ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το μέλλον είναι δικαίωμα

Πώς φαντάζεστε τον κόσμο όπου θέλετε να ζήσετε; Σε τι ελπίζετε, τι
περιμένετε, τι φοβάστε; Παραμονές του 2000, η «Λιμπερασιόν» ζήτησε από τους
νέους όλου του κόσμου να πάρουν τον λόγο.

«Οικογένεια και τηλεόραση» (σκίτσο του Nacho από την Αργεντινή)

«Μ’ αρέσει να φαντάζομαι πως είμαι μια μετενσαρκωμένη πειρατής. Γεννήθηκα στην
Κωνσταντινούπολη, ένα σημείο που δεν βρίσκεται στο μέσο τριών αρχαίων ηπείρων,
αλλά στο μέσο τριών θαλασσών. Εξι μήνες μετά τη γέννησή μου, βαφτίστηκα σε ένα
νησάκι του Μαρμαρά, σε μια εκκλησία που βλέπει τη θάλασσα. Μεγάλωσα σ’ αυτό το
νησί, το Κίναλι, που οι Έλληνες ονομάζουν Πρώτη. Όταν ήμουν 4 ετών, ο πατέρας
μου και ο θείος μου πήγαιναν κάθε Σαββατοκύριακο για ψάρεμα. Το μεσημέρι
γύριζαν με δύο μεγάλους κόκκινους κουβάδες γεμάτους με ψάρια κι ένα
θριαμβευτικό χαμόγελο στα χείλη. Κάθε Παρασκευή βράδυ, παρακαλούσα τον πατέρα
μου να με πάρει μαζί του την επομένη. Δεν το έκανε ποτέ γιατί, αφού μ’ έστελνε
στο κρεβάτι, η μητέρα μου του ψιθύριζε: “Ένα κορίτσι τεσσάρων ετών δεν μπορεί
να σηκωθεί στις 4 το πρωί και να πάει για ψάρεμα!” Τον Ιανουάριο του 1999, μου
είπαν ότι είχα συμπληρώσει τα 18 μου χρόνια, είχα ενηλικιωθεί, και μπορούσα να
κάνω ό,τι θέλω. Όχι, δεν μπορώ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΨΑΡΕΨΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ
ΨΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΜΑΡΑ». (Σερντά Ετυεμέζ).

«Τα πουλιά θέλουν την ελευθερία τους/ τα κλουβιά ψάχνουν γι’ αφεντικό/ τα
κάγκελα μαζεύουν μνήμες αιώνων/ οι ψυχές ζητούν το τέλος τους/ η ντροπιασμένη
φύση/ προσπαθεί να κρύψει/ τα αιώνια ουρλιαχτά. / Τίποτα άλλο. / Ο καθρέφτης
κατάπιε τα νιάτα μου/ η εκδίκηση έσπασε τις αναμνήσεις της. / Πρόσθεσα/ στη
μοναξιά μου/ ένα ρεαλιστικό καθρέφτη/ και μια χαμένη νιότη. / Τίποτα άλλο».
(Εύα Παπαμιχάλη, 19 ετών, Ελμπασάν).

«Σας ενδιαφέρουν τα ταξίδια στις άλλες χώρες; Αν ναι, συναντήσατε ποτέ την
εχθρότητα των κατοίκων αυτών των χωρών; Όχι; Τότε, σίγουρα δεν έχετε
επισκεφθεί τη Φινλανδία. Κάντε το και θα διαπιστώσετε τι συμβαίνει παρ’ όλο
που ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Φαντάζομαι πως σκέπτεστε ότι όλοι οι
Φινλανδοί είναι ρατσιστές. Δεν είναι αλήθεια. Η άποψή μου είναι πως όλοι οι
λαοί μισούν τους ξένους που έρχονται και κλέβουν τις δουλειές, και δεν
μαθαίνουν καν τη γλώσσα. Δεν είναι ρατσισμός, είναι το εθνικό αίσθημα! Εδώ
υπάρχει ένας μόνο θεσμός που δεν γνωρίζει τη λέξη “ρατσισμός”, ο στρατός. Στον
στρατό όλοι είναι ίσοι, όλοι πεθαίνουν με τον ίδιο τρόπο». (Μάρκους Λατβάλα,
18 ετών, Φινλανδία).

«Αφού διασχίσω με τρένο την Ινδία για τρεις μήνες αναζητώντας τον εαυτό μου,
αφού μελετήσω τον βουδισμό, συναντήσω τους φίλους μου στην Γκάμπια, την
Ιταλία, την Ισπανία, αφού περάσω λίγο καιρό στην Ιταλία, θα εγκατασταθώ στη
Νέα Υόρκη και θα τραγουδάω κάθε βράδυ τζαζ σ’ ένα νάιτ-κλαμπ στο χρώμα της
θάλασσας». (Λιμπερτάδ Οσκαρσντέτιρ Ρουις, Σουηδία).

«Το μέλλον δεν είναι μια απόφαση, είναι ένα δικαίωμα». (Σαμπρίνα Μπέτο, Αργεντινή).