3η ΚΑΡΤΑ Ποδόσφαιρο τραυμάτων

Για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε, όταν οι πρωταγωνιστές, παίκτες και προπονητές,
χάνονται στο βάθος του διαδρόμου και τη θέση τους παίρνουν αυτοαποκαλούμενοι
διαιτητές και παράγοντες με αρρωστημένη νοοτροπία;

Πώς μπορούμε στη δύση του 1999 να περιμένουμε ουσιαστικές αλλαγές, όταν
βγαίνουν στα γήπεδα πιστόλια από «οδηγούς» και μαχαίρια από «αμυνόμενους», οι
οποίοι βρέθηκαν παράνομα στη λέσχη επισήμων σταδίου;

Πώς είναι δυνατόν να αυξηθεί ο δείκτης αισιοδοξίας μας, όταν με λοστούς και
πέτρες φανατικοί οπαδοί ομάδας (Άρη) επιτίθενται στον πρόεδρό της (Λάκη
Ιωαννίδη), επειδή πέρασε από τον μονόδρομο της σκέψης τους ότι τα έκανε
πλακάκια με τους αντιπάλους (ΠΑΟΚ). Τραυμάτισαν τον πρόεδρο και κατέστρεψαν το
αυτοκίνητό του, υπερασπίζοντας δήθεν τα συμφέροντα του Άρη. Ο Λάκης Ιωαννίδης
όμως είναι από τους πιο καλλιεργημένους και σωστούς προέδρους στο
επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Πώς να βγει από την υποκρισία των γηπέδων αυτό το ποδόσφαιρο των τραυμάτων,
όταν οι περισσότεροι από τους τωρινούς υποστηρικτές του ευνοούν φανερά ή κρυφά
ή με την αδιαφορία τους μπράβους, μαφιόζους, τυχοδιώκτες, παρολιτζήδες,
«μαγείρους» και νονούς διαφόρων μεγεθών;

Πώς να μπει τάξη σ’ αυτό τον χώρο, όταν έχουν διεισδύσει μεγαλοσυμφέροντα
κι όταν κάποιοι που εμφανίζονται ως γνώστες και ειδικοί περιορίζουν το
ενδιαφέρον τους στην αύξηση των οικονομικών πόρων, ανεξάρτητα από την κάθαρση
και την ισόρροπη ανάπτυξη σε όλες τις κατηγορίες;

Πώς να περιμένει ο κάθε αγνός φίλαθλος να παρακολουθήσει αγώνες ποιοτικών
διοργανώσεων, όταν αρκετά από τα μέλη της ΕΠΟ ή της ΕΠΑΕ ενδιαφέρονται μόνο
για τη διατήρηση της καρέκλας τους, κάνοντας ότι δεν βλέπουν ή δεν γνωρίζουν
όσα απαράδεκτα συμβαίνουν στα γήπεδα ή έξω από αυτά και από την άλλη πλευρά
δεν έχουν νέες ιδέες και προτάσεις;

Πώς να αναπτυχθεί το ποδόσφαιρό μας, όταν η ΕΠΟ δείχνει ασυγχώρητη
αδιαφορία για τον προθάλαμο των επαγγελματικών πρωταθλημάτων, τη Δ’ Εθνική,
βαπτίζοντας «αμαρτωλή» την κατηγορία, παριστάνοντας ότι αγνοεί τους
μηχανισμούς των νονών;