ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σβήστο, επιτέλους!

Ο μετρ του «χάι» βοστονέζικου ρεστοράν με τους τεράστιους αστακούς ύψωσε το
ανάστημά του μπροστά στο τραπέζι μας ­ που είχε ήδη ντουμανιάσει από τα
ελληνικά «φουγάρα» ­ και μας ανακοίνωσε με επίσημη φωνή ότι οι νόμοι των ΗΠΑ
απαγορεύουν το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους και ότι κινδυνεύει να τιμωρηθεί
εάν μπει η αστυνομία. «Μπορείτε να καπνίσετε έξω», μας… πληροφόρησε
ευγενικά. Τα τσιγάρα πιέστηκαν απρόθυμα στα πιατάκια του καφέ ­ φυσικά δεν
υπήρχαν τασάκια. Η καυτή εξάρτηση από τη νικοτίνη έσβησε μέσα στην προοπτική
του παγερού αέρα που κατέβαινε από τον Καναδά.

Στον ουρανοξύστη του συνεδριακού κέντρου περίμενε την ελληνική ομάδα μια άλλη
ψυχρολουσία. Η σιδερένια πινακίδα καρφωμένη δίπλα στη μεγάλη εξωτερική είσοδο
ήταν κατηγορηματική: «To κάπνισμα απαγορεύεται μέχρι και σε απόσταση 20
μέτρων»! Τα επιφωνήματα αγανάκτησης των Ελλήνων έκαναν αρκετούς Βοστονέζους να
στρέψουν περίεργοι το κεφάλι. Το τελειωτικό κτύπημα, πάντως, για τους
Αθηναίους που συνηθίζουν να φυσάνε προκλητικά τον καπνό στο πρόσωπο του
διπλανού τους, δόθηκε μέσα στο τρένο που μας πήγαινε στην εξοχή της Νέας
Αγγλίας. Φυλάκιση έως 10 ημέρες και πρόστιμο 50 δολαρίων «υπόσχετο» η πανταχού
παρούσα προειδοποίηση σε όποιον τολμούσε να καπνίσει μέσα στο βαγόνι.
Εξουθενωμένοι οι μανιακοί της πίσσας και από την τελευταία δοκιμασία της
εννιάωρης άκαπνης πτήσης προς τα πάτρια εδάφη, βιάστηκαν να ανάψουν το
πολυπόθητο τσιγάρο πριν ακόμα φθάσουν στον έλεγχο των διαβατηρίων στο
Ελληνικό. «Τι υστερία κι αυτή των Αμερικανών», σχολίασε μέσα από τα δόντια του
ο διαπρεπής συνάδελφος. Για να κάνει αμέσως μετά έκπληκτος την αυτοκριτική του
με αρκετή αντικειμενικότητα: «Με τα έτσι και τ’ αλλιώς, πάντως, το πακέτο δεν
το τελειώσαμε τόσες μέρες. Λες να έχουν δίκιο;».