Από τα εννιά του στα ναρκωτικά

Η δημόσια ομολογία ενός 24χρονου άνδρα, του Νίκου, ενώπιον των δικαστών του
Αυτοφώρου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας, ότι έκανε χρήση ναρκωτικών
για πρώτη φορά στα εννέα του χρόνια, ήταν συγκλονιστική.

«Ήμουν εννέα ετών, κύριε πρόεδρε, όταν δοκίμασα για πρώτη φορά ναρκωτικά.
Έκανα τον κύκλο μου, έφτασα μέχρι την ηρωίνη και τώρα προσπαθώ να γίνω καλά.
Κάνω χρήση χασίς, που ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι πολύ
εύκολο να βρει κανείς».

Ο Νίκος με αφοπλιστική ειλικρίνεια παραδέχθηκε το μεγάλο λάθος του, που
ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Ήταν η πρώτη φορά που τα βήματά του τον
οδήγησαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Το μοιράστηκε με έναν παλιό
συμμαθητητή του, τον Γιάννη, ο οποίος ­ για καλή του τύχη ­ δεν πρόλαβε να
δοκιμάσει τα ναρκωτικά που μαζί είχαν αγοράσει, στην περιοχή του Μενιδίου.

Η ζωή των δύο παλιών συμμαθητών είχε κυλήσει διαφορετικά. Ο καθένας είχε
χαράξει τον δικό του δρόμο. Ο Νίκος τα τελευταία χρόνια προσπαθεί να ξεφύγει
από τον κύκλο των ναρκωτικών. Ο Γιάννης, πάλι, είχε λίγες μέρες που απολύθηκε
από τον Στρατό. Οι γονείς του τον πίεζαν να αναλάβει το μαγαζί του πατέρα του.
Εκείνος είχε άλλα σχέδια για το μέλλον του.

Και σε μία στιγμή αδυναμίας ­ όπως είπε ­ ήταν που τυχαία συνάντησε τον Νίκο
και του ζήτησε να του πει πού μπορεί να βρει να αγοράσει χασίς, πιστεύοντας
αφελώς πως αυτή η ενέργειά του θα τον έβγαζε από το ψυχολογικό αδιέξοδο.

Η επιμονή του έκαμψε την αρχική αντίρρηση που προέβαλε ο Νίκος, ο οποίος
πληρώνει ακριβά την περιέργεια των παιδικών του χρόνων.

Δεν πρόλαβε…

Οι νεαροί όμως συνελήφθησαν στην περιοχή της Ηλιούπολης και παραπέμφθηκαν στη
Δικαιοσύνη. Ο πρώτος δεν αρνήθηκε ότι αγόρασε τα ναρκωτικά και ο δεύτερος
υποστήριξε ότι δεν… πρόλαβε καν να δοκιμάσει.

Η εξομολόγηση των νεαρών κατηγορουμένων δεν άφησε ασυγκίνητο τον πρόεδρο του δικαστηρίου.

Πρόεδρος: Αισθάνομαι συντριβή. Αν χάνουμε εσάς τους νέους, ποιοι θα μείνουμε;
Άλλοι σκοτώνονται στους δρόμους και άλλοι χάνονται στα ναρκωτικά.

Νίκος: Το ξέρω. Έχω τη λογική να καταλάβω πως αυτό που κάνω δεν είναι σωστό
και θέλω να ξεφύγω.

Πρόεδρος: Γιατί δεν απευθύνεστε για βοήθεια σε κάποιο κέντρο απεξάρτησης;

Νίκος: Και σε αυτά τα κέντρα πάνω από όλα μετράει η θέληση. Και αυτή την έχω.

Πρόεδρος: Εσείς που ξέρατε από αυτά, γιατί θελήσατε να μπλέξετε και τον φίλο σας;

Νίκος: Του είπα να μείνει μακριά, αλλά ήταν χάλια ψυχολογικά και δεν με άκουσε.

Πρόεδρος: Εσείς που έχετε διέξοδο το μαγαζί του πατέρα σας να κερδίζετε τα
προς το ζην αξιοπρεπώς, γιατί καταφύγατε εκεί;

Γιάννης: Ήταν αφέλεια της στιγμής. Λάθος μου μεγάλο.

Με ευαισθησία

Τελικά, τόσο ο εισαγγελέας της έδρας όσο και οι δικαστές δεν στάθηκαν στις
παρυφές του νόμου, αλλά προσέγγισαν την ιστορία με ευαισθησία και έκριναν
ατιμώρητους τους δύο νεαρούς. Εκτίμησαν την προσπάθεια του Νίκου να ξεφύγει
από τα δίχτυα των ναρκωτικών. Εκτίμησαν και τη συμπτωματική εμπλοκή του
Γιάννη, ο οποίος δεν είχε δώσει αφορμή στο παρελθόν. Εκτίμησαν και την
κατάθεση της μητέρας του Γιάννη, που με τρεμάμενη φωνή μίλησε για τις φρικτές
στιγμές που πέρασε η οικογένειά της όταν έμαθαν για τη σύλληψή του. Και πριν
οι κατηγορούμενοι αποχωρήσουν από το δικαστήριο, ο πρόεδρος κράτησε για τον
εαυτό του τον τελευταίο συμβουλευτικό ρόλο και τους είπε με νόημα: «Ελπίζω να
μην σας ξαναδούμε εδώ πέρα…».