ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποια Βarbie, ρε παιδιά;

Την έχω πληρώσει ακριβά ­ και εις διπλούν… ­ αυτή την κυριούλα, που μεσόκοπη
σήμερα ­ έκλεισε τα 40 ­ νεάζει ως δεσποινάριον. Για να είμαι ειλικρινής, δεν
θυμάμαι το μεγάλο κορίτσι μου να έπαιξε με την Barbie, έπαιζε περισσότερο
καταστρέφοντας ­ τάχα άθελα… ­ κάθε λογής παιχνίδια, ιδίως τους πλαστικούς
ήρωες τής τότε δημοφιλούς στον παιδόκοσμο διαστημικής «Ομάδας G». Η μικρή,
όμως, εφτά χρόνια αργότερα, του ‘δωσε και κατάλαβε: Η Barbie, η κούκλα με το
κουκλίστικο πρόσωπο, μπήκε στο σπίτι με όλες τις εκδοχές της. Νοσοκόμα με
πλήρη εξοπλισμό, χωριατοπούλα, κομμώτρια, αθλήτρια, κορίτσι της υψηλής
κοινωνίας, ως και νύφη! Κάποια στιγμή άρχισε να ‘χει απαιτήσεις καθημερινής
αλλαγής της γκαρνταρόμπας της, που πουλιόταν ξεχωριστά. Έφθασε και το σπίτι
της, με όλα τα κομφόρ ­ μέχρι και ασανσέρ… Πεταμένα λεφτά; Μάλλον. Πώς,
όμως, να της αμφισβητήσεις την αντοχή στο χρόνο, έστω και αν τελικά οι δικές
μας Barbie κατέληξαν, ξεμαλλιασμένες και ξεχεριασμένες, σ’ ένα χαρτόκουτο που
πήρε την άγουσα για τα σκουπίδια.

Λοιπόν εμένα η Barbie δεν με πρόλαβε, στο… τσακ. Αλλά και να με είχε
προλάβει, ποιος θα μου την έπαιρνε; Κι αν πάλι μου την έπαιρναν, ποια σημασία
θα της έδινα; Για μένα και τα παιδιά της γενιάς μου και της γειτονιάς το
παιχνίδι ήταν στο δρόμο. Με ένα τόπι, ξεφούσκωτο συνήθως, μια σβούρα και
βώλους. Με κυνηγητό ατελείωτο, με «βέλη», κάποιες φορές με πετροπόλεμο και
ξύλο με «το λουρί στη μάνα». Μπάρμπι, ποια Μπάρμπι; Εμείς τον μπαρμπα-Γιώργο
με τη φουστανέλα ζωγραφίζαμε και παίζαμε και περνούσαμε… ζάχαρη. Τι έχασαν
τα παιδιά, για να κερδίσουν μια Μπάρμπι…