[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ήλθε ο Κλίντον, έφυγε ο Κλίντον. Έρχεται το Ελσίνκι, θα φύγει το Ελσίνκι. Κι
όλα αυτά, ώσπου να έλθουν οι εκλογές. Για τις οποίες όλοι σκέπτονται στο
εσωτερικό των κομμάτων της χώρας μας. Και τα περί εξωτερικής πολιτικής και
σχεδιασμών, ας τα αφήσουν ­ άπαντες.

Στην Ελλάδα, έχουν συνηθίσει εδώ και δεκαετίες στο ­ κατά τα άλλα,
καταδικασμένο διακομματικά ­ φαινόμενο, να ασκείται η εξωτερική πολιτική με
κριτήρια καθαρά «εσωτερικά». Είναι ωστόσο η πρώτη φορά, που το ζήτημα φαίνεται
τόσο ξεκάθαρα ότι δεν αφορά αποκλειστικά την κυβέρνηση, που έχει την ευθύνη
για τους χειρισμούς, αλλά το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

Η επίσκεψη Κλίντον θα μπορούσε να αποτελέσει το κλασικό παράδειγμα τού πόσο
λίγο εννοούν όλοι τα μεγάλα λόγια περί Συμβουλίων Εξωτερικής Πολιτικής και
όλων των άλλων σχετικών: η Ν.Δ. φλερτάρισε με όλες τις ενδεχόμενες στάσεις που
θα μπορούσε να τηρήσει πριν καταλήξει σε μία γραμμή που προανήγγειλε ένα
φιάσκο που δεν συνέβη, το ΚΚΕ είδε απλώς μια ευκαιρία να καρπωθεί το αίσθημα
αντιαμερικανισμού που υφέρπει σε ένα τμήμα του ελληνικού λαού, όπως και το
ΔΗΚΚΙ που θεώρησε ότι δεν πρέπει να μείνει πίσω σ’ αυτό το παιχνίδι, ενώ ο ΣΥΝ
επιχείρησε να συνδυάσει αντιαμερικανισμό με «σοβαρότητα» και τελικώς κατόρθωσε
να εκτεθεί πολλαπλώς…

Από την άλλη πλευρά, με ανάλογη… αίσθηση της προοπτικής της χώρας
αντιμετώπισε και η κυβέρνηση την επίσκεψη. Ως και πορεία προς την αμερικανική
πρεσβεία λίγο πριν ή λίγο μετά την άφιξη του προέδρου των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι
θα επέτρεπε, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου.

Κι αν η ομιλία Κλίντον ­ η ευχάριστη στ’ αυτιά μας, αν και όχι και τόσο
ανώδυνη για το μέλλον μας ­ λειτούργησε προσωρινά ως «κολυμβήθρα του Σιλωάμ»
για την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, ελάχιστη σημασία θα έχει μετά το
Ελσίνκι, όταν τα αδιέξοδα θα έχουν διαφανεί, όποια κι αν είναι η κατάληξη του «παζαριού».

Αλλά, το φάρμακο είναι γνωστό ­ όλοι οι «γιατροί» θα συνιστούν και τότε
συνεννόηση και εθνικό σχεδιασμό. Ως το ραντεβού με την κάλπη…