ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φωτοτυπίες δεν βγάζουμε

Πάω στην Εφορία μου να πληρώσω αυτά που χρωστάω.

Με την ευκαιρία, λέω, ας ζητήσω κι ένα αντίγραφο του εκκαθαριστικού μου το
οποίο δεν έφτασε ποτέ στα χέρια μου γιατί κάπου στη διαδρομή του χάθηκε.
«Βεβαίως», μου λέει η ευγενέστατη υπάλληλος, «είναι πολύ απλό.

Ανεβείτε στον 5ο όροφο και θα σας το δώσουν».

Ανεβαίνω με τα πόδια στον 5ο (το ασανσέρ των τριών ατόμων ανεβοκατεβαίνει
μονίμως γεμάτο), ζητώ το εκκαθαριστικό μου, δίνω την ταυτότητά μου, την
ελέγχουν και μου το βρίσκουν.

«Χρειάζομαι ένα αντίγραφο», λέω στην υπάλληλο, «βεβαίως, μου απαντάει εκείνη,
αλλά πρέπει να μου ξαναδώσετε την ταυτότητά σας». Κανένα πρόβλημα, ξαναδίνω
την ταυτότητα και μόνο τότε καταλαβαίνω τι την θέλουν. «Θα πάτε στην οδό τάδε
(ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται η Εφορία), αριθμό τάδε, να βγάλετε μια
φωτοτυπία, θα μας επιστρέψετε το εκκαθαριστικό και θα πάρετε πίσω την ταυτότητα».

«Κάποιο παράρτημα της Εφορίας εδώ δίπλα θα είναι», σκέφτηκα, και με το επίσημο
χαρτί στο χέρι βγήκα στον δρόμο.

Για να καταλάβω ότι στην οδό τάδε, αριθμό τάδε, στεγάζεται μια αντιπροσωπεία
με εξωλέμβιες μηχανές.

Η οποία διαθέτει και φωτοτυπικό και έτσι συνεργάζεται με την Εφορία.

Μα, πριν από λίγο καιρό οι αρμόδιοι δεν μας διαβεβαίωναν σε ρεπορτάζ της
εφημερίδας ότι «ο πολίτης δεν υποχρεούται να τρέχει για φωτοτυπίες, αφού οι
δημόσιες υπηρεσίες υποχρεούνται να διαθέτουν φωτοτυπικό»;