Η μοναξιά των συνδικαλιστών…

Αν η απεργία ήταν κάποτε στην ημερήσια διάταξη, σήμερα κινδυνεύει να γίνει
μια… άγνωστη λέξη. Οι απεργίες έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από τη ζωή μας και
τη θέση τής σύγκρουσης έχει πάρει ο διάλογος. Δείγμα ωριμότητας αλλά και
αλλαγής νοοτροπίας των συνδικαλιστών, υποστηρίζουν ορισμένοι.

Το σίγουρο είναι πάντως ότι τα εργατικά συνδικάτα έχασαν τη δύναμή τους και
όλο και περισσότερο εγκαταλείπονται από τους εργαζομένους.

Δεν θα είναι υπερβολή σε λίγο καιρό να μιλάμε για τη μοναξιά των
συνδικαλιστών.

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας – Κοινωνικών
Ασφαλίσεων δείχνουν ότι ο δείκτης των απεργιών στον δημόσιο αλλά και στον
ιδιωτικό τομέα της οικονομίας βρίσκεται στο λίμιτ ντάουν.

Χαρακτηριστικά μπορεί να αναφερθεί ότι το πρώτο πεντάμηνο του έτους έγιναν
μόνο 15 απεργίες, εκ των οποίων οι 5 στον ιδιωτικό τομέα με 439 μόνο απεργούς.

Η δραματική μείωση των απεργιών συνδέεται άμεσα με την απομαζικοποίηση των
εργατικών συνδικάτων στη χώρα μας. Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες του
ΙΝΕ-ΓΣΕΕ οδηγούνται στο παρακάτω συμπεράσματα:

* Στην Ελλάδα, μόνο το 35,8%, δηλαδή 756.000 άτομα σε σύνολο 2.111.000 περίπου
μισθωτών, είναι μέλη συνδικάτων.

* Μεταξύ των αιτιών που παρατηρείται αυτή η χαμηλή συνδικαλιστική πυκνότητα
είναι και η αρνητική γνώμη που έχουν σχηματίσει οι εργαζόμενοι για τη
λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος, εξαιτίας της κομματικοποίησης και
της αδιαφορίας των συνδικάτων στα γενικότερα κοινωνικά προβλήματα, όπως το
περιβάλλον, το στεγαστικό, το συγκοινωνιακό, τα ναρκωτικά κ.ά.

* Στη χώρα μας υπάρχει μια αλλαγή στο ποσοστό των συνδικαλισμένων, η οποία
δείχνει πτώση της τάξης του 33,8% κατά την περίοδο 1985-1995, με αποτέλεσμα,
στο σύνολο των εργαζομένων, το ποσοστό των μισθωτών που είναι μέλη συνδικάτων
να είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρωπη (24,3%).