικός καλλιτέχνης.