Από τη μια ουρανοξύστες, από την άλλη τρώγλες στην Πόλη

Η εικόνα που είχα για την Τουρκία μετά τους σεισμούς του Αυγούστου, ήταν
αυτή μιας «βομβαρδισμένης» χώρας. Απείχε πολύ, όμως, από αυτήν που είδα τις
πέντε μέρες που έμεινα στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη. Τίποτα στην
καθημερινή ζωή των δύο αυτών πόλεων δεν δείχνει ότι οι σεισμοί έχουν
δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα στη χώρα.

Στην Κωνσταντινούπολη, μια ώρα απόσταση από εκεί που έγινε ο σεισμός του
Αυγούστου, δεν είδα πρόσφυγες και σκηνές, παρά το γεγονός ότι εκατοντάδες
χιλιάδες έχασαν τα σπίτια τους. Ίσως το τουρκικό κράτος να ξεπέρασε τελικά τη
γραφειοκρατική αδράνεια που έδειξε τις πρώτες μέρες του σεισμού και να έχει
καλύψει τις βασικότερες ανάγκες μέρους των σεισμοπλήκτων.

Πέρα, όμως, από τους σεισμούς, η αίσθηση που δημιουργείται στον επισκέπτη
της Τουρκίας σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι ότι η χώρα είναι χωρισμένη στα δύο.

Στις αναπτυσσόμενες περιοχές της Κωνσταντινούπολης οι ουρανοξύστες και τα
μοντέρνα κτίρια ξεπετιούνται κάθε εκατό μέτρα. Οι δρόμοι γεμάτοι αυτοκίνητα
και ζωή (το 60% του πληθυσμού της Τουρκίας είναι κάτω των 35 ετών) και τα
καταστήματα πλημμυρισμένα με εμπορεύματα. Σε ένα μόνο στενό κοντά στο Καπαλί
Τσαρσί μέτρησα το ένα δίπλα στο άλλο 25 καταστήματα κινητής τηλεφωνίας που
πουλούσαν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας στον τομέα αυτό!

Δίπλα, όμως, στα πολυτελή ανάκτορα, τα χλιδάτα ξενοδοχεία με υπηρεσίες
ευρωπαϊκού επιπέδου και τις απαστράπτουσες «Μερσεντές», οι εικόνες που
αντικρύζει κανείς θυμίζουν Τρίτο Κόσμο. Άνθρωποι μένουν σε τρώγλες, πίνουν
βρώμικο νερό και δεν έχουν αποχέτευση. Και η μπόχα, αν ξεφύγεις μερικά
τετράγωνα από τον κεντρικό δρόμο, είναι αφόρητη.

Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού κατέχει το
55% της εισοδήματος, ενώ το φτωχότερο 20% μόλις το 5%. Σε μερικές μάλιστα
πόλεις της Ανατολίας, όπου ζουν κυρίως Κούρδοι, το κατά κεφαλήν εισόδημα δεν
ξεπερνάει τα 800 δολάρια το χρόνο! Και το χειρότερο, οι νέοι της Τουρκίας
παρακολουθούν το σχολείο μόνο 3,5 χρόνια κατά μέσο όρο!

Και βέβαια σε κάθε βήμα η φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ. Η προσωπολατρία
θυμίζει Βόρειο Κορέα επί Κιμ Ιλ Σουνγκ.

Και οι βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα, οι συλλήψεις δημοσιογράφων και
Κούρδων αντιφρονούντων, καθημερινότητα.