Πνιγμένοι δανειολήπτες

Οι οφειλές από δάνεια και πιστωτικές κάρτες βουλιάζουν σε οικονομικό
αδιέξοδο πολλούς καταναλωτές, οι οποίοι αδυνατούν να αποπληρώσουν τις δόσεις τους.

«Ολοένα και περισσότεροι καταφεύγουν σε εμάς για να δηλώσουν αδυναμία
εξόφλησης του δανείου που έχουν πάρει. Ζητούν μάλιστα ρύθμιση του χρέους
τους», επισημαίνει στα «ΝΕΑ» ο Τραπεζικός Διαμεσολαβητής κ. Φώτης
Παναγιωτόπουλος, ο οποίος μάλιστα τονίζει ότι ήδη έχει «χτυπήσει το
“καμπανάκι” από την αύξηση αυτών των περιπτώσεων».

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, παρά το όριο που έχει θεσπίσει η Τράπεζα
της Ελλάδος, η αύξηση των δανείων από την καταναλωτική πίστη «σπάει» το ένα
μετά το άλλο τα ρεκόρ, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα το υπόλοιπο των δανείων
αυτής της κατηγορίας να φθάσει τον Αύγουστο στα επίπεδα των 1,2 τρισ. δρχ. Σε
σχέση με τον Αύγουστο του ’98, η αύξηση που σημειώθηκε ήταν της τάξεως του
45,8%, ενώ η τάση παραμένει ανοδική. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός
ότι η αύξηση κατά 255 δισ. δρχ. που σημειώθηκε το 1998, σε σχέση με το 1997,
καλύφθηκε ήδη μέσα στο οκτάμηνο του 1999, κι είναι άγνωστο που θα φθάσει το
συνολικό υπόλοιπο στο τέλος του έτους.

Αυστηρότητα

Παράλληλα όμως αυξάνει και ο αριθμός των παραπόνων για το περιεχόμενο των
συμβάσεων που υπογράφονται κατά τη λήψη των δανείων, αλλά και για την
αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι υπόχρεοι από την πλευρά των
τραπεζών. Την ίδια ώρα έντονη δυσαρέσκεια εκφράζεται και για το ύψος των
προμηθειών, αλλά και των επιπλέον επιβαρύνσεων που επιβάλλονται, ακόμη και για
μικρές χρονικές καθυστερήσεις που αφορούν σε μικρά ποσά.

«Ακόμη και μία δόση να μην πληρωθεί στην ώρα της, μπαίνει σε λειτουργία ο
μηχανισμός των ανατοκισμών για το σύνολο των υπολοίπων δόσεων, με αποτέλεσμα
το βάρος για τον δανειολήπτη να γίνεται δυσβάστακτο», τονίζει ο πρόεδρος της
Πανελλήνιας Ένωσης Προστασίας Δανειοληπτών κ. Θεόδωρος Θανόπουλος.

Καταγγελίες

Στο μεταξύ, στο γραφείο του Τραπεζικού Διαμεσολαβητή πληθαίνουν οι γραπτές και
τηλεφωνικές καταγγελίες δανειοληπτών, οι οποίοι παραπονούνται ότι δεν
ενημερώνονται πλήρως από τους αρμόδιους τραπεζικούς υπαλλήλους για τις
συμβάσεις που υπογράφουν, αλλά, κυρίως, για τους τόκους υπερημερίας που
προβλέπονται σε περίπτωση καθυστέρησης.

Η αυστηρότητα μάλιστα με την οποία αντιμετωπίζονται, όταν για διάφορους λόγους
καθυστερούν να τακτοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους, είναι, όπως υποστηρίζουν,
αξιοσημείωτη, καθώς δεν είναι λίγες πλέον εκείνες οι τράπεζες οι οποίες
αναθέτουν σε ειδικές εταιρείες την είσπραξη των οφειλών.

Από τον Σύλλογο Προστασίας Δανειοληπτών σημειώνουν παράλληλα ότι μία άλλη
πρακτική που ακολουθείται είναι αυτή της «ενόχλησης» του εγγυητή του δανείου,
πριν ακόμα «ενοχληθεί» ο ίδιος ο δανειολήπτης, γεγονός που φέρνει σε δυσχερή
θέση όχι έναν αλλά δύο υπόχρεους.

Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι δεν τους δίνεται καν αντίγραφο των συμβάσεων που
υπογράφουν, μολονότι οι ίδιες οι τράπεζες απορρίπτουν αυτόν τον ισχυρισμό με
κατηγορηματικό τρόπο.

24 ώρες = 3 εβδομάδες!

Φώτης Παναγιωτόπουλος, Τραπεζικός Διαμεσολαβητής: «Ολοένα και περισσότεροι καταφεύγουν σε εμάς για να δηλώσουν αδυναμία εξόφλησης του δανείου που έχουν πάρει. Ζητούν μάλιστα ρύθμιση του χρέους τους»

Την ίδια ώρα καταγγελίες που γίνονται αφορούν σε παραπλανητική διαφήμιση των
τραπεζών, σχετικά με τις υπηρεσίες που προσφέρουν κατά την έκδοση του δανείου.

Αναφέρεται συγκεκριμένη περίπτωση τράπεζας, η οποία ενώ διαφημίζει την
χορήγηση καταναλωτικού δανείου σε 24 ώρες, προχώρησε στην έγκρισή του ύστερα
από τρεις εβδομάδες.

Άλλη καταγγελία αφορά σε δάνειο για την αγορά αυτοκινήτου, το οποίο
καθυστέρησε κατά ένα μήνα κι όταν τελικώς εγκρίθηκε το ποσό που δόθηκε ήταν
πολύ μικρότερο από το αρχικώς προβλεπόμενο.

Τυφλές χρεώσεις

Μεγάλος είναι ο αριθμός των παραπόνων που εκφράζονται σχετικά με τις
καθυστερημένες ενημερώσεις για υποχρεώσεις που προκύπτουν από τόκους
υπερημερίας. Σε μία περίπτωση η ενημέρωση έγινε με καθυστέρηση μηνών.

Σε άλλες περιπτώσεις, όπως τονίζεται, μολονότι ζητείται ανάλυση του τρόπου με
τον οποίο προκύπτει η επιβάρυνση, αυτή δεν δίνεται, γεγονός το οποίο έχει ως
αποτέλεσμα ο υπόχρεος να μην γνωρίζει επακριβώς την «πηγή» του επιπλέον χρέους.

Η δράση όμως δημιουργεί αντίδραση κι έτσι αυξάνονται και τα κρούσματα
δανειοληπτών, οι οποίοι ζητούν επίμονα από τις τράπεζες ακόμη κι ελάχιστες
επιστροφές χρημάτων, οι οποίες, αντικειμενικά, είναι ανάξιες λόγου. Για
παράδειγμα, αναφέρεται η περίπτωση δανειολήπτη ο οποίος ζητούσε, από τράπεζα,
την επιστροφή 28 δραχμών, τις οποίες και δικαιούνταν, «για λόγους τιμής».