Ο τρίτος Παπανδρέου αποφεύγει τις συγκρούσεις και τις κραυγές…

Επίσημη υποδοχή: Ροκόφυλλος – Νιώτης υποδέχονται τον Κλίντον. Δίπλα στον Αμερικανό Πρόεδρο ο Γιώργος Παπανδρέου. Η Μαντλίν Ολμπράιτ ακόμα κατεβαίνει την κλίμακα του Αιρ Φορς Ουάν ­ δύο σκαλιά πίσω από την Τσέλσι Κλίντον

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου αγκάλιασε και φίλησε την Αμερικανίδα υπουργό
Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, κατά την άφιξη του
Μπιλ Κλίντον, ορισμένοι ενοχλήθηκαν. «Τέτοια διαχυτικότητα με την επικεφαλής
του Στέιτ Ντιπάρτμεντ…», σχολίασε φίλος του από τα παλιά.

«Γιατί σε πειράζει;», αντέδρασε ο υπουργός. «Ξέρεις ότι η Ολμπράιτ ενοχλήθηκε
από την ομιλία του Κωστή Στεφανόπουλου; Ξέρεις ότι, ακριβώς επειδή υπάρχει μια
καλή σχέση μαζί της, μπόρεσα να της εξηγήσω πως όσα είπε ο Πρόεδρος δεν είχαν
στόχο να μειώσουν τον Μπιλ Κλίντον, αλλά να εκφράσουν τα συναισθήματα ενός
ολόκληρου λαού;».

«Και λοιπόν;», επέμεινε ο φίλος του. «Άλλαξε γνώμη η κ. Ολμπράιτ;», τον τσίγκλησε.

«Δεν ξέρω αν άλλαξε γνώμη, αλλά από αυτόν τον τρόπο προσέγγισης, μπόρεσε και
κατανόησε. Δεν παρεξήγησε τον κ. Στεφανόπουλο. Κοίταξε, με φωνές δεν κάνεις
εξωτερική πολιτική. Αυτό πιστεύω, και αυτό παλεύω. Είδες, πετύχαμε να πουν οι
Αμερικανοί για τη Χάγη. Λίγο είναι; Στην πολιτική δεν χωράνε συναισθηματισμοί».

Όχι στις ταμπέλες

Ο υπουργός Εξωτερικών πιστεύει σ’ αυτή την τακτική. Δεν έχει τη λογική ότι οι
«άναρθρες κραυγές» αποδίδουν. Κι όταν προ καιρού παλιός του σύντροφος τού είπε
ότι με την πολιτική του δίνει την εντύπωση πως είναι φιλοαμερικανός ή, ακόμη
χειρότερα, ότι έχει στενές σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση, χαμογέλασε…

«Τι νόημα έχουν αυτές οι ταμπέλες; Εάν για παράδειγμα εγώ σε πω
φιλοκομμουνιστή ή φίλο του Μιλόσεβιτς, δεν σου βάζω αυτομάτως μια ταμπέλα; Δεν
ακυρώνω την άποψή σου; Δεν καταργώ τον διάλογο; Το θέμα είναι οι ταμπέλες ή αν
η πολιτική που ακολουθώ εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα; Θυμάσαι τι έλεγαν
κάποτε για τον πατέρα μου, επειδή ήταν καθηγητής στην Αμερική;».

Ο αμερικανικός τρόπος σκέψης

Ο 47χρονος υπουργός έχει οπωσδήποτε μια άλλη εμπειρία από τις ΗΠΑ ­ από αυτήν
που έχει ο μέσος Έλληνας ­ η οποία του προσδίδει τη δυνατότητα να
αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον τρόπο σκέψης των Αμερικανών.

Γεννήθηκε στην Αμερική. Έχει Αμερικανίδα μητέρα, ο πατέρας του ήταν χρόνια
καθηγητής στις ΗΠΑ, έχει ταξιδέψει πολύ στον κόσμο, έχει συνομιλήσει πολλές
φορές με απλούς ανθρώπους αλλά και σχεδόν με όλους τους επώνυμους Αμερικανούς.
«Επομένως», λέει συνεργάτης του, «έχει το πλεονέκτημα να κατανοεί, όσο ίσως
κανένας άλλος Έλληνας πολιτικός, πώς σκέφτονται στην Ουάσιγκτον. Αυτό
αξιοποιεί όταν κάνει εξωτερική πολιτική. Αν τώρα θα του βγει αυτή η τακτική,
αν δηλαδή θα αποδώσει, αυτό θα φανεί στην πορεία…».

Η άδεια και η επανεκλογή

Πριν από επτά χρόνια, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε άδεια από τη Βουλή να
λείψει από την Ελλάδα για ένα χρόνο με τη σύζυγό του Άντα και την κόρη τους
Μαργαρίτα στις ΗΠΑ, ύστερα από πρόσκληση του Κέντρου Διεθνών Σχέσεων του
Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, οι φίλοι του στην Πάτρα, όπου εκλεγόταν βουλευτής
από το 1981, του έλεγαν: «Γιώργο, δεν θα ξαναβγείς! Ένα χρόνο θα λείπεις…
Δεν ξαναβγαίνεις».

Η ιστορία γράφτηκε διαφορετικά. Όχι μόνον επανεξελέγη το 1993 (στην Αχαΐα),
πρώτος βουλευτής, αλλά και το άλμα που έκανε στην Α’ Αθήνας, το 1996, του
«βγήκε» σε καλό, αφού πέτυχε και πάλι να εκλεγεί πρώτος σε μία δύσκολη περιφέρεια.

Οικοδόμηση σχέσεων

Θερμή χειραψία και χαμόγελα Παπανδρέου – Ολμπράιτ στις 22 Σεπτεμβρίου ’99 στην Ουάσιγκτον

Το κέρδος, βεβαίως, από την παραμονή του για ένα χρόνο στη Βοστώνη, φάνηκε να
είναι μεγαλύτερο, γιατί ήρθε σε επαφή και έχτισε φιλίες με πολλούς
Αμερικανούς, οι οποίοι βρίσκονται στα πραγματικά κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, και
όχι μόνον. (Το πρόγραμμα του Χάρβαρντ παρακολούθησαν ανερχόμενοι πολιτικοί απ’
όλο τον κόσμο).

Του «βγήκε» όμως, όπως αποδείχθηκε, και η επιλογή που έκανε το ’96, να
στηρίξει τον Κώστα Σημίτη. Παρά τις προσπάθειες φίλων του να τον μεταπείσουν
ότι «πρέπει να μη δώσεις με την ομιλία σου στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όλη τη
στήριξη στον κ. Σημίτη, αλλά να ισορροπήσεις τα πράγματα με τον Άκη, για ένα
“προοδευτικό” μέλλον του κόμματος, αφού η εξουσία θα είναι μοιρασμένη», δεν
άλλαξε στάση.

Οι σχέσεις με Πάγκαλο

Τελικώς, έφθασε την υψηλότερη βαθμίδα της κυβέρνησης, ύστερα από αυτήν του
Πρωθυπουργού, αν και αυτό του κόστισε στις προσωπικές του σχέσεις με τον
Θεόδωρο Πάγκαλο με τον οποίο απέφυγε να συγκρουσθεί δημοσίως αν και ο πρώην
υπουργός τον προκάλεσε.

«Τι νόημα έχει να βγω να αντιπαρατεθώ. Στο κάτω κάτω της γραφής είναι σπουδαίο
στέλεχος, έχει το δικαίωμα να κρίνει και να επικρίνει», ακούστηκε να λέει προ ημερών.

Την τακτική αυτή ακολούθησε πάντοτε στο ΠΑΣΟΚ, εν αντιθέσει με όλα τα άλλα
προβεβλημένα ­ της ίδιας ή παρόμοιας ηλικίας ­ στελέχη του κόμματος. Ποτέ δεν
πρωτοστάτησε σε διαγραφές στο κόμμα του. Αντιθέτως, ο ίδιος κινδύνεψε να…
διαγραφεί το 1976, όταν διαφώνησε με τις διαγραφές σειράς στελεχών του ΠΑΚ και
της Νεολαίας, τις οποίες ­ αντιθέτως ­ στήριξαν όλοι οι άλλοι σημερινοί
επώνυμοι του ΠΑΣΟΚ.

Παρόμοια ήταν και η στάση της συντρόφου του Άντας, ιδρυτικού μέλους του ΠΑΣΟΚ
Πάτρας και συνδικαλίστριας, στη μεταπολίτευση, στην Πολυτεχνική Σχολή του
Πανεπιστημίου της Αχαΐας.

«Αγωνιστές της δημοκρατίας»

Ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν να τον λένε «Γιωργάκη», κι ας έχει στην «πλάτη»
του 18 χρόνια βουλευτής, 10 χρόνια σε υπουργικές θέσεις, από τις υψηλότερες
δημοτικότητες και μία συσσωρευμένη οικογενειακή πείρα ­ από τον πατέρα και τον
παππού ­ την οποία κανένας άλλος Έλληνας πολιτικός δεν έχει.

Ο ίδιος όταν ερωτάται από φίλους «αν πάει για πρωθυπουργός», χαμογελάει. «Οι
Παπανδρέου ήταν πάντα αγωνιστές της δημοκρατίας. Δεν τους πείραζε να είναι και
στην αντιπολίτευση», είναι η απάντηση που δίνει.

Εκείνο που, ωστόσο, δείχνει η διαδρομή του, όπως την ανιχνεύουν αρκετοί
βουλευτές που την παρακολουθούν, είναι πως «ανεξαρτήτως της όποιας πολιτικής
ακολουθεί, και αν συμφωνεί κανείς πρόκειται για έναν πολιτικό της ήρεμης
δύναμης, έναν πολιτικό με μέλλον…».