Κάνει θραύση ζαχαροπλαστείο για… σκύλους

Η ΜΠΕΘΕΣΝΤΑ ­ το προάστιο έξω από την Ουάσιγκτον όπου μένω ­ είναι από τα
πλούσια της περιοχής. Κάτι σαν την Αγία Παρασκευή, με τα δεδομένα της Αθήνας.
Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μπεθέσντα μένουν σε σπίτια με κήπο και έχουν
σκύλο. Τα καταστήματα, λοιπόν, που πωλούν τροφές και αξεσουάρ για κατοικίδια
είναι κάμποσα. Ακόμη όμως και οι ζωόφιλοι της περιοχής ξαφνιάστηκαν όταν στο
κέντρο της πόλης άνοιξε πριν από μερικές εβδομάδες ένα… ζαχαροπλαστείο για σκύλους!

Σωστά διαβάσατε: Το υπερμοντέρνο κατάστημα 100 περίπου τετραγωνικών μέτρων,
διακοσμημένο με φωτογραφίες σκύλων ράτσας, πουλάει γλυκίσματα (από τούρτες έως
κουλούρια) για… τριχωτά τετράποδα! Και κάνει θραύση. Οποιαδήποτε ώρα της
ημέρας κι αν περάσεις από εκεί, διάφοροι Αμερικανοί με σκύλους – μοντέλα
στέκονται στην ουρά για να αγοράσουν… εκλεράκια χωρίς ζάχαρη, εμπλουτισμένα
με βιταμίνες που κάνουν καλό στα δόντια του τετράποδου και γυαλίζουν το
τρίχωμά του…

Το παράδειγμα είναι αντιπροσωπευτικό μιας ανεπτυγμένης καπιταλιστικής
κοινωνίας όπου ο καταναλωτής (και ο σκύλος του) είναι βασιλιάς κι όπου οι
έξυπνες ιδέες πριμοδοτούνται από την αγορά.

Βεβαίως, το συγκεκριμένο «ζαχαροπλαστείο» είναι προκλητικό για καθέναν από
τα 35,6 εκατομμύρια Αμερικανούς (το 12,7% του πληθυσμού της χώρας) που
εξακολουθούν σήμερα ­ σε μία περίοδο απίστευτης οικονομικής άνθησης στις ΗΠΑ ­
να ζουν, σύμφωνα με τα στοιχεία της αμερικανικής στατιστικής υπηρεσίας, κάτω
από το επίπεδο φτώχειας.

Η τελευταία απογραφή έδειξε ότι οι φτωχοί στις ΗΠΑ το 1998 ­ το 39% των
οποίων είναι παιδιά ­ μειώθηκαν μεν σχεδόν κατά ένα εκατομμύριο σε σχέση με το
1997, ωστόσο παραμένουν περίπου 10 εκατομμύρια περισσότεροι από τον μέσο όρο
της δεκαετίας του ’70!

Σύμφωνα με την ίδια απογραφή, το 20% των πλουσιότερων Αμερικανών κατέχει το
49% του πλούτου της χώρας, ενώ το φτωχότερο 20% του πληθυσμού κατέχει μόλις το 3,6%!

Το περίεργο είναι ότι ο μέσος Αμερικανός προβληματίζεται πολύ λίγο για τις
τεράστιες αυτές κοινωνικές αντιθέσεις, ενώ πολλοί θεωρούν πως η διαφορά των
δύο αυτών κόσμων (πλουσίων και φτωχών) είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τη
συνεχή προσπάθεια εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης στις ΗΠΑ.

Η υποχρέωση κάθε σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους ­ το «κοινωνικό δίχτυ» για
την προστασία των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων και η ανακατανομή του
εισοδήματος ­ εξακολουθεί να είναι κάτι άγνωστο για την Αμερική.