ΠΡΟΣΩΠΑ Ελλάδα δεν είναι μόνον η αρχαία

Δεν είναι μόνον η αρχαιότητα: η μουσική και η ποίηση της Ελλάδας του 20ού
αιώνα είναι «πετράδια πολύτιμα», που ο Λουί ντε Μπερνιέρ θέλει να γνωρίσει
στον κόσμο.

Λουί ντε Μπερνιέρ. «Οι Έλληνες ποιητές και μουσικοί γράφουν από αγάπη»

Στο θαυμάσιο «Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλλι» (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις
Ψυχογιός), ο Λουί ντε Μπερνιέρ έδειξε την αγάπη του για τη χώρα μας. Σήμερα,
σε μια εκδήλωση, με τίτλο «Φωνές από την Ελλάδα», στο Κουήν Ελίζαμπεθ Χωλ του
Λονδίνου, ο Ντε Μπερνιέρ θα διαβάσει σύγχρονη ελληνική ποίηση μαζί με τον
ηθοποιό Δημήτρη Λιγνάδη, ενώ η σοπράνο Αλεξάνδρα Γκράβας και ο κιθαρίστας
Κραιγκ Όγκντεν θα ερμηνεύσουν ελληνικά τραγούδια. «Το θέμα είναι», έγραφε ο
Ντε Μπερνιέρ στη χθεσινή «Ιντιπέντεντ», «πως οι Έλληνες ποιητές και μουσικοί
γράφουν από αγάπη. Δεν προσπαθούν, όπως οι δικοί μας, να φανούν “κουλ” ή
έξυπνοι και δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν ο ένας τον άλλο. Δίνουν απλώς
φτερά στις αισθητικές ανάγκες, οι οποίες δημιουργούνται μέσα τους επειδή είναι
αυτοί που είναι, επειδή ζουν στον τόπο και στον καιρό που ζουν».

Ο Βρετανός Λουί ντε Μπερνιέρ ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα όταν ήταν 28
χρόνων. Στα ταξίδια του αγοράζει βιβλία μαγειρικής και μουσική και έτσι
αγόρασε και από την Ελλάδα τρεις κασέτες ­ του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη και
του Ξαρχάκου. Ο Ντε Μπερνιέρ γοητεύτηκε από την ελληνική μουσική: «Ανακάλυψα
τις μαντολινάτες, τα ρεμπέτικα, τον πεντοζάλη από την Κρήτη, τις καντάδες από
τα Ιόνια, τις ξεχωριστές λαϊκές μουσικές κάθε περιοχής της Ελλάδας». Και
«έμελλε να ανακαλύψω πως, όπως και σε πολλούς Έλληνες, ο Χατζιδάκις ήταν
εκείνος που τελικά μου άρεσε περισσότερο». Η ελληνική ποίηση ήταν ο επόμενος
έρωτάς του. Διάβασε πρώτα Καβάφη, «τον καλύτερο Έλληνα ποιητή», και την
«Ιθάκη», «ένα από τα μεγάλα ποιήματα του 20ού αιώνα. «Ο ελληνικός πολιτισμός»,
γράφει, «είναι περίπλοκος και δεν πιστεύω ότι εγώ ή ακόμη και οι Έλληνες τον
καταλαβαίνουν πραγματικά. (Οι Έλληνες) έχουν τετραπλές ρίζες· στην αρχαία
Ελλάδα, στο Βυζάντιο, στη μακρόχρονη οθωμανική κατοχή και στη σύγχρονη Ευρώπη,
γι’ αυτό τείνουν ταυτόχρονα προς πολλές κατευθύνσεις. Οι ρίζες αυτές
δημιουργούν έναν ανυπολόγιστο πλούτο, από τον οποίο μπορεί να αντλήσει η
καλλιτεχνική φαντασία».

«Χωρίς υπερβολές, θα έπρεπε να σας κλειδώσω στην αίθουσα για δύο μήνες
προκειμένου να ενημερωθείτε για όλη τη σπουδαία μουσική και ποίηση που
παρήγαγε η Ελλάδα του 20ού αιώνα», γράφει ο συγγραφέας, απευθυνόμενος στο
κοινό των «Φωνών από την Ελλάδα». «Αισθάνομαι την κρυφή ενοχή, αλλά και την
κρυφή χαρά, του τσιγκούνη, ο οποίος, ενώ σου δείχνει ένα-δυο από τα καλύτερα
κομμάτια του, ξέρει καλά ότι έχει σωρούς άλλα στο κελάρι του».