[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πριν από δέκα χρόνια, ο τερματοφύλακας της Εθνικής Γερμανίας Τόνι Σουμάχερ το
είπε κατηγορηματικά: «Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο περισσεύουν οι χημικές ουσίες
και λείπουν οι γυναίκες»!

Οι Έλληνες παράγοντες, με την ευρυμάθεια που τους… διακρίνει, άργησαν να το
μεταφράσουν.

Όταν, όμως, το κατάλαβαν, έφτασαν στα άκρα. Έπεισαν τους ποδοσφαιριστές ότι η
επιτυχία και τα πολλά χρήματα είναι δώρα για τα οποία πρέπει να δώσουν πολλά ανταλλάγματα.

Ο καπιταλισμός του σύγχρονου ποδοσφαίρου απαιτεί νίκες. Μόνο νίκες.

Ο νικητής είναι ο χαϊδεμένος άγγελος των εφημερίδων και ο χαμένος ένα τίποτα.

Ένα μεγάλο μηδενικό, που του αξίζει η περιφρόνηση και η χλεύη.

Ο ποδοσφαιριστής, αν και γνωρίζει ότι η απόδοσή του (καλή ή κακή) λίγο μπορεί
να επηρεάσει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, είναι υποχρεωμένος να υποκύψει σ’ ένα
παράλογο γαϊτανάκι δήθεν ιατρικών υπηρεσιών.

Τα αποδυτήρια ομάδων έχουν μετατραπεί σε φαρμακεία. Χάπια και ενέσεις, όλα
στην υπηρεσία του ποδοσφαιριστή…

Το κακοφυλαγμένο μυστικό, όμως, έχει ανάγκη από συνενόχους. Δεν αρκούν οι
άπληστοι παράγοντες, που δηλητηριάζουν ακόμη και μικρά παιδιά!

Γιατροί φαρμακώνουν ­ και όχι πάντα με τη σύμφωνη γνώμη… ­ ποδοσφαιριστές,
οι οποίοι έχουν μόνο δύο επιλογές: ή υποκύπτουν στις παράνομες και εκβιαστικές
απαιτήσεις των ομάδων ή ξεχνιούνται στο βάθος του πάγκου και δεν αγωνίζονται ποτέ.

Αυτά γίνονται μόνο στην Ελλάδα; Όχι βέβαια.

Αρκεί να σκεφθεί κανείς γιατί η καλή απόδοση της Γιουβέντους δεν είχε συνέχεια
τα δύο τελευταία χρόνια ή πού βρίσκονται σήμερα οι Γάλλοι ποδοσφαιριστές, οι
οποίοι κατέκτησαν πέρυσι το Παγκόσμιο Κύπελλο…

Κάθε σκέψη ή σύγκριση με ελληνικές ομάδες δεν είναι εντελώς παράλογη. Αλλά,
αυτό είναι ίσως και θέμα του δικαστικού χώρου.