Η Αλγερία συμφιλιώνεται

Στην ντισκοτέκ «Sol Azur», στο Οράν της Αλγερίας, η ειρήνη έχει
αποκατασταθεί. Νέες κοπέλες με κοντές φούστες, μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες
από τις οποίες πολλές έχουν καλυμμένο το πρόσωπό τους, μαζί με τ’ αδέλφια και
τους φίλους τους, χορεύουν στους ξέφρενους ρυθμούς του Τσεμπ Αμπντού, του
μεγαλύτερου αστεριού της RAI αυτή την εποχή στη χώρα.

Τσεμπ Αμπντού: ο δημοφιλής τραγουδιστής της RAI σε μια συναυλία του

Δίπλα τους λικνίζεται ένας ομοφυλόφιλος που όχι μόνο δεν κρύβει τις
σεξουαλικές του προτιμήσεις, αλλά τις εκδηλώνει ανοιχτά με τα ρούχα και τις
κινήσεις του. Ο Τσεμπ ενθουσιάζει το κοινό του με τραγούδια όχι μόνο για τον
έρωτα, αλλά και για τις άλλες απολαύσεις της ζωής, ακόμη και για το ποτό. Στο
Οράν, τη δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Αλγερίας, που ήταν ανέκαθεν πιο
φιλελεύθερη από το Αλγέρι, η εποχή της απαγόρευσης της κυκλοφορίας και των
δολοφονιών των νέων από τους ισλαμιστές επειδή χόρευαν και τραγουδούσαν
μοιάζει να βρίσκεται έτη φωτός μακριά. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1994, ο
δημοφιλής τραγουδιστής της RAI, Τσεμπ Χάσνι έπεφτε θύμα του μίσους των
φανατικών. Σήμερα, οι διάδοχοί του τραγουδούν ελεύθερα.

Εδώ και μερικούς μήνες, γράφει το ιταλικό περιοδικό «Εσπρέσο», τα πράγματα
έχουν αλλάξει σ’ αυτό το «σφαγείο», όπως αποκαλούσαν οι ξένοι ανταποκριτές τα
τελευταία χρόνια την Αλγερία. Αποφασιστικό ρόλο στην εξομάλυνση της κατάστασης
έπαιξε ο νέος πρόεδρος Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, που εξελέγη τον περασμένο
Απρίλιο. Το σύνθημά του είναι «συμφιλίωση». Τον περασμένο Σεπτέμβριο, σε
δημοψήφισμα για την ειρήνευση της χώρας, το 85% των πολιτών ενέκριναν τις
προτάσεις του για χορήγηση αμνηστίας σε όλους όσοι καταθέσουν τα όπλα μέχρι
τον ερχόμενο Ιανουάριο και δεν έχουν εμπλακεί σε δολοφονίες.

Τον περασμένο μήνα, 70.000 άνθρωποι βρέθηκαν για δέκα μέρες στην κεντρική
πλατεία, δίπλα στο μνημείο των μαρτύρων του απελευθερωτικού πολέμου, για να
παρακολουθήσουν το φεστιβάλ μουσικής χιπ χοπ. Το κλίμα ήταν χαρούμενο, οι νέοι
χόρευαν, οι ηλικιωμένες γυναίκες έβγαζαν τις παραδοσιακές τους κραυγές, και
φυσούσε ένας αέρας λύτρωσης. Τα λόγια των τραγουδιών ήταν τολμηρά: λόγια κατά
των εξτρεμιστών που έκλεψαν τις ζωές τόσων νέων ανθρώπων, λόγια κατά της
διαφθοράς της εξουσίας που οδηγεί στη διαιώνιση της φτώχειας. Δεν ήταν όμως
μόνο τραγούδια διαμαρτυρίας, αλλά και ύμνοι στη ζωή και τον έρωτα.