Αξίζω την τιμωρία σας

«Να με τιμωρήσετε γιατί το αξίζω. Δεν με ενδιαφέρει η ποινή σας. Τις
αποφάσεις μου για τη ζωή μου τις έχω πάρει. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, αλλά
αυτά που λέμε “λάθη” κάποια στιγμή δεν αντιπροσωπεύουν την προσωπικότητά μας.

ΔΡΑΜΑ

Η απολογία. Ο Γ. Σκιαδόπουλος περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τη σχέση του με την Τζούλι-Μαρί Σκάλι, όμως απέφυγε να πει οτιδήποτε για τον αποκεφαλισμό της

Ο πραγματικός Γιώργος Σκιαδόπουλος δεν έχει σχέση με το έγκλημα που διέπραξε
εκείνο το βράδυ. Σήμερα δικάζετε έναν άνθρωπο που αγάπησε με πάθος και
αντέδρασε με λάθος τρόπο…». Με αυτές τις φράσεις έκλεισε την πολύωρη
απολογία του χθες το απόγευμα στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Δράμας ο
Γιώργος Σκιαδόπουλος, 25 χρόνων, πρώην γ’ μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού,
κατηγορούμενος για τη δολοφονία της 30χρονης μνηστής του Τζούλι-Μαρί Σκάλι,
στις 8 Ιανουαρίου, στο 35ο χιλιόμετρο του Εθνικού δρόμου Καβάλας – Θεσσαλονίκης

Απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί στον αποκεφαλισμό του πτώματος και γιατί το
έκανε. «Μου είπε», τόνισε ο κατηγορούμενος, «κάτι που δεν το περίμενα. Ξερά
και μάλλον λακωνικά: “Γιώργο χωρίζουμε, δεν μπορώ να μείνω πλέον άλλο στην
Ελλάδα. Κι αυτό γιατί νομίζω ότι άφησα την κόρη μου Κέιτι χωρίς μητέρα”.
Αιφνιδιάστηκα ­ υποστήριξε ο Γ. Σκιαδόπουλος ­, ένιωσα να γκρεμίζονται όλα μου
τα όνειρα. Δεν μπορούσα να οδηγήσω. Σταμάτησα και προχώρησα στην πρώτη
παράκαμψη που βρήκα, δεξιά του δρόμου. Συνεχίσαμε την έντονη λογομαχία.
Προσπάθησα να την μεταπείσω. Ήταν αμετάπειστη. Ένιωσα να με τυφλώνει ένας
καταραμένος θυμός. Δεν έλεγχα τον εαυτό μου. Άπλωσα το χέρι μου και το έβαλα
στον λαιμό της Τζούλι. Όχι για να την στραγγαλίσω, αλλά για να την
ταρακουνήσω, και πάνω στην ταραχή και την οργή μου ασυναίσθητα την έσφιξα, με
αποτέλεσμα να επέλθει το μοιραίο. Όταν απέσυρα το χέρι μου, δεν πίστευα ότι
είχε πεθάνει. Νόμισα πως ήταν λιπόθυμη. Προσπάθησα να την επαναφέρω στη ζωή με
τεχνητή αναπνοή, αλλά αυτή δεν ανέπνεε, ήταν νεκρή. Από ‘κει και πέρα δύο
πράγματα στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Να εξαφανίσω το πτώμα της Τζούλι και να
προχωρήσω στη δική μου φυσική εξόντωση. Σε κάποιες συζητήσεις που κάναμε σε
ανύποπτο χρόνο στο Νιού Τζέρσεϊ εγώ και η Τζούλι, μου μίλησε για την
αντιμετώπιση των νεκρών. Και μάλιστα θυμάμαι ότι μου είχε πει πως ήθελε να
αποτεφρωθεί το πτώμα της όταν θα πέθαινε και τη στάχτη να την έριχναν στον
Ωκεανό όπου γνωριστήκαμε. Αναζήτησα πρατήριο καυσίμων για να πάρω βενζίνη.
Βρήκα ένα στη Νέα Πέραμο Καβάλας και επέστρεψα στον χωματόδρομο όπου ήταν το
νοικιασμένο αυτοκίνητο με το πτώμα της Τζούλι. Προσπάθησα να εκπληρώσω την
επιθυμία της. Δηλαδή να κάψω το πτώμα. Βλέποντας όμως να διέρχονται συνεχώς
διάφορα οχήματα από τον Εθνικό δρόμο που είναι πολύ κοντά, με κατέβαλε φόβος
και πανικός. Εγκατέλειψα την προσπάθεια και ανέβηκα σε μια πλαγιά. Πήρα ένα
κουτί με παυσίπονα που τα είχα αγοράσει από την Αμερική. Νόμιζα πως έτσι θα
έβαζα τέλος στη ζωή μου. Ο οργανισμός μου τα απέβαλε. Έκανα δύο φορές εμετό.
Και τελικά δεν κατόρθωσα τίποτα. Γύρισα στην Καβάλα. Κάθησα και σκέφτηκα, και
όταν ηρέμησα κάπως, αποφάσισα να σκηνοθετήσω την εξαφάνιση του πτώματος, ούτως
ώστε να μπορέσω να βρω χρόνο για να κάνω δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας.
Κατέβηκα στην Αθήνα. Πήγα στην αμερικανική πρεσβεία, πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα
της Ομόνοιας, κατέφυγα σε δημοσιογράφους. Ήθελα να θεωρηθεί ως εξαφάνιση ο
φόνος της Τζούλι, για να έχω κι εγώ μια αιτία να στηριχθεί η αυτοκτονία μου.
Προσπάθησα να κόψω τις φλέβες μου. Πυροβολήθηκα με αεροβόλο όπλο στον λαιμό,
δηλαδή έκανα δύο απόπειρες, αλλά φαίνεται πως ή δεν είχα το κουράγιο ή δεν
ήξερα να αυτοκτονήσω».

Η δίκη διεκόπη στις 8.30 χθες το βράδυ και θα επαναληφθεί το πρωί της Δευτέρας
στις 9, οπότε θα αγορεύσουν οι συνήγοροι υπεράσπισης και πολιτικής αγωγής και
θα εκδοθεί η απόφαση.