[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι μόνο θέμα τύχης; Πώς αλλιώς να εξηγηθεί αυτή η διαφοροποίηση στην
ποινική αντιμετώπιση των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά ατόμων; Άλλοι δικαστές
βλέπουν στο πρόσωπο των νεαρών ­ κατά κανόνα ­ κατηγορουμένων τα παιδιά τους,
άλλοι τον… εχθρό της κοινωνίας.

Κανείς δεν επικροτεί τη χρήση ναρκωτικών. Οι πλέον φανατικοί πολέμιοί της
είναι οι ίδιοι οι χρήστες. Ποιος δεν απεχθάνεται τον δυνάστη του; Όταν δε
εξαρτάται απολύτως απ’ αυτόν, το μόνο που επιθυμεί είναι να τον εξαφανίσει.

Συνειδητοποιεί τη σκλαβιά, μετά την απόλαυση της «μαγκιάς», όπως βλέπει την
πρώτη ή έστω και τη δεύτερη επαφή του με τον κόσμο των ναρκωτικών. Μόλις
νιώσει υποχείριο μιας ουσίας που οδηγεί στον θάνατο, θέλει να παλέψει την
αρρώστια, αλλά πώς; Μόνος του; Αδύνατον. Πάντως προσπαθεί.

Και πάνω στην ανηφόρα, πέφτει σε μπλόκο. Λίγα γραμμάρια στην τσέπη τον
στέλνουν στο δικαστήριο. Κι εκεί παίζονται όλα. Μια καταδίκη ­ σύμφωνη με το
γράμμα του νόμου ­ σηματοδοτεί το τέλος. Όχι της προσπάθειας. Αυτό δεν
αμφισβητείται. Ενδεχομένως και της ζωής του.

Μια ευκαιρία. Εκλιπαρεί για λίγη ανθρωπιά. Όλα εξαρτώνται από την ψυχή των
δικαστών. Από το σθένος που έχουν οι άνθρωποι, οι οποίοι έτυχε την ημέρα της
δίκης του να κάθονται στην έδρα. Αν κρίνουν ότι αξίζει να… αδικήσουν για
λίγο τον νόμο υπέρ ενός νέου που θέλει ­ παρά τα λάθη του ­ να ζήσει, μπορεί
να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό.

Μπορεί όμως ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, η αντιμετώπιση των άρρωστων από τα
ναρκωτικά ανθρώπων, να θυμίζει ρουλέτα; Αν ο δικαστής έχει ευαισθησίες να
δίνει την ευκαιρία. Αν δεν έχει ή αν τις αφήνει έξω από την αίθουσα, να κόβει
από τον δύσμοιρο που κάθεται απέναντί του ελπίδες, όνειρα, όρεξη για ζωή χωρίς
εφιάλτες; Και να του προσδίδει ενίοτε και την ιδιότητα του εμπόρου;

Η τοξικομανία είναι ασθένεια βαρύτατη. Βεβαίως κανείς δεν προσβάλλεται τυχαία.
Η καταπολέμησή της εξαρτάται από τη συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος
(προγράμματα κ.λπ.) και από την εξόντωση των εμπόρων, στους οποίους αρμόζει
σκληρή τιμωρία. Στους άλλους επιβάλλεται η περίθαλψη. Κατ’ επιλογή του κράτους
και όχι κατά τα κέφια του δικαστή!